๖. สัทธาสูตร เล่ม ๑๕

บุคคลนั้นย่อมผูกเวรไว้ เราไม่ยินดีเวรนั้น เราขอรับการขอโทษของท่านทั้งหลาย

๖. สัทธาสูตร

ว่าด้วยศรัทธา

{๑๑๒} [๓๖] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวันอารามของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ครั้งนั้นแล เมื่อปฐมยามผ่านไปแล้ว พวกเทวดาสตุลลปกายิกามากองค์ด้วยกันมีรัศมีงามยิ่งนัก ยังพระวิหารเชตวันให้สว่างไสวไปทั่ว แล้วเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ครั้นแล้วได้ถวายบังคมพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้วยืนอยู่ ณ ที่สมควรข้างหนึ่ง{๑๑๓} เทวดาองค์หนึ่งผู้ยืนอยู่ ณ ที่สมควรข้างหนึ่งได้กล่าวคาถานี้ในสำนักพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า

ศรัทธาเป็นสหายของคน หากว่าความไม่มีศรัทธา ไม่ดำรงนั้นอยู่ไซร้ ต่อไป บริวารยศและเกียรติยศย่อมมีแก่ผู้นั้น อนึ่ง ผู้นั้นละทิ้งสรีระแล้วย่อมไปสู่สวรรค์

ต่อจากนั้นแล เทวดาอีกองค์หนึ่งได้กล่าวคาถานี้ในสำนักพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า

บุคคลใดละความโกรธ ละมานะ ก้าวล่วงสังโยชน์ทั้งปวงได้ ทุกข์ทั้งหลายย่อมไม่ตกถึงบุคคลนั้นผู้ไม่เกี่ยวข้องในนามรูป ผู้ไม่มีกิเลสที่ทำให้กังวล

{๑๑๔} พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า

พวกคนพาลผู้ด้อยปัญญา ย่อมประกอบเนือง ๆ ซึ่งความประมาท ส่วนผู้มีปัญญาย่อมรักษาความไม่ประมาทไว้ เหมือนบุคคลรักษาทรัพย์อันประเสริฐไว้ฉะนั้น

ท่านทั้งหลายอย่าประกอบเนือง ๆ ซึ่งความประมาท อย่าประกอบเนือง ๆ ซึ่งความเชยชิดด้วยอำนาจความยินดีในกาม เพราะว่าคนที่ไม่ประมาทแล้วเพ่งพินิจอยู่ ย่อมบรรลุถึงบรมสุขได้

๗. สมยสูตร

ว่าด้วยเทพชุมนุม

{๑๑๕} [๓๗] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ ป่ามหาวัน ใกล้พระนครกบิลพัสดุ์ แคว้นสักกะ พร้อมด้วยภิกษุสงฆ์หมู่ใหญ่ประมาณ ๕๐๐ รูป ล้วนเป็นพระอรหันต์ ก็พวกเทวดาจากโลกธาตุทั้ง ๑๐ มาชุมนุมกันเป็นอันมาก เพื่อทัศนาพระผู้มีพระภาคเจ้าและพระภิกษุสงฆ์