๑. คันธารชาดก เล่ม ๒๗

หิตฺวา คามสหสฺสานิ ปริปุณฺณานิ โสฬส

โกฏฺฐาคารานิ ผีตานิ สนฺนิธินฺทานิ กุพฺพสิ.

ท่านละทิ้งหมู่บ้านจำนวนถึง ๑๖,๐๐๐ หมู่บ้าน

และเรือนคลังที่บริบูรณ์ด้วยทรัพย์สมบัติ

บัดนี้ ยังทำการสะสมอยู่อีก

(วิเทหดาบสแย้งว่า)

หิตฺวา คนฺธารวิสยํ ปหูตธนปานิยํ (๑)

ปสาสนโต นิกฺขนฺโต อิธทานิ ปสาสสิ.

ท่านละแคว้นคันธาระซึ่งมีทรัพย์และน้ำดื่มสมบูรณ์

เลิกจากการสั่งสอน

ทำไม เดี๋ยวนี้จึงยังสั่งสอนอยู่ในที่นี้อีกเล่า

(พระโพธิสัตว์กล่าวว่า)

ธมฺมํ ภณามิ เวเทห อธมฺโม เม น รุจฺจติ

ธมฺมํ เม ภณมานสฺส น ปาปมุปลิมฺปติ.

ท่านเวเทหดาบส ข้าพเจ้ากล่าวธรรม

ข้าพเจ้าไม่พอใจอธรรมเลย

บาปย่อมไม่แปดเปื้อนข้าพเจ้าผู้กล่าวธรรม

(วิเทหดาบสกล่าวว่า)

เยน เกนจิ วณฺเณน ปโร ลภติ รุปฺปนํ

มหตฺถิยมฺปิ เจ วาจํ น ตํ ภาเสยฺย ปณฺฑิโต.

แม้หากวาจาจะมีประโยชน์มาก

แต่ผู้อื่นได้รับความขัดเคืองใจ

เพราะเหตุอย่างใดอย่างหนึ่ง

วาจานั้นบัณฑิตก็ไม่ควรจะกล่าว

(พระโพธิสัตว์กล่าวว่า)

กามํ รุปฺปตุ วา มา วา ภุสํว วิกิริยฺยตุ

ธมฺมํ เม ภณมานสฺส น ปาปมุปลิมฺปติ.

บุคคลเมื่อถูกตักเตือนจะโกรธหรือไม่โกรธก็ตาม

หรือจะโปรยความโกรธเช่นกับโปรยแกลบทิ้งก็ตาม

แต่บาปก็ไม่แปดเปื้อนข้าพเจ้าผู้กล่าวธรรม

(พระผู้มีพระภาคตรัสว่า)

โน เจ อสฺส สกา พุทฺธิ วินโย วา สุสิกฺขิโต

วเน อนฺธมหึโสว จเรยฺย พหุโก ชโน.

หากชนจำนวนมากไม่มีความรู้เป็นของตน

หรือไม่ได้ศึกษาวินัยอย่างดี

ก็จะพึงเที่ยวไปเหมือนกระบือบอดเที่ยวไปในป่า

ยสฺมา จ ปนิเธกจฺเจ อาเจรมฺหิ สุสิกฺขิตา

ตสฺมา วินีตวินยา จรนฺติ สุสมาหิตาติ.

คนฺธารชาตกํ ปฐมํ.

ก็แหละเพราะบุคคลบางพวกในโลกนี้

ได้ศึกษาดีแล้วในสำนักของอาจารย์

ฉะนั้น จึงเป็นผู้มีวินัยได้รับการแนะนำแล้ว

มีจิตตั้งมั่นดีแล้วเที่ยวไป

คันธารชาดกที่ ๑ จบ