๙. วัฏฏกชาดก เล่ม ๒๗

ปณีตํ ภุญฺชเส ภตฺตํ สปฺปิเตลญฺจ มาตุล

อถ เกน นุ วณฺเณน กิโส ตฺวมสิ วายส.

คุณลุงกา ท่านกินอาหารอย่างดี ทั้งเนยใสและน้ำมัน

แต่ทำไมท่านจึงซูบผอมเล่า

(กาฟังคำของนกคุ่มนั้นแล้ว ได้กล่าวว่า)

อมิตฺตมชฺเฌ วสโต เตสุ อามิสเมสโต

นิจฺจํ อุพฺพิคฺคหทยสฺส กุโต กากสฺส ทฬฺหิยํ.

เมื่อกาอยู่ในท่ามกลางศัตรู

แสวงหาเหยื่ออยู่ในหมู่ศัตรูนั้น

มีใจหวาดกลัวอยู่เป็นนิตย์

จะหาความมั่นใจได้ที่ไหน

นิจฺจํ อุพฺพิคฺคิโน (๑) กากา ธงฺกา ปาเปน กมฺมุนา

ลทฺโธ ปิณฺโฑ น ปีเณติ กิโส เตนสฺมิ วฏฺฏก.

พวกกามีใจหวาดกลัวอยู่เป็นนิตย์

ได้ก้อนข้าวมาด้วยกรรมอันชั่วช้า จึงไม่อิ่มหนำ

พ่อนกคุ่ม เพราะเหตุนั้น เราจึงซูบผอม

ลูขานิ ติณพีชานิ อปฺปเสฺนหานิ ภุญฺชสิ

อถ เกน นุ วณฺเณน ถูโล ตฺวมสิ วฏฺฏก.

พ่อนกคุ่ม เจ้ากินหญ้าและพืชอย่างเลว

มีโอชาน้อย แต่ทำไมท่านจึงอ้วนพีเล่า

(นกคุ่มโพธิสัตว์บอกเหตุที่ตัวเองอ้วนว่า)

อปฺปิจฺฉา อปฺปจินฺตาย อทูรคมเนน จ

ลทฺธาลทฺเธน ยาเปนฺโต ถูโล เตนสฺมิ วายส.

พวกนกคุ่มมักน้อยเพราะไม่คิดเรื่องอาหาร

และไม่ต้องไปหากินไกล เลี้ยงชีพด้วยอาหารตามมีตามได้

กาเอ๋ย เพราะเหตุนั้น เราจึงอ้วนพี

อปฺปิจฺฉสฺส หิ โปสสฺส อปฺปจินฺติสุขสฺส (๑) จ

สุสงฺคหิตมานสฺส วุตฺตี สุสมุทานิยาติ.

วฏฺฏกชาตกํ นวมํ.

เพราะคนมีความมักน้อย มีความสุข

ไม่ต้องพะวงเรื่องอาหาร

กินอาหารที่เหมาะสมพอประมาณ

ก็จะดำเนินชีวิตให้เกิดความสุขได้

วัฏฏกชาดกที่ ๙ จบ