๘. กุลฆรณีสูตร เล่ม ๑๕

เอกํ สมยํ อญฺญตโร ภิกฺขุ โกสเลสุ วิหรติ อญฺญตรสฺมึ วนสณฺเฑ. เตน โข ปน สมเยน โส ภิกฺขุ อญฺญตรสฺมึ กุเล อติเวลํ อชฺโฌคาฬฺหปฺปตฺโต วิหรติ. อถ โข ยา ตสฺมึ วนสณฺเฑ อธิวตฺถา เทวตา ตสฺส ภิกฺขุโน อนุกมฺปิกา อตฺถกามา ตํ ภิกฺขุํ สํเวเชตุกามา ยา ตสฺมึ กุเล กุลฆรณี, ตสฺสา วณฺณํ อภินิมฺมินิตฺวา เยน โส ภิกฺขุ เตนุปสงฺกมิ, อุปสงฺกมิตฺวา ตํ ภิกฺขุํ คาถาย อชฺฌภาสิ

“นทีตีเรสุ สณฺฐาเน สภาสุ รถิยาสุ จ

ชนา สงฺคมฺม มนฺเตนฺติ มญฺจ ตญฺจ (๑) กิมนฺตรนฺ”ติ.

พหู หิ สทฺทา ปจฺจูหา ขมิตพฺพา ตปสฺสินา

น เตน มงฺกุ โหตพฺพํ น หิ เตน กิลิสฺสติ.

โย จ สทฺทปฺปริตฺตาสี วเน วาตมิโค ยถา

ลหุจิตฺโตติ ตํ อาหุ นาสฺส สมฺปชฺชเต วตนฺติ.

สมัยหนึ่ง ภิกษุรูปหนึ่งอยู่ ณ ราวป่าแห่งหนึ่ง แคว้นโกศล สมัยนั้น สมัยนั้นภิกษุนั้นไปอยู่คลุกคลีในตระกูลแห่งหนึ่งเกินเวลาครั้งนั้น เทวดาผู้สิงสถิตอยู่ใน ราวป่านั้น มีความอนุเคราะห์หวังดีต่อภิกษุนั้น ประสงค์จะให้ท่านสลดใจ จึงเนรมิต เพศเป็นหญิงแม่เรือนในตระกูลนั้น เข้าไปหาภิกษุนั้นถึงที่อยู่แล้วได้กล่าวกับภิกษุนั้น ด้วยคาถาว่าชนทั้งหลายต่างประชุมสนทนากันที่ใกล้ฝั่งแม่น้ำ

ในศาลาที่พัก ในสภาและข้าง ๆ ถนน

พวกเขาต่างพูดถึงดิฉันและท่านอย่างไรหนอ

ภิกษุนั้นกล่าวคาถานี้ว่า

แท้จริง เสียงที่เป็นข้าศึกมีมาก

ท่านผู้มีตบะต้องอดทน ไม่ต้องเก้อเขินด้วยเหตุนั้น

เพราะว่าสัตว์หาได้เศร้าหมองด้วยเหตุนั้นไม่

แต่ผู้ใดมักสะดุ้งเพราะเสียง ประดุจเนื้อทรายในป่า

นักปราชญ์เรียกผู้นั้นว่ามีใจเบา

วัตรของเขาย่อมไม่สมบูรณ์

กุลฆรณีสูตรที่ ๘ จบ