๑๐. มหาวาณิชชาดก เล่ม ๒๗

วาณิชา สมิตึ กตฺวา นานารฏฺฐโต อาคตา

ธนาหรา ปกฺกมึสุ เอกํ กตฺวาน คามณึ.

พ่อค้าทั้งหลายจากแคว้นต่าง ๆ มาประชุมกันที่กรุงพาราณสี

ตั้งพ่อค้าที่มีปัญญาดีกว่าคนหนึ่งให้เป็นหัวหน้า

พากันนำทรัพย์กลับ

เต ตํ กนฺตารมาคมฺม อปฺปภกฺขํ อโนทกํ

มหานิโคฺรธมทฺทกฺขุํ สีตจฺฉายํ มโนรมํ.

พ่อค้าเหล่านั้นมาถึงถิ่นกันดารที่มีภักษาน้อย ไม่มีน้ำ

ได้พบต้นไทรใหญ่ มีร่มเงาเย็นสบาย น่ารื่นรมย์

เต จ ตตฺถ นิสีทิตฺวา ตสฺส รุกฺขสฺส ฉาทิยา (๑)

วาณิชา สมจินฺเตสุํ พาลา โมเหน ปารุตา.

ก็พ่อค้าเหล่านั้นพากันนั่งที่ร่มเงาต้นไทรนั้นนั่นเอง

พวกที่เป็นคนโง่ถูกโมหะครอบงำ คิดเห็นพ้องกันว่า

อลฺลายเต (๑) อยํ รุกฺโข อปิ วารีว (๒) สนฺทติ

อิงฺฆสฺส ปุริมํ สาขํ มยํ ฉินฺทาม วาณิชา.

ต้นไม้ต้นนี้สดชื่น ราวกับมีน้ำซับซึมอยู่

ขอเชิญพวกเราเหล่าพ่อค้าพากันตัดกิ่งด้านตะวันออกเถิด

สา จ ฉินฺนาว ปคฺฆริ อจฺฉํ วารึ อนาวิลํ

เต ตตฺถ นฺหาตฺวา ปิวิตฺวา ยาวติจฺฉึสุ วาณิชา.

ก็กิ่งไม้นั้นพอถูกตัดแล้วก็หลั่งน้ำใส ไม่ขุ่น

พ่อค้าเหล่านั้นพากันอาบและดื่มกินตามที่ต้องการ ณ กิ่งไม้นั้น

ทุติยํ สมจินฺเตสุํ พาลา โมเหน ปารุตา

อิงฺฆสฺส ทกฺขิณํ สาขํ มยํ ฉินฺทาม วาณิชา.

ครั้งที่ ๒ พวกที่เป็นคนโง่ถูกโมหะครอบงำ คิดเห็นพ้องกันว่า

ขอเชิญพวกเราเหล่าพ่อค้าพากันตัดกิ่งด้านทิศใต้เถิด

สา จ ฉินฺนาว ปคฺฆริ สาลิมํโสทนํ พหุํ

อปฺโปทวณฺเณ กุมฺมาเส สิงฺคึ วิทลสูปิโย. (๑)

ก็กิ่งไม้นั้นพอถูกตัดแล้วก็หลั่งข้าวสาลี เนื้อ ข้าวสุก

ขนมกุมมาสซึ่งมีสีเหมือนข้าวปายาสที่มีน้ำน้อย

แกงอ่อม และกับมีแกงถั่วเป็นต้นออกมามากมาย

เต ตตฺถ ภุตฺวา ขาทิตฺวา (๑) ยาวติจฺฉึสุ วาณิชา

ตติยํ สมจินฺเตสุํ พาลา โมเหน ปารุตา

อิงฺฆสฺส ปจฺฉิมํ สาขํ มยํ ฉินฺทาม วาณิชา.

