๓. ตุณฑิลชาดก เล่ม ๒๗

นวจฺฉทฺทเก (๑) ทานิ ทิยฺยติ

ปุณฺณายํ โทณิ สุวามินี ฐิตา

พหุโก ชโน ปาสปาณิโก (๒)

โน จ โข เม ปฏิภาติ ภุญฺชิตุํ.

วันนี้ นายแม่ของเราเปลี่ยนอาหารให้ใหม่

รางข้าวมีอาหารเต็มบริบูรณ์

นายแม่ก็ยืนอยู่ใกล้ ๆ

คนจำนวนมากก็ยืนถือบ่วงอยู่

ฉันไม่อยากกินเลย

(มหาตุณฑิลสุกรโพธิสัตว์ได้กล่าวว่า)

ตสสิ ภมสิ เลณมิจฺฉสิ

อตาโณสิ กุหึ คมิสฺสสิ

อปฺโปสฺสุกฺโก ภุญฺช ตุณฺฑิล

มํสตฺถาย โปสิตามฺหเส. (๑)

เจ้าสะดุ้งกลัว หัวหมุน มองหาที่พึ่งไปไย

เจ้าไม่มีที่พึ่งหรอก จะหนีไปไหนกัน

พ่อตุณฑิละ อย่าดิ้นรนไปเลย กินเสียเถิด

พวกเราถูกเขาขุนเพื่อต้องการเนื้อ

โอคห รหทํ อกทฺทมํ

สพฺพํ เสทมลํ ปวาหย

คณฺหาหิ นวํ วิเลปนํ

ยสฺส คนฺโธ น กทาจิ ฉิชฺชติ.

เจ้าจงลงสู่ห้วงน้ำที่ไม่มีโคลนตม

ชำระเหงื่อและมลทินทั้งปวงให้สิ้นไป

แล้วถือเอาเครื่องลูบไล้ชนิดใหม่

ที่มีกลิ่นหอมไม่จางหายไปในกาลไหน ๆ

(จูฬตุณฑิลสุกรถามว่า)

กตโม นุ รหโท อกทฺทโม

กึสุ เสทมลนฺติ วุจฺจติ

กตมญฺจ นวํ วิเลปนํ

ยสฺส (๑) คนฺโธ น กทาจิ ฉิชฺชติ.

อะไรหนอคือห้วงน้ำที่ไม่มีโคลนตม

อะไรเล่าที่เรียกว่าเหงื่อและมลทิน

และอะไรเล่าคือเครื่องลูบไล้ชนิดใหม่

ที่มีกลิ่นหอมไม่จางหายไปในกาลไหน ๆ

(มหาตุณฑิลสุกรโพธิสัตว์กล่าวว่า)

ธมฺโม รหโท อกทฺทโม

ปาปํ เสทมลนฺติ วุจฺจติ

สีลญฺจ นวํ วิเลปนํ

ตสฺส คนฺโธ น กทาจิ ฉิชฺชติ.

ธรรมะคือห้วงน้ำที่ไม่มีโคลนตม

บาปเรียกว่าเหงื่อและมลทิน

อนึ่ง ศีลคือเครื่องลูบไล้ชนิดใหม่

ที่มีกลิ่นหอมไม่จางหายไปในกาลไหน ๆ

นนฺทนฺติ สรีรฆาติโน

น จ นนฺทนฺติ สรีรธาริโน

ปุณฺณาย จ ปุณฺณมาสิยา

รมมานาว ชหนฺติ ชีวิตนฺติ.

ตุณฺฑิลชาตกํ ตติยํ.

คนที่ฆ่าสัตว์ย่อมพอใจ ส่วนสัตว์ที่ถูกฆ่าย่อมไม่พอใจ

ในคืนเดือนเพ็ญแห่งวันอุโบสถ สัตว์ทั้งหลายเช่นเรายินดีสละชีพ

ตุณฑิลชาดกที่ ๓ จบ