พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย เทวตาสังยุต · นันทนวรรค
๕. สกมานสูตร เล่ม ๑๕
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๓๒–๓๓ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๕/๑๐ ในนันทนวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค เทวตาสังยุต นันทนวรรค สกมานสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๕ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๕ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๔ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๕)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๕ หน้า ๑๕–๑๕
๕. สณมานสูตร
ว่าด้วยป่าใหญ่ส่งเสียงระงม
{๓๒} [๑๕] เทวดากล่าวว่า
เมื่อหมู่นกทั้งหลายมาชุมนุมกันอยู่ในเวลาเที่ยงวัน ป่าใหญ่ประหนึ่งว่าส่งเสียงระงมอยู่ การส่งเสียงระงมแห่งป่าใหญ่นั้น ปรากฏเป็นภัยแก่ข้าพเจ้า{๓๓} พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า
เมื่อหมู่นกทั้งหลายมาชุมนุมกันอยู่ในเวลาเที่ยงวัน ป่าใหญ่ประหนึ่งว่าส่งเสียงระงมอยู่ การส่งเสียงระงมแห่งป่าใหญ่นั้นปรากฏเป็นความยินดีแก่เรา
๖. นิททาตันทิสูตร
ว่าด้วยอริยมรรคปรากฏและไม่ปรากฏ
{๓๔} [๑๖] เทวดากล่าวว่า
อริยมรรคย่อมไม่ปรากฏแก่สัตว์ทั้งหลายในโลกนี้ เพราะเหตุนี้ คือ ความหลับ ความเกียจคร้าน การบิดกาย ความไม่ยินดี และความมึนเมาอาหาร{๓๕} พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า
เพราะกำจัดความหลับ ความเกียจคร้าน การบิดกาย ความไม่ยินดี และความมึนเมาอาหารนั้นได้ด้วยความเพียร อริยมรรคจึงบริสุทธิ์ได้
- ๑อริยมรรค ในที่นี้หมายถึงเฉพาะโลกุตตรมรรค (สํ.ส.อ. ๓๕)
- ๒อริยมรรค ในที่นี้หมายถึงทั้งโลกิยมรรคและโลกุตตรมรรค (สํ.ส.อ. ๓๕)
จบ ๕. สกมานสูตร