๑๐. ปฏาจาราเถรีคาถา เล่ม ๒๖

นงฺคเลหิ กสํ เขตฺตํ พีชานิ ปวปํ ฉมา

ปุตฺตทารานิ โปเสนฺตา ธนํ วินฺทนฺติ มาณวา.

มาณพทั้งหลายใช้ไถ ไถนา หว่านเมล็ดพืชลงบนแผ่นดิน

ได้ทรัพย์มาเลี้ยงดูบุตรและภรรยา

กิมหํ สีลสมฺปนฺนา สตฺถุ สาสนการิกา

นิพฺพานํ นาธิคจฺฉามิ อกุสีตา อนุทฺธตา.

เรามีศีลสมบูรณ์ ทำตามคำสั่งสอนของพระศาสดา

ไม่เกียจคร้าน ไม่ฟุ้งซ่าน ไฉนจะไม่บรรลุนิพพานเล่า

ปาเท ปกฺขาลยิตฺวาน อุทเกสุ กโรมหํ

ปาโททกญฺจ ทิสฺวาน ถลโต นินฺนมาคตํ.

เราล้างเท้า เห็นน้ำล้างเท้าไหลจากที่ดอนมาสู่ที่ลุ่ม

ใส่ใจนิมิตในน้ำ

ตโต จิตฺตํ สมาเธสึ อสฺโส ภโทฺรว ชานิโย (๑)

ตโต ทีปํ คเหตฺวาน วิหารํ ปาวิสึ อหํ

เสยฺยํ โอโลกยิตฺวาน มญฺจกมฺหิ อุปาวิสึ.

แต่นั้น เราตั้งใจไว้มั่นคง ดุจม้าอาชาไนยที่ดี

ลำดับนั้น ถือประทีปเข้าไปยังวิหาร ตรวจดูที่นอน ขึ้นนั่งบนเตียง

ตโต สูจึ คเหตฺวาน วฏฺฏึ โอกสฺสยามหํ

ปชฺโชตสฺเสว (๑) นิพฺพานํ วิโมกฺโข อหุ เจตโสติ.

ปฏาจารา เถรี.

ต่อแต่นั้น ถือลูกดาล(ปิดประตูลงกลอน) หมุนไส้ประทีปลง

ความหลุดพ้นทางใจก็ได้มี

เหมือนประทีปติดโพลงแล้วดับลง