๘. เมตตสูตร เล่ม ๒๕

๘. เมตตสูตร

ว่าด้วยการแผ่เมตตาจิต

{๓๐๘} [๑๔๓] กุลบุตรผู้ฉลาดในประโยชน์ ปรารถนาจะตรัสรู้บทที่สงบ พึงบำเพ็ญไตรสิกขา พึงเป็นผู้อาจหาญ ชื่อสัตย์ ปฏิบัติตรง ว่าง่าย อ่อนโยน และไม่เย่อหยิ่ง

๘. เมตตสูตร

[๑๔๔] กุลบุตรนั้นพึงเป็นผู้สันโดษ เลี้ยงง่าย มีธุระให้น้อย ทำตัวให้เบา มีอินทรีย์สงบ มีปัญญารักษาตน ไม่คะนอง ไม่พัวพันในสกุลทั้งหลาย[๑๔๕] ไม่พึงประพฤติทุจริตอะไร ๆ ที่จะเป็นเหตุให้คนอื่นที่เป็นวิญญูชนตำหนิเอาได้ พึงแผ่เมตตาจิตในสัตว์ทั้งหลายว่า ‘ขอสัตว์ทั้งปวงจงเป็นผู้มีความสุข มีความเกษม มีตน เป็นสุขเถิด[๑๔๖] สัตว์มีชีวิตทั้งหลายไม่เหลือ ทั้งที่เป็นผู้สะดุ้งกลัวหรือเป็นผู้มั่นคง ที่มีร่างกายยาวหรือใหญ่ทั้งที่ปานกลางหรือสั้น ทั้งที่ผอมหรืออ้วน[๑๔๗] ทั้งที่เคยเห็นหรือยังไม่เคยเห็น ทั้งที่อยู่ไกลหรืออยู่ใกล้ ทั้งที่เกิดแล้วหรือแสวงหาที่เกิด ขอสัตว์เหล่านั้นทั้งหมด จงเป็นผู้มีตนเป็นสุขเถิด[๑๔๘] สัตว์ทุกประเภทไม่พึงข่มเหงกัน ไม่พึงดูหมิ่นกันในที่ทุกหนทุกแห่ง ไม่พึงมุ่งร้ายต่อกันเพราะความโกรธและ ความเคียดแค้น’ ดังนี้

[๑๔๙] กุลบุตรผู้ฉลาดในประโยชน์พึงแผ่เมตตาจิตอย่างไม่มีขอบเขตไปในสัตว์ทั้งปวง เหมือนแม่รักถนอมลูกในไสัที่มีอยู่เพียงคนเดียว แม้ชีวิตก็ยอมสละให้ได้ฉะนั้น[๑๕๐] ก็กุลบุตรนั้นพึงแผ่เมตตาจิตอย่างไม่มีขอบเขต ไม่มีเวร ไม่มีศัตรู ทั้งเบื้องบน เบื้องล่าง และท่ามกลาง

[๑๕๑] กุลบุตรผู้เจริญเมตตานั้นจะยืน เดิน นั่ง หรือนอนอยู่ก็ตาม พึงตั้งสตินี้ไว้ตลอดเวลาที่ยังไม่มีความง่วง บัณฑิตทั้งหลายเรียกวิหารธรรมนี้ว่า เป็นพรหมวิหารในธรรมวินัยนี้[๑๕๒] กุลบุตรผู้เจริญเมตตาไม่ยึดมั่นความเห็นผิด มีศีล สมบูรณ์ด้วยทัสสนะ(โสดาปัตติมรรค) กำจัดความยินดีในกิเลสกามและวัตถุกามได้แล้ว จะไม่ต้องกลับมาเกิดในกามภพอีก

๙. เหมวตสูตร

ว่าด้วยเหมวตยักษ์ทูลถามปัญหา

{๓๐๙} [๑๕๓] (สาตาคิรยักษ์กล่าวว่า)

วันนี้เป็นวันอุโบสถ ๑๕ ค่ำ ราตรีสว่างไสวด้วยทิพโยภาส เราทั้งสองไปเฝ้าพระโคดมผู้เป็นพระศาสดาที่มีพระนามเลื่องลือกันดีกว่า