พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ฉักกนิบาต · อาวาริยวรรค
๗. สิริกาฬกัณณิชาดก เล่ม ๒๗
Text layerBuddha’s wordsItems ๘๖๙–๘๘๕ (Royal Thai)7/10 in อาวาริยวรรค4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability
๓๘๒. สิริกาฬกณฺณิชาตก (๗)
๗. สิริกาฬกัณณิชาดก (๓๘๒)
ว่าด้วยสิริกับกาฬกัณณี
(เศรษฐีโพธิสัตว์สนทนากับกาฬกัณณีเทพธิดาว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ฉักกนิบาต อาวาริยวรรค สิริกาฬกัณณิชาดก (Royal Thai Volume 27 · Mahachula Volume 27 · Mahamakut Volume 59 · Chaloem Phrakiat Volume 27)
บาลี (มหาจุฬาฯ), vol. 27, pp. 148–150 · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒), vol. 27, pp. 235–238
กา นุ กาเฬน วณฺเณน น จาปิ (๑) ปิยทสฺสนา
กา วา ตฺวํ กสฺส วา ธีตา กถํ ชาเนมุ ตํ มยํ.
- 1สี. จาสิ
ใครหนอมีผิวพรรณดำ ทั้งไม่น่ารัก ไม่น่าดู
เธอเป็นใคร เป็นลูกสาวของใคร ฉันจะรู้จักเธอได้อย่างไร
(กาฬกัณณีเทพธิดากล่าวว่า)
มหาราชสฺสหํ ธีตา วิรูปกฺขสฺส จณฺฑิยา
อหํ กาฬี อลกฺขิกา กาฬกณฺณีติ มํ วิทู
โอกาสํ ยาจิโต เทหิ วเสมุ ตว สนฺติเก. (๑)
ดิฉันเป็นลูกสาวของท้าววิรูปักขมหาราช
เป็นคนโหดร้าย มีผิวดำ ไร้ปัญญา
เทพทั้งหลายรู้จักดิฉันว่ากาฬกัณณี
ดิฉันขอท่านจงให้โอกาส
ดิฉันขออาศัยอยู่ในสำนักของท่าน
(เศรษฐีโพธิสัตว์กล่าวว่า)
กึสีเล กึสมาจาเร ปุริเส นิวิสเส ตุวํ
ปุฏฺฐา เม กาฬิ อกฺขาหิ กถํ (๑) ชาเนมุ ตํ มยํ.
- 1สี.อิ. ยถา
เธอตกลงปลงใจในชายผู้มีปกติเช่นไร
มีความประพฤติเช่นไร
แม่กาฬี ฉันถามแล้ว เธอจงตอบ
ฉันจะรู้จักเธอได้อย่างไร
(กาฬกัณณีเทพธิดาได้บอกคุณของตนว่า)
มกฺขี ปฬาสี สารมฺภี อิสฺสุกี มจฺฉรี สโฐ
โส มยฺหํ ปุริโส กนฺโต ลทฺธํ ยสฺส วินสฺสติ.
ชายใดมักลบหลู่คุณท่าน ตีเสมอ
แข่งดี ริษยา ตระหนี่ และโอ้อวด
ทำทรัพย์ที่ได้มาแล้วให้พินาศไป ดิฉันรักใคร่ชายนั้น
(กาฬกัณณีเทพธิดากล่าวต่อไปว่า)
โกธโน อุปนาหี จ ปิสุโณ จ วิเภทโก
กณฺฏกวาโจ (๑) ผรุโส โส เม กนฺตตโร ตโต.
- 1ฉ.ม. กณฺฑกวาโจ, สี.อิ. อณฺฑกวาโจ
ชายใดมักโกรธ ผูกโกรธ พูดส่อเสียด
มักทำลายมิตรภาพ มีวาจาเสียดแทง พูดวาจาหยาบคาย
ดิฉันรักใคร่ชายนั้นยิ่งกว่าชายคนแรก
อชฺช สุเวติ ปุริโส สทตฺถํ นาวพุชฺฌติ
โอวชฺชมาโน กุปฺปติ เสยฺยํ โส อติมญฺญติ.
