๑๓. ปากตินทริยสูตร เล่ม ๑๕

เอกํ สมยํ สมฺพหุลา ภิกฺขู โกสเลสุ วิหรนฺติ อญฺญตรสฺมึ วนสณฺเฑ อุทฺธตา อุนฺนฬา จปลา มุขรา วิกิณฺณวาจา มุฏฺฐสฺสติโน อสมฺปชานา อสมาหิตา วิพฺภนฺตจิตฺตา ปากตินฺทฺริยา. อถ โข ยา ตสฺมึ วนสณฺเฑ อธิวตฺถา เทวตา เตสํ ภิกฺขูนํ อนุกมฺปิกา อตฺถกามา เต ภิกฺขู สํเวเชตุ-กามา เยน เต ภิกฺขู เตนุปสงฺกมิ, อุปสงฺกมิตฺวา เต ภิกฺขู คาถาหิ อชฺฌภาสิ “สุขชีวิโน ปุเร อาสุ ภิกฺขู โคตมสาวกา

อนิจฺฉา ปิณฺฑํ เอสนา อนิจฺฉา สยนาสนํ

โลเก อนิจฺจตํ ญตฺวา ทุกฺขสฺสนฺตํ อกํสุ เต.

ทุปฺโปสํ กตฺวา อตฺตานํ คาเม คามณิกา วิย

ภุตฺวา ภุตฺวา นิปชฺชนฺติ ปราคาเรสุ มุจฺฉิตา.

สํฆสฺส อญฺชลึ กตฺวา อิเธกจฺเจ วทามหํ

อปวิฏฺฐา (๑) อนาถา เต ยถา เปตา ตเถว เต.

เย โข ปมตฺตา วิหรนฺติ เต เม สนฺธาย ภาสิตํ

เย อปฺปมตฺตา วิหรนฺติ นโม เตสํ กโรมหนฺ”ติ.

อถ โข เต ภิกฺขู ตาย เทวตาย สํเวชิตา สํเวคมาปาทุนฺติ.

สมัยหนึ่ง ภิกษุจำนวนมากอยู่ ณ ราวป่าแห่งหนึ่ง แคว้นโกศล เป็นผู้ฟุ้งซ่าน ถือตัว โลเล ปากกล้า พูดจาพร่ำเพรื่อ หลงลืมสติ ไม่มีสัมปชัญญะ มีจิตไม่ตั้งมั่น มีจิตกวัดแกว่ง ไม่สำรวมอินทรีย์ครั้งนั้น เทวดาผู้สิงสถิตอยู่ในราว ป่านั้น มีความอนุเคราะห์หวังดีต่อภิกษุเหล่านั้น ประสงค์จะให้ภิกษุเหล่านั้นสลดใจ จึงเข้าไปหาภิกษุเหล่านั้นถึงที่อยู่ ได้กล่าวกับภิกษุเหล่านั้นด้วยคาถาว่าในกาลก่อน พวกภิกษุสาวกของพระโคดม

เป็นอยู่เรียบง่าย ไม่มักมากการแสวงหาบิณฑบาต

ไม่มักมากแสวงหาที่นอนที่นั่ง

ท่านรู้ว่าสิ่งทั้งปวงในโลกเป็นของไม่เที่ยง

จึงกระทำที่สุดแห่งทุกข์ได้

ส่วนท่านเหล่านี้ทำตนเป็นคนเลี้ยงยาก

กิน ๆ แล้วก็นอน เหมือนคนที่โกงชาวบ้าน

หมกมุ่นอยู่ในเรือนของคนอื่น

ข้าพเจ้าทำอัญชลีต่อสงฆ์แล้ว

ขอพูดกับท่านบางพวกในที่นี้ว่า

พวกท่านถูกเขาทอดทิ้งแล้ว เป็นคนอนาถาเหมือนเปรต

ข้าพเจ้ากล่าวหมายเอาบุคคลพวกที่ประมาทอยู่

ส่วนท่านเหล่าใดไม่ประมาท

ข้าพเจ้าขอนอบน้อมท่านเหล่านั้น

ลำดับนั้น ภิกษุเหล่านั้นถูกเทวดานั้นทำให้สลดใจ เกิดความสลดใจแล้ว

ปากตินทริยสูตรที่ ๑๓ จบ