พระอภิธรรมปิฎก ปัฏฐาน · จิตตสัมปยุตตทุกะ
สังสัฏฐวาร เล่ม ๔๓
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๓๑–๑๓๓ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๓/๔ ในจิตตสัมปยุตตทุกะมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระอภิธรรมปิฎก ปัฏฐาน ปัฏฐานปกรณ์ ภาค ๔ จิตตสัมปยุตตทุกะ สังสัฏฐวาร (ฉบับหลวง เล่ม ๔๓ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๔๓ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๘๙ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๔๓)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๔๓ หน้า ๑๐๑–๑๐๒
๔. ปัจจยปัจจนียานุโลม
{๑๓๐} [๑๖๑] ในอารัมมณปัจจัย กับนเหตุปัจจัย มี ๓ วาร ...
ในมัคคปัจจัย " " ๓ " ...
ในอวิคตปัจจัย " " ๙ "
(นิสสยวารเหมือนกับปัจจยวาร)
๕๘. จิตตสัมปยุตตทุกะ ๕. สังสัฏฐวาร
๑. ปัจจยานุโลมาทิ
{๑๓๑} [๑๖๒] สภาวธรรมที่สัมปยุตด้วยจิต ระคนกับสภาวธรรมที่สัมปยุต ด้วยจิตเกิดขึ้น เพราะเหตุปัจจัย คือ ขันธ์ ๒ ระคนกับขันธ์ ๑ ที่สัมปยุต ด้วยจิตเกิดขึ้น ขันธ์ ๒ ระคนกับขันธ์ ๒ เกิดขึ้น ... ในปฏิสนธิขณะ ...
{๑๓๑} ในเหตุปัจจัย มี ๑ วาร
ในอารัมมณปัจจัย " ๑ "
ในอธิปติปัจจัย " ๑ "
(ในทุก ๆ ปัจจัยมีปัจจัยละ ๑ วาร)
ในนในอวิคตปัจจัย <*> มี ๑ วาร
ในนเหตุปัจจัย " ๑ "
ในนอธิปติปัจจัย " ๑ "
ในนปุเรชาตปัจจัย " ๑ "
ในนปัจฉาชาตปัจจัย " ๑ "
ในนอาเสวนปัจจัย " ๑ "
ในนกัมมปัจจัย " ๑ "
ในนวิปากปัจจัย " ๑ "
- <*> ในนอวิคตปัจจัย - ผู้รวบรวม
ในนฌานปัจจัย มี ๑ วาร
ในนมัคคปัจจัย " ๑ "
ในนวิปปยุตตปัจจัย " ๑ "
(การนับ ๒ วารนอกนี้ก็ดี สัมปยุตตวารก็ดี พึงทำอย่างนี้)
๕๘. จิตตสัมปฺยุตตทุกะ ๗. ปัญหาวาร
๑. ปัจจยานุโลม ๑. วิภังควาร
เหตุปัจจัย
{๑๓๔} [๑๖๓] สภาวธรรมที่สัมปยุตด้วยจิตเป็นปัจจัยแก่สภาวธรรมที่สัมปยุต ด้วยจิตโดยเหตุปัจจัย คือ สภาวธรรมที่เป็นเหตุซึ่งสัมปยุตด้วยจิตเป็น ปัจจัยแก่สัมปยุตตขันธ์ทั้งหลายโดยเหตุปัจจัย ในปฏิสนธิขณะ ... (๑)สภาวธรรมที่สัมปยุตด้วยจิตเป็นปัจจัยแก่สภาวธรรมที่วิปปยุตจากจิต โดยเหตุปัจจัย คือ สภาวธรรมที่เป็นเหตุซึ่งสัมปยุตด้วยจิตเป็นปัจจัยแก่ จิตตสมุฏฐานรูปโดยเหตุปัจจัย ในปฏิสนธิขณะ ... (๒)สภาวธรรมที่สัมปยุตด้วยจิตเป็นปัจจัยแก่สภาวธรรมที่สัมปยุตด้วยจิต และที่วิปปยุตจากจิตโดยเหตุปัจจัย คือ สภาวธรรมที่เป็นเหตุซึ่งสัมปยุต ด้วยจิตเป็นปัจจัยแก่สัมปยุตตขันธ์ทั้งหลาย และจิตตสมุฏฐานรูปโดยเหตุ ปัจจัยในปฏิสนธิขณะ .... (๓)
อารัมมณปัจจัย
{๑๓๕} [๑๖๔] สภาวธรรมที่สัมปยุตด้วยจิตเป็นปัจจัยแก่สภาวธรรมที่สัมปยุต ด้วยจิตโดยอารัมมณปัจจัย คือ บุคคลให้ทาน สมาทานศีล รักษาอุโบสถ แล้วพิจารณากุศลนั้น ยินดีเพลิดเพลิน เพราะปรารภความยินดีเพลิดเพลิน
จบ สังสัฏฐวาร