๕. ธังกชาดก เล่ม ๒๗

อญฺเญ โสจนฺติ โรทนฺติ อญฺเญ อสฺสุมุขา ชนา

ปสนฺนมุขวณฺโณสิ กสฺมา ฆฏ น โสจสิ.

ชนเหล่าอื่นเศร้าโศก ร้องไห้ มีน้ำตานองหน้า

ส่วนพระองค์มีพระพักตร์ผ่องใส

พระเจ้าฆฏะ เพราะเหตุไร พระองค์จึงไม่เศร้าโศก

(พระโพธิสัตว์กราบทูลถึงเหตุที่ไม่เศร้าโศกแก่พระเจ้าธังกะว่า)

นาพฺภตีตหโร โสโก นานาคตสุขาวโห

ตสฺมา ธงฺก น โสจามิ นตฺถิ โสเก ทุตียตา.

ความโศกนำสิ่งที่ล่วงไปแล้วคืนมาไม่ได้

นำความสุขที่ยังไม่มาถึงมาให้ไม่ได้

พระเจ้าธังกะ เพราะเหตุนั้น หม่อมฉันจึงไม่เศร้าโศก

เพราะความเป็นสหายในความเศร้าโศกไม่มี

โสจํ ปณฺฑุกิโส โหติ ภตฺตญฺจสฺส น รุจฺจติ

อมิตฺตา สุมนา โหนฺติ สลฺลวิทฺธสฺส รุปฺปโต.

ผู้เศร้าโศกย่อมมีร่างกายผอมเหลืองและเบื่ออาหาร

เมื่อเขาถูกลูกศรคือความเศร้าโศกเสียบแทงจนซูบซีด

พวกศัตรูก็พากันดีใจ

คาเม วา ยทิ วารญฺเญ นินฺเน วา ยทิ วา ถเล

ฐิตํ มํ นาคมิสฺสติ (๑) เอวํ ทิฏฺฐปโท อหํ.

เราจะอยู่บ้านหรืออยู่ป่า

อยู่ที่ลุ่มหรืออยู่ที่ดอนก็ตาม

ความพินาศจะไม่มาถึงเราเลย

เพราะเราได้พบทางแล้วอย่างนี้

ยสฺสตฺตา นาลเมโกว สพฺพกามรสาหโร

สพฺพาปิ ปฐวี ตสฺส น สุขํ อาวหิสฺสตีติ.

ธงฺกชาตกํ (๑) ปญฺจมํ.

ตนเองผู้เดียวเท่านั้นก็ไม่สามารถจะนำ

รสอันน่าใคร่ทั้งปวง มาถวายแก่พระราชาพระองค์ใดได้

แม้แผ่นดินทั้งปวงก็จักนำความสุขมาถวาย

แด่พระราชาพระองค์นั้นไม่ได้

ฆฏชาดกที่ ๕ จบ