ปุพพังคสูตร เล่ม ๒๔

‘วิบาก แห่งมิจฉาสังกัปปะ... แห่งมิจฉาวาจา... แห่งมิจฉากัมมันตะ... แห่งมิจฉาอาชีวะ... แห่งมิจฉาวายามะ... แห่งมิจฉาสติ... แห่งมิจฉาสมาธิ... แห่งมิจฉาญาณะ... แห่งมิจฉาวิมุตติแลเป็นสิ่งที่ชั่วช้าทั้งในปัจจุบัน ทั้งใน สัมปรายภพ’ อริยสาวกนั้นครั้นพิจารณาเห็นดังนี้แล้วย่อมละมิจฉาวิมุตติ ลอยบาปจากมิจฉาวิมุตติเสีย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ข้อนี้เรากล่าวว่าเป็นพิธี ลอยบาปอันเป็นอริยะ”

๙. ปุพพังคมสูตร

ว่าด้วยสัมมาทิฏฐิเป็นเบื้องต้นแห่งกุศลธรรม

{๑๒๑} [๑๒๑] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เมื่อดวงอาทิตย์จะขึ้น สิ่งที่มาเบื้องต้น สิ่งที่เป็นนิมิตมาก่อน ก็คือแสงอรุณรุ่ง อย่างนั้นเหมือนกัน สิ่งที่มาเบื้องต้น สิ่งที่เป็นนิมิตมาก่อนแห่งกุศลธรรมทั้งหลาย ก็คือสัมมาทิฏฐิ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ผู้มีสัมมาทิฏฐิย่อมมีสัมมาสังกัปปะ ผู้มีสัมมาสังกัปปะย่อมมีสัมมาวาจา ผู้มีสัมมาวาจาย่อมมีสัมมากัมมันตะ ผู้มีสัมมากัมมันตะย่อมมีสัมมาอาชีวะ ผู้มีสัมมาอาชีวะย่อมมีสัมมาวายามะ ผู้มีสัมมาวายามะย่อมมีสัมมาสติ ผู้มีสัมมาสติย่อมมีสัมมาสมาธิ ผู้มีสัมมาสมาธิย่อมมีสัมมาญาณะ ผู้มีสัมมาญาณะย่อมมีสัมมาวิมุตติ”

๑๐. อาสวักขยสูตร

ว่าด้วยธรรมที่สิ้นอาสวะ ๑๐ ประการ

{๑๒๒} [๑๒๒] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๑๐ ประการนี้อันบุคคลเจริญแล้ว ทำให้มากแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อความสิ้นไปแห่งอาสวะทั้งหลาย ธรรม ๑๐ ประการคืออะไรบ้าง คือ