arnon.worldเข้าสู่ระบบ

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ทสกนิบาต ตติยปัณณาสก์ · ปัจโจโรหณิวรรค

ปุพพังคสูตร เล่ม ๒๔

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๒๑ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๙/๑๐ ในปัจโจโรหณิวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

๙. ปุพพังคมสูตร

ว่าด้วยสัมมาทิฏฐิเป็นเบื้องต้นแห่งกุศลธรรม

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ทสกนิบาต ตติยปัณณาสก์ ปัจโจโรหณิวรรค ปุพพังคสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๒๔ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๔ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๘ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๔)

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๔ หน้า ๒๗๕–๒๗๕

เรื่องนี้ไม่มีบาลีฉบับมหาจุฬาฯ ในข้อมูล e-tipitaka

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

ภิกษุทั้งหลาย เมื่อดวงอาทิตย์อุทัยอยู่ ย่อมมีแสงอรุณขึ้นมาก่อน เป็น บุพนิมิต ฉันใด สัมมาทิฏฐิก็เป็นตัวนำ เป็นบุพนิมิตแห่งกุศลธรรมทั้งหลาย ฉันนั้นผู้มีสัมมาทิฏฐิ ย่อมมีสัมมาสังกัปปะ

ผู้มีสัมมาสังกัปปะ ย่อมมีสัมมาวาจา

ผู้มีสัมมาวาจา ย่อมมีสัมมากัมมันตะ

ผู้มีสัมมากัมมันตะ ย่อมมีสัมมาอาชีวะ

ผู้มีสัมมาอาชีวะ ย่อมมีสัมมาวายามะ

ผู้มีสัมมาวายามะ ย่อมมีสัมมาสติ

ผู้มีสัมมาสติ ย่อมมีสัมมาสมาธิ

ผู้มีสัมมาสมาธิ ย่อมมีสัมมาญาณะ

ผู้มีสัมมาญาณะ ย่อมมีสัมมาวิมุตติ

ปุพพังคมสูตรที่ ๙ จบ

เชิงอรรถ (ไทย (มหาจุฬาฯ ๒))
  1. ๑เป็น ๑๐ ประการ โดยนับจำนวนองค์ธรรมตามข้อ ๑๒๒

จบ ปุพพังคสูตร