๗. สาลิยชาดก เล่ม ๒๗

ยฺวายํ สาลิยจฺฉาโปติ กณฺหสปฺปํ อคาหยิ

เตน สปฺเปนยํ ทฏฺโฐ หโต ปาปานุสาสโก.

ผู้ใดลวงเราให้จับงูเห่าด้วยคำว่า นี่ลูกนกสาลิกา

ผู้นี้พร่ำสอนแต่สิ่งที่ชั่ว ถูกงูนั้นกัดตาย

อหนฺตรมหนฺตารํ (๑) โย นโร หนฺตุมิจฺฉติ

เอวํ โส นิหโต เสติ ยถายํ ปุริโส หโต.

นรชนใดต้องการจะฆ่าคนที่มิได้ทุบตีตน

และคนที่มิได้ใช้ให้ผู้อื่นทุบตีตน

นรชนนั้นย่อมถูกฆ่าให้นอนตายเหมือนชายคนนี้ที่ถูกงูกัดตาย

อหนนฺตมฆาเตนฺตํ (๑) โย นโร หนฺตุมิจฺฉติ

เอวํ โส นิหโต เสติ ยถายํ ปุริโส หโต.

นรชนใดต้องการจะฆ่าคนที่มิได้ฆ่าตน

และคนที่มิได้ใช้ให้ผู้อื่นฆ่าตน

นรชนนั้นย่อมถูกฆ่าให้นอนตายเหมือนชายคนนี้ที่ถูกงูกัดตาย

ยถา ปํสุมุฏฺฐึ ปุริโส ปฏิวาตํ ปฏิกฺขิเป

ตเมว โส รโช หนฺติ ตถายํ ปุริโส หโต.

คนซัดฝุ่นเต็มกำมือทวนลม

ฝุ่นนั้นย่อมกลับมากระทบเขานั่นเอง

เหมือนชายคนนี้ที่ถูกงูกัดตาย

โย อปฺปทุฏฺฐสฺส นรสฺส ทุสฺสติ

สุทฺธสฺส โปสสฺส อนงฺคณสฺส

ตเมว พาลํ ปจฺเจติ ปาปํ

สุขุโม รโช ปฏิวาตํว ขิตฺโตติ.

สาลิยชาตกํ สตฺตมํ.

ผู้ใดประทุษร้ายนรชนผู้ไม่ประทุษร้าย

ผู้บริสุทธิ์ ผู้ไม่มีความผิด

บาปย่อมกลับมาถึงคนผู้โง่เขลานั้นเองเหมือนผงธุลีที่คนซัดทวนลม

สาลิยชาดกที่ ๗ จบ