arnon.worldเข้าสู่ระบบ

พระอภิธรรมปิฎก · วรรคที่ ๑๒

สัตตมภวิกกถา เล่ม ๓๗

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๕๑๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๙/๙ ในวรรคที่ ๑๒มี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

_______

๑๒. ทฺวาทสมวคฺค

(๑๒๕) ๑๐. สตฺตมภวิกกถา

๑๐. สัตตมภวิกกถา (๑๒๕)

ว่าด้วยบุคคลผู้มีภพที่ ๗

พระอภิธรรมปิฎก กถาวัตถุ วรรคที่ ๑๒ สัตตมภวิกกถา (ฉบับหลวง เล่ม ๓๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๘๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๗)

บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๓๗ หน้า ๓๙๔–๓๙๕ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๓๗ หน้า ๗๐๘–๗๐๘

บาลี (มหาจุฬาฯ)

*น วตฺตพฺพํ “สตฺตมภวิกสฺส ปุคฺคลสฺส ปหีนา ทุคฺคตี”ติ? อามนฺตา. สตฺตมภวิโก ปุคฺคโล นิรยํ อุปปชฺเชยฺย. ติรจฺฉานโยนึ อุปปชฺเชยฺย. เปตฺติวิสยํ อุปปชฺเชยฺยาติ? น เหวํ วตฺตพฺเพ ฯเปฯ เตน หิ สตฺตมภวิกสฺส ปุคฺคลสฺส ปหีนา ทุคฺคตีติ. สตฺตมภวิกกถา นิฏฺฐิตา. ทฺวาทสโม วคฺโค. ตสฺสุทฺทานํ

สํวโร กมฺมํ ตเถว อสํวโร, สพฺพกมฺมํ สวิปากํ,

สทฺโท วิปาโก, สฬายตนํ วิปาโก, สตฺตกฺขตฺตุํปรโม

ปุคฺคโล สตฺตกฺขตฺตุํปรมตา นิยโต, โกลํโกโล ปุคฺคโล

โกลํโกลตา นิยโต, เอกพีชี ปุคฺคโล เอกพีชิตา นิยโต,

ทิฏฺฐิสมฺปนฺโน ปุคฺคโล สญฺจิจฺจ ปาณํ ชีวิตา โวโรเปยฺย,

ทิฏฺฐิสมฺปนฺนสฺส ปุคฺคลสฺส ปหีนา ทุคฺคติ, ตเถว

สตฺตมภวิกสฺสาติ.

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

ปร. ท่านไม่ยอมรับว่า “บุคคลผู้มีภพที่ ๗ ละทุคติได้” ใช่ไหม

สก. ใช่

ปร. บุคคลผู้มีภพที่ ๗ พึงเกิดในนรก ในกำเนิดดิรัจฉาน ในภูมิแห่งเปรตได้ ใช่ไหมสก. ไม่ควรกล่าวอย่างนั้น ฯลฯ

ปร. ดังนั้น บุคคลผู้มีภพที่ ๗ จึงละทุคติได้

สัตตมภวิกกถา จบ

ทวาทสมวรรค จบ

รวมกถาที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. สังวโรกัมมันติกถา ๒. กัมมกถา

๓. สัทโทวิปาโกติกถา ๔. สฬายตนกถา

๕. สัตตักขัตตุปรมกถา ๖. โกลังโกลกถา

๗. เอกพีชีกถา ๘. ชีวิตาโวโรปนกถา

๙. ทุคคติกถา ๑๐. สัตตมภวิกกถา

เชิงอรรถ (ไทย (มหาจุฬาฯ ๒))
  1. ๑ปร. หมายถึงภิกษุในนิกายอุตตราปถกะ (อภิ.ปญฺจ.อ. ๖๕๓/๒๖๖)
  2. ๒เพราะมีความเห็นว่า พระโสดาบันผู้จะบรรลุอรหัตตผลในภพที่ ๗ (พระโสดาบันประเภทสัตตักขัตตุปรมะ) ยังละตัณหา คือ ยินดี รักใคร่ในสัตว์ดิรัจฉานไม่ได้ (อภิ.ปญฺจ.อ. ๖๕๓/๒๖๖)

จบ สัตตมภวิกกถา