๘. เมตตสูตร เล่ม ๒๕

๘ กรณียมตฺถกุสเลน

ยนฺตํ สนฺตํ ปทํ อภิสเมจฺจ

สกฺโก อุชู จ สุหุชู ๑ จ

สุวโจ จสฺส มุทุ อนติมานี ฯ

สนฺตุสฺสโก จ สุภโร จ

อปฺปกิจฺโจ จ สลฺลหุกวุตฺติ

สนฺตินฺทฺริโย จ นิปโก จ

อปฺปคพฺโภ กุเลสุ อนนุคิทฺโธ ฯ

น จ ขุทฺทํ สมาจเร กิญฺจิ

เย น วิญฺญู ปเร อุปวเทยฺยุํ ฯ

สุขิโน วา ๒ เขมิโน โหนฺตุ

สพฺเพ ๓ สตฺตา ภวนฺตุ สุขิตตฺตา

เย เกจิ ปาณภูตตฺถิ

ตสา วา ถาวรา ๑ วา อนวเสสา

ทีฆา วา เย ๒ มหนฺตา วา

มชฺฌิมา รสฺสกา อณุกถูลา

ทิฏฺฐา วา เย ๓ จ อทิฏฺฐา

เย ๔ จ ทูเร วสนฺติ อวิทูเร

ภูตา วา สมฺภเวสี วา ๕

สพฺเพ สตฺตา ภวนฺตุ สุขิตตฺตา ฯ

น ปโร ปรํ นิกุพฺเพถ

นาติมญฺเญถ กตฺถจิ ๖ นํ กิญฺจิ

พฺยาโรสนา ปฏีฆสญฺญา

นาญฺญมญฺญสฺส ทุกฺขมิจฺเฉยฺย ฯ

มาตา ยถา นิยํ ปุตฺตํ

อายุสา เอกปุตฺตมนุรกฺเข

เอวมฺปิ สพฺพภูเตสุ

มานสมฺภาวเย ๗ อปริมาณํ

เมตฺตญฺจ สพฺพโลกสฺมึ

มานสมฺภาวเย ๗ อปริมาณํ

อุทฺธํ อโธ จ ติริยญฺจ

อสมฺพาธํ อเวรํ อสปตฺตํ

ติฏฺฐญฺจรํ นิสินฺโน วา ๘

สยาโน ๑ วา ยาว ตสฺส วิคตมิทฺโธ ฯ

เอตํ สตึ อธิฏฺเฐยฺย

พฺรหฺมเมตํ วิหารํ อิธมาหุ ฯ

ทิฏฺฐิญฺจ อนุปคมฺม สีลวา

ทสฺสเนน สมฺปนฺโน9

กาเมสุ วิเนยฺย เคธํ

น หิ ชาตุ คพฺภเสยฺยํ ปุนเรตีติ ฯ

เมตฺตสุตฺตํ อฏฺฐมํ ฯ

๑ ยุ. สูชู จ ฯ ๒ ม. สุขิโน ว ฯ ๓ ม. สพฺพสตฺตา ฯ

๑ ม. ถาวรา อนวเสสา ฯ ๒ ม. เยว มหนฺตา ฯ ๓ ม. เยว อทิฏฺฐา ฯ ยุ. เย วา

อทิฏฺฐา ฯ ๔ ม. เยว ... ฯ ๕ ม. ภูตา ว สมฺภเวสี ว ฯ ๖ ม. น กญฺจิ ฯ

๗ ม. มานสํ ... ฯ ๘ ม. นิสินฺโน ว ฯ

กุลบุตรผู้ฉลาดในประโยชน์ ปรารถนาเพื่อจะตรัสรู้สันตบท พึงบำเพ็ญ

ไตรสิกขา กุลบุตรนั้นพึงเป็นผู้อาจหาญ เป็นผู้ตรง ซื่อตรง ว่าง่ายอ่อนโยน ไม่เย่อหยิ่ง สันโดษเลี้ยงง่าย มีกิจน้อย มีความประพฤติเบามีอินทรีย์อันสงบแล้ว มีปัญญาเครื่องรักษาตน ไม่คะนอง ไม่พัวพันในสกุลทั้งหลาย และไม่พึงประพฤติทุจริตเล็กน้อยอะไรๆ ซึ่งเป็นเหตุให้ท่านผู้รู้เหล่าอื่นติเตียนได้ พึงเจริญเมตตาในสัตว์ทั้งหลายว่าขอสัตว์ทั้งปวงจงเป็นผู้มีสุข มีความเกษมมีตนถึงความสุขเถิด สัตว์มีชีวิตเหล่าใดเหล่าหนึ่งมีอยู่ เป็นผู้สะดุ้งหรือเป็นผู้มั่นคง ไม่มีส่วนเหลือสัตว์เหล่าใดมีกายยาวหรือใหญ่ ปานกลางหรือสั้น ผอมหรือพี ที่เราเห็นแล้วหรือไม่ได้เห็น อยู่ในที่ไกลหรือในที่ใกล้

ที่เกิดแล้วหรือแสวงหาที่เกิด ขอสัตว์ทั้งหมดนั้นจงเป็นผู้มีตนถึงความสุขเถิด สัตว์อื่นไม่พึงข่มขู่สัตว์อื่น ไม่พึงดูหมิ่นอะไรเขาในที่ไหนๆ ไม่พึงปรารถนาทุกข์ให้แก่กันและกันเพราะความโกรธ เพราะความเคียดแค้น มารดาถนอมบุตรคนเดียวผู้เกิดในตน แม้ด้วยการยอมสละชีวิตได้ ฉันใดกุลบุตรผู้ฉลาดในประโยชน์ พึงเจริญเมตตามีในใจไม่มีประมาณในสัตว์ทั้งปวง แม้ฉันนั้น กุลบุตรนั้นพึงเจริญเมตตามีในใจไม่มีประมาณ ไปในโลกทั้งสิ้น ทั้งเบื้องบนเบื้องต่ำ เบื้องขวาง ไม่คับแคบ ไม่มีเวรไม่มีศัตรูกุลบุตรผู้เจริญเมตตานั้นยืนอยู่ก็ดี เดินอยู่ก็ดี นั่งอยู่ก็ดีนอนอยู่ก็ดี พึงเป็นผู้ปราศจากความง่วงเหงาเพียงใด ก็พึงตั้งสตินี้ไว้เพียงนั้น บัณฑิตทั้งหลายกล่าววิหารธรรมนี้ว่าเป็นพรหมวิหารในธรรมวินัยของพระอริยเจ้านี้ และกุลบุตรผู้เจริญเมตตาไม่เข้าไปอาศัยทิฐิเป็นผู้มีศีลถึงพร้อมแล้วด้วยทัศนะ นำความยินดีในกามทั้งหลายออกได้แล้ว ย่อมไม่ถึงความนอนในครรภ์อีกโดยแท้แล ฯ

จบเมตตสูตรที่ ๘