๙. จันทิมสูตร เล่ม ๑๕

สาวตฺถิยํ. เตน โข ปน สมเยน จนฺทิมา เทวปุตฺโต ราหุนา อสุรินฺเทน คหิโต โหติ. อถ โข จนฺทิมา เทวปุตฺโต ภควนฺตํ อนุสฺสรมาโน ตายํ เวลายํ อิมํ คาถํ อภาสิ:-

นโม เต พุทฺธวีรตฺถุ วิปฺปมุตฺโตสิ สพฺพธิ

สมฺพาธปฏิปนฺโนสฺมิ ตสฺส เม สรณํ ภวาติ.

อถ โข ภควา จนฺทิมํ เทวปุตฺตํ อารพฺภ ราหุํ อสุรินฺทํ คาถาย อชฺฌภาสิ:-

ตถาคตํ อรหนฺตํ จนฺทิมา สรณํ คโต

ราหุ จนฺทํ ปมุญฺจสฺสุ พุทฺธา โลกานุกมฺปกาติ.

อถ โข ราหุ อสุรินฺโท จนฺทิมํ เทวปุตฺตํ มุญฺจิตฺวา ตรมานรูโป เยน เวปจิตฺติ อสุรินฺโท เตนุปสงฺกมิ; อุปสงฺกมิตฺวา สํวิคฺโค โลมหฏฺฐชาโต เอกมนฺตํ อฏฺฐาสิ; เอกมนฺตํ ฐิตํ โข ราหุํ อสุรินฺทํ เวปจิตฺติ อสุรินฺโท คาถาย อชฺฌภาสิ:-

กินฺนุ สนฺตรมาโนว ราหุ จนฺทํ ปมุญฺจสิ

สํวิคฺครูโป อาคมฺม กินฺนุ ภีโตว ติฏฺฐสีติ.

สตฺตธา เม ผเล มุทฺธา ชีวนฺโต น สุขํ ลเภ

พุทฺธคาถาภิคีโตมฺหิ โน เจ มุญฺเจยฺย จนฺทิมนฺติ.

เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี

สมัยนั้น จันทิมเทพบุตรถูกอสุรินทราหูเข้าจับตัวไว้ ครั้งนั้น จันทิมเทพบุตร ระลึกถึงพระผู้มีพระภาค ได้กล่าวคาถานี้ในเวลานั้นว่าข้าแต่พระพุทธเจ้าผู้แกล้วกล้า

ขอความนอบน้อมจงมีแด่พระองค์

พระองค์เป็นผู้หลุดพ้นแล้วจากกิเลสทั้งปวง

ข้าพระองค์ตกอยู่ในภาวะคับขัน

ขอพระองค์จงเป็นสรณะแก่ข้าพระองค์ด้วยเถิด

ลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคทรงปรารภจันทิมเทพบุตร ได้ตรัสกับอสุรินทราหู ด้วยพระคาถาว่าจันทิมเทพบุตรถึงตถาคตผู้เป็นพระอรหันต์เป็นสรณะ

ราหู ท่านจงปล่อยจันทิมเทพบุตรเสียเถิด

พระพุทธเจ้าทั้งหลาย เป็นผู้อนุเคราะห์สัตว์โลก

ลำดับนั้น อสุรินทราหูปล่อยจันทิมเทพบุตรแล้ว ก็เร่งรีบเข้าไปหาท้าวเวปจิตติ จอมอสูรถึงที่อยู่ เป็นผู้เศร้าสลดใจ เกิดขนพองสยองเกล้า ได้ยืนอยู่ ณ ที่สมควรท้าวเวปจิตติจอมอสูรได้กล่าวกับอสุรินทราหูผู้ยืนอยู่ ณ ที่สมควร ด้วยคาถาว่าราหู ทำไมท่านจึงรีบปล่อยจันทิมเทพบุตรเสียเล่า

ทำไมท่านจึงเศร้าสลดใจ มายืนกลัวอยู่เล่า

อสุรินทราหูกล่าวว่า

ข้าพเจ้าถูกขับด้วยคาถาของพระพุทธเจ้า

หากข้าพเจ้าไม่ปล่อยจันทิมเทพบุตร

ศีรษะของข้าพเจ้าพึงแตก ๗ เสี่ยง

มีชีวิตอยู่ก็จะไม่ได้รับความสุขเลย

จันทิมสูตรที่ ๙ จบ