๗. มิคลุททกเปตวัตถุ ที่ ๑ เล่ม ๒๖

๗ นรนารีปุรกฺขโต ยุวา รชนีเย กามคุเณหิ ๕ โสภสิ

ทิวสํ อนุโภสิ การณํ กึ อกาสิ ปุริมาย ชาติยาติ ฯ

อหํ ราชคเห รมฺเม รมณีเย คิริพฺพเช

มิคลุทฺโท ปุเร อาสึ โลหิตปาณี ทารุโณ ฯ

อวิโรธกเรสุ ปาณีสุ ปุถุสตฺเตสุ ๑ ปทุฏฺฐมานโส

วิจริ ๒ อติทารุโณ สทา ปรหึสาย รโต อสญฺญโต ฯ

ตสฺส เม สหาโย สุหทโย สทฺโธ อาสิ อุปาสโก

โส หิ ๓ มํ อนุกมฺปนฺโต นิวาเรสิ ปุนปฺปุนํ

มากาสิ ปาปกํ กมฺมํ มา ตาต ทุคฺคตึ อคา

สเจ อิจฺฉสิ เปจฺจ สุขํ วิรม ปาณวธํ อสํยมํ ๔ ฯ

ตสฺสาหํ วจนํ สุตฺวา สุขกามสฺส หิตานุกมฺปิโน

นากาสึ สกลานุสาสนึ จิรปาปาภิรโต อพุทฺธิมา ฯ

โส มํ ปุน ภูริสุเมธโส อนุกมฺปาย สํยเม นิเวสยิ

สเจ ทิวา หนสิ ปาณิโน อถ เต รตฺตึ ภวตุ สํยโม ฯ

สฺวาหํ ทิวา หนิตฺวาน ปาณิโน วิรโต รตฺตึ อโหสิ สํยโต

รตฺตาหํ ปริหาเรมิ ๕ ทิวา ขชฺชามิ ทุคฺคโต ฯ

ตสฺส กมฺมสฺส กุสลสฺส อนุโภมิ รตฺตึ อมานุสึ

ทิวา ปฏิหตาว กุกฺกุรา อุปธาวนฺติ สมนฺตา ขาทิตุํ

เย จ เต สตตานุโยคิโน ธุวํ ปยุตฺตา สุคตสฺส สาสเน

มญฺญามิ เต อมตเมว เกวลํ อธิคจฺฉนฺติ

ปทํ อสงฺขตนฺติ ฯ

มิคลุทฺทเปตวตฺถุ สตฺตมํ ฯ

๑ ม. อยํ ปาโฐ นตฺถิ ฯ ๒ ม. คนฺตฺวาน หตฺถินีปุรนฺติ เทฺว ปาฐา นตฺถิ ฯ

ยุ. หสฺตินีปุรํ ฯ ๓ ม ทานมทา ฯ ๔ ม. ทตฺวา จาติ อยํ ปาโฐ นตฺถิ ฯ

๕ ม. รชนีเยหิ กาเมหิ ฯ

๑ ยุ. ปุถุสนฺเตสุ ฯ ๒ ม. วิจรึ ฯ ๓ ม. ปิ ฯ ยุ. จ ฯ ๔ ม. ปาณวธา อสํยมา ฯ

๕ ม. ปริจาเรมิ ฯ

ท่านเป็นคนหนุ่มแน่น ห้อมล้อมด้วยเทพบุตรและเทพธิดารุ่งเรืองอยู่ด้วยกามคุณ อันให้เกิดความกำหนัดยินดีในราตรี เสวยทุกข์ในกลางวัน

ท่านได้ทำกรรมอะไรไว้ในชาติก่อน?

เปรตนั้นตอบว่า

เมื่อก่อน กระผมเป็นพรานเนื้อ อยู่ที่ภูเขาวงกตอันเป็นที่รื่นรมย์ ใกล้กรุงราชคฤห์ เป็นผู้มีฝ่ามือเปื้อนโลหิต เป็นคนหยาบช้าทารุณมีใจประทุษร้ายในสัตว์เป็นอันมาก ผู้ไม่กระทำความโกรธเคือง ยินดีแต่ในการเบียดเบียนสัตว์อื่น เป็นผู้สำรวมแล้วด้วยกาย วาจา ใจ เป็นนิตย์อุบาสกคนหนึ่งผู้เป็นสหายของกระผม เป็นคนใจดีมีศรัทธา ก็อุบาสกคนนั้น เป็นคนเอ็นดูกระผม ห้ามกระผมอยู่เนืองๆ ว่า อย่าทำบาปกรรมเลย พ่อเอ๋ย อย่าไปทุคติเลย ถ้าท่านปรารถนาความสุขในโลกหน้าจงงดเว้นการฆ่าสัตว์ อันเป็นการไม่สำรวมเสียเถิด กระผมฟังคำของสหายผู้หวังดีมีความอนุเคราะห์ด้วยประโยชน์นั้นแล้ว ไม่ทำตามคำสั่งสอนทั้งสิ้น

เพราะกระผมเป็นคนไม่มีปัญญา ยินดีแล้วในบาปตลอดกาลนาน สหายผู้มีปัญญาดีนั้น แนะนำกระผมให้ตั้งอยู่ในความสำรวมด้วยความอนุเคราะห์ว่า ถ้าท่านฆ่าสัตว์ในกลางวันส่วนกลางคืนจงงดเว้นเสียกระผมจึงฆ่าสัตว์แต่เฉพาะกลางวัน กลางคืนเป็นผู้สำรวมงดเว้นเพราะฉะนั้นกลางคืนกระผมจึงได้รับความสุข กลางวันได้เสวยทุกข์ ถูกสุนัขรุมกัดกิน คือ กลางคืนได้เสวยทิพยสมบัติ ด้วยผลแห่งกุศลกรรมนั้น ส่วนกลางวันฝูงสุนัขมีจิตเดือดดาล พากันห้อมล้อมกัดกินกระผมรอบด้าน ก็ชนเหล่าใดผู้มีความเพียรเนืองๆ บากบั่นมั่นในศาสนาของพระสุคต กระผมเข้าใจว่าชนเหล่านั้นจักได้บรรลุอมตบทอันปัจจัยอะไรๆ

ปรุงแต่งไม่ได้อย่างแน่นอน.

จบ มิคลุททกเปตวัตถุที่ ๗.