พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ทสกนิบาต ตติยปัณณาสก์ · สาธุวรรค
สาวัชชธรรมสูตร เล่ม ๒๔
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๔๐ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๗/๑๑ ในสาธุวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ทสกนิบาต ตติยปัณณาสก์ สาธุวรรค สาวัชชธรรมสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๒๔ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๔ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๘ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๔)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๔ หน้า ๒๓๙–๒๓๙
๗. สาวัชชสูตร
ว่าด้วยธรรมที่มีโทษและไม่มีโทษ
{๑๔๐} [๑๔๐] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราจักแสดงธรรมที่มีโทษและธรรมที่ไม่มีโทษแก่เธอทั้งหลาย เธอทั้งหลายจงฟัง จงใส่ใจให้ดี เราจักกล่าวให้ฟัง” ภิกษุเหล่านั้นทูลรับพระดำรัสพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้ว พระผู้มีพระภาคเจ้า ได้ตรัสว่า“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็ธรรมที่มีโทษเป็นไฉน คือ
(๑) มิจฉาทิฏฐิ... (๑๐) มิจฉาวิมุตติ
นี้เรียกว่าธรรมที่มีโทษ
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็ธรรมที่ไม่มีโทษเป็นไฉน คือ
(๑) สัมมาทิฏฐิ... (๑๐) สัมมาวิมุตติ
นี้เรียกว่าธรรมที่ไม่มีโทษ
๘. ตปนียสูตร
ว่าด้วยธรรมเป็นที่ตั้งแห่งความเร่าร้อนและความไม่เร่าร้อน
{๑๔๑} [๑๔๑] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราจักแสดงธรรมอันเป็นที่ตั้งแห่ง ความเร่าร้อนและธรรมอันไม่เป็นที่ตั้งแห่งความเร่าร้อนแก่เธอทั้งหลาย เธอ ทั้งหลาย จงฟัง จงใส่ใจให้ดี เราจักกล่าวให้ฟัง” ภิกษุเหล่านั้นทูลรับพระดำรัสพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้ว พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสว่า“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็ธรรมอันเป็นที่ตั้งแห่งความเร่าร้อนเป็นไฉน คือ
(๑) มิจฉาทิฏฐิ... (๑๐) มิจฉาวิมุตติ
นี้เรียกว่าธรรมอันเป็นที่ตั้งแห่งความเร่าร้อน
จบ สาวัชชธรรมสูตร