พวกพ่อค้าเหล่านั้นพากันบริโภค

เคี้ยวกินตามที่ต้องการ ณ กิ่งไม้นั้น

ครั้งที่ ๓ พวกที่เป็นคนโง่ถูกโมหะครอบงำ

คิดเห็นพ้องกันว่า ขอเชิญพวกเราเหล่าพ่อค้า

พากันตัดกิ่งด้านทิศตะวันตกเถิด

สา จ ฉินฺนาว ปคฺฆริ นาริโย สมลงฺกตา

วิจิตฺตวตฺถาภรณา อามุตฺตมณิกุณฺฑลา.

ก็กิ่งไม้นั้นพอถูกตัดแล้ว

ก็หลั่งเหล่านารีมีเครื่องประดับพร้อมมูล

เสื้อผ้าอาภรณ์งามวิจิตร ใส่ต่างหูแก้วมณี

อปิ สุ วาณิชา เอกา นาริโย ปณฺจวีสติ

สมนฺตา ปริกรึสุ (๑) ตสฺส รุกฺขสฺส ฉาทิยา.

ก็พ่อค้าแต่ละคนมีนารีนางหนึ่ง

ส่วนหัวหน้ากองเกวียนมีนารี ๒๕ นาง

แวดล้อมอยู่รอบข้างที่ร่มเงาต้นไทรนั้น

เต ตาหิ ปริวาเรตฺวา (๑) ยาวติจฺฉึสุ วาณิชา

จตุตฺถํ สมจินฺเตสุํ พาลา โมเหน ปารุตา

อิงฺฆสฺส อุตฺตรํ สาขํ มยํ ฉินฺทาม วาณิชา.

พวกพ่อค้าเหล่านั้นมีเหล่านารีแวดล้อมตามที่ต้องการ

ครั้งที่ ๔ พวกที่เป็นคนโง่ถูกโมหะครอบงำ คิดเห็นพ้องกันว่า

ขอเชิญพวกเราเหล่าพ่อค้าพากันตัดกิ่งด้านทิศเหนือเถิด

สา จ ฉินฺนาว ปคฺฆริ มุตฺตา เวฬุริยา พหู

รชตํ ชาตรูปญฺจ กุตฺติโย ปฏิยานิ จ.

ก็กิ่งไม้นั้นพอถูกตัดแล้ว ก็หลั่งแก้วมุกดา แก้วไพฑูรย์

เงิน ทอง เครื่องลาดหลังช้าง และเครื่องปูลาดที่ทำด้วยขนแกะ

กาสิกานิ จ วตฺถานิ อุทฺทิยานิ จ กมฺพลา (๑)

เต ตตฺถ ภาเร พนฺธิตฺวา ยาวติจฺฉึสุ วาณิชา.

ผ้าแคว้นกาสีและผ้ากัมพลชื่ออุททิยะออกมาเป็นจำนวนมาก

พวกพ่อค้าเหล่านั้นพากันขนบรรทุกเกวียนเหล่านั้นตามที่ต้องการ

ปญฺจมํ สมจินฺเตสุํ พาลา โมเหน ปารุตา

อิงฺฆสฺส มูเล (๑) ฉินฺทาม อปิ ภิยฺโย ลภามเส.

ครั้งที่ ๕ พวกที่เป็นคนโง่ถูกโมหะครอบงำ คิดเห็นพ้องกันว่า

ขอเชิญพวกเราช่วยกันตัดโคนต้นไทรนั้นเถิด บางทีจะได้ยิ่งกว่านี้

อถุฏฺฐหิ สตฺถวาโห ยาจมาโน กตญฺชลี

นิโคฺรโธ กึ อปรชฺฌติ (๑) วาณิชา ภทฺทมตฺถุ เต.

ทันใดนั้น หัวหน้ากองเกวียนได้ลุกขึ้นประคองอัญชลี

ขอร้องว่า พ่อค้าวาณิชทั้งหลาย ต้นไทรมีความผิดอะไรหรือ

ขอความเจริญจงมีแก่พวกท่านเถิด

วาริทา ปุริมา สาขา อนฺนปานญฺจ ทกฺขิณา

นาริทา ปจฺฉิมา สาขา สพฺพกาเม จ อุตฺตรา

นิโคฺรโธ กึ อปรชฺฌติ วาณิชา ภทฺทมตฺถุ เต.

