๙. อัฏฐานชาดก เล่ม ๒๗

คงฺคา กุมุทินี สนฺตา สงฺขวณฺณา จ โกกิลา

ชมฺพุ ตาลผลํ ทชฺชา อถ นูน ตทา สิยา.

เมื่อใดแม่น้ำคงคาดารดาษด้วยดอกโกมุทสงบนิ่ง

นกดุเหว่ามีขนสีขาวเหมือนสังข์และต้นหว้าออกผลเป็นผลตาล

เมื่อนั้นเราพึงไปด้วยกันได้แน่

ยทา กจฺฉปโลมานํ ปาวาโร ติวิโธ สิยา

เหมนฺติกํ ปาปุรณํ (๑) อถ นูน ตทา สิยา.

เมื่อใดผ้าห่มผืนใหญ่ ๓ ชนิดทอด้วยขนเต่า ใช้ห่มกันหนาวได้

เมื่อนั้นเรากับเธอพึงเกี่ยวข้องกันได้แน่

ยทา มกสปาทานํ (๑) อฏฺฏาโล สุกโต สิยา

ทโฬฺห จ อวิกมฺปี (๒) จ อถ นูน ตทา สิยา.

เมื่อใดป้อมถูกสร้างขึ้นอย่างดีด้วยขายุง มั่นคงและไม่หวั่นไหว

เมื่อนั้นเรากับเธอพึงเกี่ยวข้องกันได้แน่

ยทา สสวิสาณานํ นิสฺเสณี สุกตา สิยา

สคฺคสฺสาโรหณตฺถาย อถ นูน ตทา สิยา.

เมื่อใดบันไดถูกสร้างขึ้นอย่างดีด้วยเขากระต่าย

เพื่อประโยชน์แก่การขึ้นสวรรค์ได้

เมื่อนั้นเรากับเธอพึงอยู่ร่วมกันได้แน่

ยทา นิสฺเสณิมารุยฺห จนฺทํ ขาเทยฺยุ มูสิกา

ราหุญฺจ ปริพาเหยฺยุํ (๑) อถ นูน ตทา สิยา.

เมื่อใดหนูทั้งหลายไต่บันไดไปกัดกินดวงจันทร์

และขับไล่ราหูไปได้

เมื่อนั้นเรากับเธอพึงเกี่ยวข้องกันได้แน่

ยทา สุราฆฏํ ปิตฺวา มกฺขิกา คณจาริณี

องฺคาเร วาสํ กปฺเปยฺยุํ อถ นูน ตทา สิยา.

เมื่อใดแมลงวันทั้งหลายพากันบินเที่ยวไปเป็นฝูง

ดื่มเหล้าหมดไหแล้ว อยู่ในถ่านเพลิงได้

เมื่อนั้นเรากับเธอพึงเกี่ยวข้องกันได้แน่

ยทา พิมฺโพฏฺฐสมฺปนฺโน คทฺรโภ สุมุโข สิยา

กุสโล นจฺจคีตสฺส อถ นูน ตทา สิยา.

เมื่อใดลามีริมฝีปากเหมือนผลตำลึงสุก

มีใบหน้างาม ฉลาดในการฟ้อนรำขับร้อง

เมื่อนั้นเรากับเธอพึงเกี่ยวข้องกันได้แน่

ยทา กากา อุลูกา จ มนฺตเยยฺยุํ รโหคตา

อญฺฐมญฺญํ ปิหเยยฺยุํ อถ นูน ตทา สิยา.

เมื่อใดกาและนกเค้าอยู่ในที่ลับปรึกษาปรองดองกันได้

เมื่อนั้นเรากับเธอพึงเกี่ยวข้องกันได้แน่

ยทา มุฬาลปตฺตานํ (๑) ฉตฺตํ ถิรตรํ สิยา

วสฺสสฺส ปฏิฆาตาย อถ นูน ตทา สิยา.

เมื่อใดเอาใบบัวอ่อนที่แตกจากเหง้า

มาทำร่มให้แข็งแรงเพื่อกันฝน

เมื่อนั้นเรากับเธอพึงเกี่ยวข้องกันได้แน่

ยทา กุลุโก (๑) สกุโณ ปพฺพตํ คนฺธมาทนํ

ตุณฺเฑนาทาย คจฺเฉยฺย อถ นูน ตทา สิยา.

เมื่อใดนกน้อยใช้จะงอยปากคาบภูเขาคันธมาทน์บินไปได้

เมื่อนั้นเรากับเธอพึงเกี่ยวข้องกันได้แน่

ยทา สามุทฺทิกํ นาวํ สยนฺตํ สวฏากรํ

เจโฏ อาทาย คจฺเฉยฺย อถ นูน ตทา สิยาติ.

อฏฺฐานชาตกํ นวมํ.

เมื่อใดเด็กน้อยยกเรือเดินทะเล

พร้อมทั้งเครื่องยนต์และใบเรือไปได้

เมื่อนั้นเรากับเธอพึงเกี่ยวข้องกันได้แน่

อัฏฐานชาดกที่ ๙ จบ