ชายที่ไม่รู้จักประโยชน์ของตนว่า
งานนี้ควรทำวันนี้ งานนี้ควรทำพรุ่งนี้
ถูกสั่งสอนก็พาลโกรธ ซ้ำยังดูหมิ่นคนที่ดีกว่าตัว
ทวปฺปลุทฺโธ ปุริโส สพฺพมิตฺเตหิ ธํสติ
โส มยฺหํ ปุริโส กนฺโต ตสฺมึ โหมิ อนามยา. (๒)
ชายใดมัวเมาด้วยการเล่นเป็นประจำ
ทั้งยังกำจัดมิตรทั้งหมดไปเสีย
ดิฉันรักใคร่ชายนั้น จะมีความสุขกับเขา
(พระโพธิสัตว์ติเตียนกาฬกัณณีเทพธิดานั้นว่า)
อเปหิ เอตฺโต ตฺวํ กาฬิ เนตํ อเมฺหสุ วิชฺชติ
อญฺญํ ชนปทํ คจฺฉ นิคเม ราชธานิโย.
แม่กาฬี เธอจงไปจากที่นี้เสียเถิด
เรื่องเช่นนี้ไม่มีในพวกเรา
เธอจงไปยังชนบท นิคม และราชธานีอื่น ๆ เถิด
(กาฬกัณณีเทพธิดาได้ฟังดังนั้นไม่พอใจ จึงกล่าวว่า)
อหมฺปิ โข ตํ (๑) ชานามิเนตํ ตุเมฺหสุ วิชฺชติ
สนฺติ โลเก อลกฺขิกา สงฺฆรนฺติ พหุํ ธนํ
อหํ เทโว จ เม ภาตา อุโภ นํ วิธมามเส. (๓)
- 1สี. เจตํ
เรื่องนั้นแม้ดิฉันก็ทราบดีว่า เรื่องเช่นนี้ไม่มีอยู่ในพวกท่าน
แต่คนโง่ทั้งหลายที่รวบรวมทรัพย์ไว้เป็นจำนวนมาก
ก็ยังมีอยู่ในโลก
ส่วนดิฉันและเทพพี่ชายของดิฉันทั้ง ๒ คน
ช่วยกันผลาญทรัพย์นั้นจนหมดสิ้น
(พระโพธิสัตว์เห็นสิริเทพธิดา จึงกล่าวว่า)
กา นุ ทิพฺเพน วณฺเณน ปฐพฺยา สุปติฏฺฐิตา
กา วา ตฺวํ กสฺส วา ธีตา กถํ ชาเนมุ ตํ มยํ.
ใครหนอมีผิวพรรณทิพย์ ยืนเรียบร้อยอยู่บนแผ่นดิน
เธอเป็นใคร เป็นลูกสาวของใคร ฉันจะรู้จักเธอได้อย่างไร
(สิริเทพธิดาได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวคาถาที่ ๒ ว่า)
มหาราชสฺสหํ ธีตา ธตรฏฺฐสฺสสิรีมโต
อหํ สิรี จ ลกฺขี จ ภูริปญฺญาติ มํ วิทู
โอกาสํ ยาจิโต เทหิ วเสมุ ตว สนฺติเก. (๔)
ดิฉันเป็นลูกสาวของท้าวธตรัฏฐมหาราชผู้มีสิริ
ดิฉันชื่อสิริลักษมี เทพทั้งหลายรู้จักดิฉันว่า
เป็นผู้มีปัญญาดังแผ่นดิน
ดิฉันขอท่านจงให้โอกาส
ดิฉันขออาศัยอยู่ในสำนักของท่าน
(เศรษฐีโพธิสัตว์กล่าวว่า)
กึสีเล กึสมาจาเร ปุริเส นิวิสเส ตุวํ
ปุฏฺฐา เม ลกฺขิ อกฺขาหิ กถํ ชาเนมุ ตํ มยํ.
เธอตกลงปลงใจในชายผู้มีปกติวิเช่นไร
มีความประพฤติเช่นไร
แม่ลักษมี ฉันถามแล้ว เธอจงตอบ
ฉันจะรู้จักเธอได้อย่างไร
(สิริเทพธิดากล่าวว่า)
โย จาปิ สีเต อถ วาปิ อุเณฺห
วาตาตเป ฑํสสรีสเป จ
ขุธํ (๑) ปิปาสํ อภิภุยฺย สพฺพํ
รตฺตินฺทิวํ โย สตตํ นิยุตฺโต
กาลาคตญฺจ น หาเปติ อตฺถํ
โส เม มนาโป นิวิเส จ ตมฺหิ.
