๗. มิคลุททกเปตวัตถุ ที่ ๑ เล่ม ๒๖

[๔๗๔] นางได้สั่งฉันในที่นั้นว่า‘ท่านไปถึงหัตถินีนครแล้วจงบอกแก่มารดาของดิฉันด้วยว่า‘เราเห็นธิดาของท่าน ถึงทุคติเกิดอยู่ในยมโลก เขาจากโลกนี้เข้าถึงเปตโลก เพราะทำบาปกรรมไว้[๔๗๕] ดิฉันมีทร้พย์อยู่สี่แสนซึ่งดิฉันเก็บซ่อนไว้ใต้เตียง ไม่ได้บอกใคร ๆ

[๔๗๖] ขอให้มารดาของดิฉันจงเอาทรัพย์จากที่ซ่อนไว้นั้นไปให้ทานบ้าง เลี้ยงชีวิตบ้าง ครั้นให้ทานแล้ว ขอจงอุทิศส่วนบุญ มาให้แก่ดิฉันบ้าง เมื่อนั้น ดิฉันจักมีความสุข สำเร็จความประสงค์ทั้งปวง,[๔๗๗] ลำดับนั้นแล มารดาของนางเปรตเสรินีนั้นได้นำเอาทรัพย์ที่นางเปรตเสรินีซ่อนไว้นั้นมาให้ทาน ครั้นแล้ว อุทิศส่วนบุญไปให้นางเปรตเสรินี นางเปรตเสรินีจึงได้มีความสุข และแม้มารดาของนางก็เป็นอยู่สบาย

จบ เสรินีเปติวัตถุที่๖

๗. ปฐมมิคลุททกเปตวัตถุ

ว่าด้วยบุพกรรมของเปรตพรานเนื้อ สูตรที่ ๑

(พระนารทเถระถามเปรตตนหนึ่งว่า)

{๑๑๗}[๔๗๘] ท่านยังหนุ่มแน่น ห้อมล้อมด้วยเทพบุตรและเทพธิดา รุ่งเรืองอยู่ด้วยกามคุณอันน่ากำหนัดยินดีในยามราตรี

และตอนกลางวันกลับมาเสวยทุกข์ ท่านได้ทำกรรมอะไรไวัในชาติก่อน

(เปรตนั้นตอบว่า)

[๔๗๙] เมื่อชาติก่อนกระผมเป็นพรานเนื้ออยู่ที่พระนครราชคฤห์ ที่น่ารื่นรมย์ ซึ่งเป็นคอกภูเขาอันร่มรื่น เป็นผู้มีฝ่ามือ เปื้อนเลือด หยาบช้าทารุณ[๔๘๐] กระผมมีจิตโหดร้ายในสัตว์เป็นอันมากซึ่งไม่ได้ทำความผิด หยาบช้าทารุณยิ่งนัก ยินดีแต่ในการเบียดเบียนสัตว์อื่น ไม่สำรวมระวัง (คือผิดศีล) ท่องเที่ยวไปเป็นนิจ[๔๘๑] กระผมมีสหายคนหนึ่ง เป็นคนใจดี มีศรัทธา เป็นอุบาสก เขาเมื่อจะอนุเคราะห์กระผม จึงได้ห้ามกระผม อยู่เนือง ๆ ว่า

[๔๘๒] อย่าได้ทำบาปกรรมเลย พ่อเอ๋ย อย่าไปทุคติเลย ถ้าเพื่อนปรารถนาความสุขในโลกหน้า จงงดเว้นการฆ่าสัตว์ อันเป็นการผิดศีลเสียเถิด[๔๘๓] กระผมฟังคำของสหายผู้หวังดี มีความอนุเคราะห์ด้วย ประโยชน์นั้นแล้ว ไม่ทำตามคำเตือนทั้งสิ้น เพราะ กระผมเป็นคนไม่มีปัญญา ยินดีแต่การทำบาปกรรม มาเป็นเวลานาน[๔๘๔] สหายผู้มีปัญญาดีนั้นแนะนำกระผมให้ตั้งอยู่ในสุจริตธรรม ด้วยความอนุเคราะห์ว่า‘ถ้าเพื่อนฆ่าสัตว์ตอนกลางวัน ส่วนตอนกลางคืนเพื่อนจงงดเว้นเสีย,

[๔๘๕] กระผมนั้นจึงฆ่าสัตว์แต่เฉพาะกลางวัน กลางคืนเป็นผู้สำรวมงดเว้นได้ เพราะฉะนั้น กลางคืนกระผมจึงได้รับความสุข กลางวันได้เสวยทุกข์ ถูกสุนัขรุมกัดกิน คือ[๔๘๖] กลางคืน ได้เสวยทิพยสมบัติด้วยผลแห่งกุศลกรรมนั้น ส่วนกลางวัน ฝูงสุนัขกรูกันเข้ามากัดกินกระผมรอบด้าน เหมือนผูกอาฆาตกันไว้ฉะนั้น[๔๘๗] ก็ชนเหล่าใดประกอบความเพียรเนือง ๆ บากบั่นมั่น ในศาสนาของพระสุคตเจ้า กระผมเข้าใจว่าชนเหล่านั้น ย่อมได้บรรลุอมตบทอันปัจจัยอะไร ๆ ปรุงแต่งไม่ได้ อย่างแน่นอน

จบ ปฐมมิคลุททกเปตวัตถุที่ ๗

๘. ทุติยมิคลุททกเปตวัตถุ

ว่าด้วยบุพกรรมของเปรตพรานเนื้อ สูตรที่ ๒

(พระนารทเถระถามเปรตตนหนึ่งว่า)

{๑๑๘}[๔๘๘] ท่านรื่นรมย์อยู่ในเรือนยอดและปราสาท บนบัลลังก์อันปูลาดด้วยผ้าขนสัตว์ มีดนตรีเครื่อง ๕ ประโคมอย่างดี

[๔๘๙] ภายหลัง เมื่อสิ้นราตรี ดวงอาทิตย์ขึ้นแล้ว ท่านเข้าไปในป่าช้า ได้ประสบความทุกข์เป็นอันมาก