ปัจโจโรหณีสูตร ที่ ๒ เล่ม ๒๔

... ย่อมพิจารณาเห็นดังนี้ว่า ‘วิบากแห่งมิจฉาญาณะเป็นสิ่งที่ชั่วช้า ทั้งในปัจจุบัน ทั้งในสัมปรายภพ’ ครั้นพิจารณาเห็นดังนี้แล้วย่อมละมิจฉาญาณะ ลอยบาปจากมิจฉาญาณะเสีย

... ย่อมพิจารณาเห็นดังนี้ว่า ‘วิบากแห่งมิจฉาวิมุตติเป็นสิ่งที่ชั่วช้า ทั้งในปัจจุบัน ทั้งในสัมปรายภพ’ ครั้นพิจารณาเห็นดังนี้แล้วย่อมละมิจฉาวิมุตติ ลอยบาปจากมิจฉาวิมุตติเสีย

ดูก่อนพราหมณ์ พิธีลอยบาปในอริยวินัย ย่อมมีอย่างนี้แล”

ชาณุสโสณีพราหมณ์กราบทูลว่า “ข้าแต่พระโคดมผู้เจริญ พิธีลอยบาปของพราหมณ์ทั้งหลายเป็นอย่างหนึ่ง ส่วนพิธีลอยบาปในอริยวินัยเป็นอีกอย่างหนึ่ง ก็พิธีลอยบาปของพราหมณ์ทั้งหลายย่อมไม่ถึงเสี้ยวที่ ๑๖ แห่งพิธีลอยบาปในอริยวินัยนี้ ข้าแต่พระโคดมผู้เจริญ พระภาษิตของพระองค์ แจ่มแจ้งนัก ... ขอพระโคดมผู้เจริญโปรดทรงจำข้าพระองค์นี้ว่าเป็นอุบาสกผู้ มอบชีวิตถึงสรณะจำเดิมแต่วันนี้เป็นต้นไป”

๘. ทุติยปัจโจโรหณิสูตร

ว่าด้วยพิธีลอยบาป สูตรที่ ๒

{๑๒๐} [๑๒๐] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราจักแสดงพิธีลอยบาปอันเป็นอริยะแก่เธอทั้งหลาย เธอทั้งหลายจงฟัง จงใส่ใจให้ดี เราจักกล่าวให้ฟัง” ภิกษุเหล่านั้นทูลรับพระดำรัสพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้ว พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสว่า

“ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ก็พิธีลอยบาปอันเป็นอริยะเป็นไฉน คือ อริยสาวกในธรรมวินัยนี้ย่อมพิจารณา เห็นดังนี้ว่า ‘วิบากแห่งมิจฉาทิฏฐิแลเป็นสิ่งที่ชั่วช้า ทั้งในปัจจุบัน ทั้งในสัมปรายภพ’ อริยสาวกนั้นครั้นพิจารณาเห็นดังนี้ แล้วย่อมละมิจฉาทิฏฐิ ลอยบาปจากมิจฉาทิฏฐิเสีย ย่อมพิจารณาเห็นดังนี้ว่า

‘วิบาก แห่งมิจฉาสังกัปปะ... แห่งมิจฉาวาจา... แห่งมิจฉากัมมันตะ... แห่งมิจฉาอาชีวะ... แห่งมิจฉาวายามะ... แห่งมิจฉาสติ... แห่งมิจฉาสมาธิ... แห่งมิจฉาญาณะ... แห่งมิจฉาวิมุตติแลเป็นสิ่งที่ชั่วช้าทั้งในปัจจุบัน ทั้งใน สัมปรายภพ’ อริยสาวกนั้นครั้นพิจารณาเห็นดังนี้แล้วย่อมละมิจฉาวิมุตติ ลอยบาปจากมิจฉาวิมุตติเสีย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ข้อนี้เรากล่าวว่าเป็นพิธี ลอยบาปอันเป็นอริยะ”

๙. ปุพพังคมสูตร

ว่าด้วยสัมมาทิฏฐิเป็นเบื้องต้นแห่งกุศลธรรม

{๑๒๑} [๑๒๑] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เมื่อดวงอาทิตย์จะขึ้น สิ่งที่มาเบื้องต้น สิ่งที่เป็นนิมิตมาก่อน ก็คือแสงอรุณรุ่ง อย่างนั้นเหมือนกัน สิ่งที่มาเบื้องต้น สิ่งที่เป็นนิมิตมาก่อนแห่งกุศลธรรมทั้งหลาย ก็คือสัมมาทิฏฐิ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ผู้มีสัมมาทิฏฐิย่อมมีสัมมาสังกัปปะ ผู้มีสัมมาสังกัปปะย่อมมีสัมมาวาจา ผู้มีสัมมาวาจาย่อมมีสัมมากัมมันตะ ผู้มีสัมมากัมมันตะย่อมมีสัมมาอาชีวะ ผู้มีสัมมาอาชีวะย่อมมีสัมมาวายามะ ผู้มีสัมมาวายามะย่อมมีสัมมาสติ ผู้มีสัมมาสติย่อมมีสัมมาสมาธิ ผู้มีสัมมาสมาธิย่อมมีสัมมาญาณะ ผู้มีสัมมาญาณะย่อมมีสัมมาวิมุตติ”

๑๐. อาสวักขยสูตร

ว่าด้วยธรรมที่สิ้นอาสวะ ๑๐ ประการ

{๑๒๒} [๑๒๒] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๑๐ ประการนี้อันบุคคลเจริญแล้ว ทำให้มากแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อความสิ้นไปแห่งอาสวะทั้งหลาย ธรรม ๑๐ ประการคืออะไรบ้าง คือ