- 1ฉ. ขุธํ, อิ. ขุทํ
ชายใดชนะอันตรายทั้งปวงได้
คือ ความหนาว ความร้อน
ลม แดด เหลือบ ยุง สัตว์เลื้อยคลาน
ความหิว และความกระหายได้
ทำการงานทุกอย่างติดต่อตลอดวันตลอดคืน
ไม่ทำประโยชน์ที่เป็นไปตามกาลให้เสื่อมเสียไปด้วย
ดิฉันพอใจชายนั้นและจะตกลงปลงใจกับเขา
อกฺโกธโน มิตฺตวา จาควา จ
สีลูปปนฺโน อสโฐชุภูโต
สงฺคาหโก สขิโล สณฺหวาโจ
มหตฺตปตฺโตปิ นิวาตวุตฺติ
ตสฺมึห โปเส วิปุลา ภวามิ
อูมิ สมุทฺทสฺส ยถาปิ วณฺณํ.
ชายใดไม่มักโกรธ เป็นกัลยาณมิตร เสียสละ
สมบูรณ์ด้วยศีล ไม่โอ้อวด ซื่อตรง
สงเคราะห์ มีวาจาไพเราะอ่อนหวาน
ถึงจะเป็นใหญ่ก็ถ่อมตน
ดิฉันจะเป็นหญิงมีสิริอันไพบูลย์ในชายนั้น
เหมือนคลื่นที่ปรากฏแก่ผู้มองดูท้องทะเล
โย จาปิ มิตฺเต อถวา อมิตฺเต
เสฏฺเฐ สริกฺเข อถวาปิ หีเน
อตฺถํ จรนฺตํ อถ วา อนตฺถํ
อาวี รโห สงฺคหเมว วตฺเต
วาจํ น วชฺชา ผรุสํ กทาจิ
มตสฺส ชีวสฺส จ ตสฺส โหมิ.
อีกอย่างหนึ่ง ชายใดสงเคราะห์บุคคล
ทั้งที่เป็นมิตรหรือศัตรู ทั้งชั้นสูง เสมอกัน หรือต่ำกว่า
ทั้งที่ประพฤติสิ่งที่เป็นประโยชน์หรือไม่เป็นประโยชน์
ทั้งในที่แจ้งหรือที่ลับ
ชายใดไม่พูดจาหยาบคายไม่ว่าในกาลไหน ๆ
ดิฉันจะเป็นของชายนั้นถึงแม้จะตายแล้วหรือยังมีชีวิตอยู่ก็ตาม
เอเตส โย อญฺญตรํ ลภิตฺวา
กนฺตํ สิรึ (๑) มชฺชติ อปฺปปญฺโญ
ตํ ทิตฺตรูปํ วิสมํ จรนฺตํ
กรีสฐานํว วิวชฺชยามิ. (๕)
- 1ฉ.ม. กนฺตา สิรี
บุคคลใดไร้ปัญญา ได้สิริที่น่าใคร่แล้ว
ลืมคุณความดีอย่างใดอย่างหนึ่ง
บรรดาคุณความดีที่ได้กล่าวแล้วเหล่านั้น
ดิฉันเว้นบุคคลนั้นซึ่งมีสภาพร้อนรน
ประพฤติไม่เสมอต้นเสมอปลาย
เหมือนคนที่มีนิสัยรักความสะอาดเว้นห่างไกลหลุมคูถ
อตฺตนา กุรุเต ลกฺขึ อลกฺขึ กุรุตตฺตนา
น หิ ลกฺขึ อลกฺขึ วา อญฺโญ อญฺญสฺส การโกติ.
สิริกาฬกณฺณิชาตกํ สตฺตมํ.
บุคคลย่อมสร้างความมีโชคด้วยตนเอง
ย่อมสร้างความไม่มีโชคด้วยตนเอง
คนอื่นจะทำความมีโชคและความไม่มีโชคให้คนอื่นหาได้ไม่
สิริกาฬกัณณิชาดกที่ ๗ จบ
End of ๗. สิริกาฬกัณณิชาดก