กิ่งด้านทิศตะวันออกให้น้ำอาบ

กิ่งด้านทิศใต้ให้ข้าวและน้ำดื่ม

กิ่งด้านทิศตะวันตกให้เหล่านารี

ส่วนกิ่งด้านทิศเหนือให้ทรัพย์ที่น่าปลื้มใจทุกอย่าง

พ่อค้าวาณิชทั้งหลาย ต้นไทรมีความผิดอะไรหรือ

ขอความเจริญจงมีแก่พวกท่านเถิด

ยสฺส รุกฺขสฺส ฉายาย นิสีเทยฺย สเยยฺย วา

น ตสฺส สาขํ ภญฺเชยฺย มิตฺตทุพฺโภ หิ ปาปโก.

บุคคลนั่งก็ตาม นอนก็ตามที่ร่มเงาต้นไม้ใด

ไม่ควรหักรานกิ่งต้นไม้นั้น

เพราะว่าคนประทุษร้ายมิตรเป็นคนเลวทราม

เต จ ตสฺส อนาทิตฺวา (๑) เอกสฺส วจนํ พหู

นิสิตาหิ กุฐารีหิ มูลโต นํ อุปกฺกมุํ.

แต่พวกพ่อค้าเหล่านั้นจำนวนมาก

ไม่เชื่อฟังคำของนายกองเกวียนผู้เดียวนั้น

ใช้ขวานอันคมกริบตัดต้นไทรนั้นตั้งแต่โคนต้น

ตโต นาคา นิกฺขมึสุ สนฺนทฺธา ปณฺจวีสติ

ธนุคฺคหานํ ติสตา ฉสหสฺสา จ วมฺมิโน.

พวกนาคก็ออกมาจากต้นไทรนั้นสวมเกราะ ๒๕ ตน

ถือธนู ๓๐๐ ตน และถือโล่หนัง ๖,๐๐๐ ตน

(พญานาคกล่าวสั่งว่า)

เอเต หนถ พนฺธถ มา โว มุญฺจิตฺถ ชีวิตํ

ฐเปตฺวา สตฺถวาหํว สพฺเพ ภสฺมํ (๑) กโรถ เน.

พวกเจ้าจงฆ่า จงมัดพวกพ่อค้าเหล่านี้

อย่าได้ไว้ชีวิตแม้แต่คนเดียว

พวกเจ้าจงทำพวกพ่อค้าเหล่านั้นทั้งหมดให้เป็นผงธุลี

เว้นไว้แต่นายกองเกวียนเท่านั้น

(พระศาสดาทรงทราบแล้วตรัส ๒ คาถาโอวาทว่า)

ตสฺมา หิ ปณฺฑิโต โปโส สมฺปสฺสํ อตฺถมตฺตโน

โลภสฺส น วสํ คจฺเฉ หเนยฺย ทิสกํ (๑) มนํ.

เพราะเหตุนั้นแล คนฉลาดพิจารณาเห็นประโยชน์ของตน

ไม่พึงตกไปสู่อำนาจแห่งความโลภ

พึงกำจัดใจที่เป็นศัตรูภายในเสีย

เอวมาทีนวํ (๑) ญตฺวา ตณฺหา ทุกฺขสฺส สมฺภวํ

วีตตโณฺห อนาทาโน สโต ภิกฺขุ ปริพฺพเชติ.

มหาวาณิชชาตกํ ทสมํ.

ผู้เห็นภัยรู้โทษอย่างนี้ว่า ตัณหาเป็นเหตุให้เกิดทุกข์

เป็นผู้ปราศจากตัณหา ไม่ยึดมั่น มีสติ ดำเนินชีวิตอยู่

มหาวาณิชชาดกที่ ๑๐ จบ