arnon.worldเข้าสู่ระบบ

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ทสกนิบาต ตติยปัณณาสก์ · สาธุวรรค

สาวัชชธรรมสูตร เล่ม ๒๔

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๔๐ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๗/๑๑ ในสาธุวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

๗. สาวัชชสูตร

ว่าด้วยธรรมที่มีโทษ และที่ไม่มีโทษ

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ทสกนิบาต ตติยปัณณาสก์ สาธุวรรค สาวัชชธรรมสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๒๔ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๔ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๘ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๔)

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๔ หน้า ๒๘๗–๒๘๘

เรื่องนี้ไม่มีบาลีฉบับมหาจุฬาฯ ในข้อมูล e-tipitaka

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

ภิกษุทั้งหลาย เราจักแสดงธรรมที่มีโทษและธรรมที่ไม่มีโทษแก่เธอทั้ง หลาย เธอทั้งหลายจงฟัง จงใส่ใจให้ดี เราจักกล่าว ภิกษุเหล่านั้นทูลรับสนองพระ ดำรัสแล้ว พระผู้มีพระภาคจึงได้ตรัสเรื่องนี้ว่าธรรมที่มีโทษ อะไรบ้าง คือ

๑. มิจฉาทิฏฐิ ฯลฯ ๑๐. มิจฉาวิมุตติ

ภิกษุทั้งหลาย นี้เรียกว่า ธรรมที่มีโทษ

ธรรมที่ไม่มีโทษ อะไรบ้าง คือ

๑. สัมมาทิฏฐิ ฯลฯ ๑๐. สัมมาวิมุตติ

ภิกษุทั้งหลาย นี้เรียกว่า ธรรมที่ไม่มีโทษ

สาวัชชสูตรที่ ๗ จบ

จบ สาวัชชธรรมสูตร