arnon.worldเข้าสู่ระบบ

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ทสกนิบาต ตติยปัณณาสก์ · ปัจโจโรหณิวรรค

อาสวสูตร เล่ม ๒๔

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๒๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑๐/๑๐ ในปัจโจโรหณิวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ทสกนิบาต ตติยปัณณาสก์ ปัจโจโรหณิวรรค อาสวสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๒๔ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๔ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๘ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๔)

ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๔ หน้า ๒๓๐–๒๓๒

หน้า ๒๓๐

‘วิบาก แห่งมิจฉาสังกัปปะ... แห่งมิจฉาวาจา... แห่งมิจฉากัมมันตะ... แห่งมิจฉาอาชีวะ... แห่งมิจฉาวายามะ... แห่งมิจฉาสติ... แห่งมิจฉาสมาธิ... แห่งมิจฉาญาณะ... แห่งมิจฉาวิมุตติแลเป็นสิ่งที่ชั่วช้าทั้งในปัจจุบัน ทั้งใน สัมปรายภพ’ อริยสาวกนั้นครั้นพิจารณาเห็นดังนี้แล้วย่อมละมิจฉาวิมุตติ ลอยบาปจากมิจฉาวิมุตติเสีย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ข้อนี้เรากล่าวว่าเป็นพิธี ลอยบาปอันเป็นอริยะ”

๙. ปุพพังคมสูตร

ว่าด้วยสัมมาทิฏฐิเป็นเบื้องต้นแห่งกุศลธรรม

{๑๒๑} [๑๒๑] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เมื่อดวงอาทิตย์จะขึ้น สิ่งที่มาเบื้องต้น สิ่งที่เป็นนิมิตมาก่อน ก็คือแสงอรุณรุ่ง อย่างนั้นเหมือนกัน สิ่งที่มาเบื้องต้น สิ่งที่เป็นนิมิตมาก่อนแห่งกุศลธรรมทั้งหลาย ก็คือสัมมาทิฏฐิ ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ผู้มีสัมมาทิฏฐิย่อมมีสัมมาสังกัปปะ ผู้มีสัมมาสังกัปปะย่อมมีสัมมาวาจา ผู้มีสัมมาวาจาย่อมมีสัมมากัมมันตะ ผู้มีสัมมากัมมันตะย่อมมีสัมมาอาชีวะ ผู้มีสัมมาอาชีวะย่อมมีสัมมาวายามะ ผู้มีสัมมาวายามะย่อมมีสัมมาสติ ผู้มีสัมมาสติย่อมมีสัมมาสมาธิ ผู้มีสัมมาสมาธิย่อมมีสัมมาญาณะ ผู้มีสัมมาญาณะย่อมมีสัมมาวิมุตติ”

๑๐. อาสวักขยสูตร

ว่าด้วยธรรมที่สิ้นอาสวะ ๑๐ ประการ

{๑๒๒} [๑๒๒] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๑๐ ประการนี้อันบุคคลเจริญแล้ว ทำให้มากแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อความสิ้นไปแห่งอาสวะทั้งหลาย ธรรม ๑๐ ประการคืออะไรบ้าง คือ

หน้า ๒๓๑

(๑) สัมมาทิฏฐิ (๒) สัมมาสังกัปปะ

(๓) สัมมาวาจา (๔) สัมมากัมมันตะ

(๕) สัมมาอาชีวะ (๖) สัมมาวายามะ

(๗) สัมมาสติ (๘) สัมมาสมาธิ

(๙) สัมมาญาณะ (๑๐) สัมมาวิมุตติ

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๑๐ ประการนี้แลอันบุคคลเจริญแล้ว ทำให้มากแล้ว ย่อมเป็นไปเพื่อความสิ้นไปแห่งอาสวะทั้งหลาย”

จบ ปัจโจโรหณิวรรคที่ ๒

รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. ปฐมอธัมมสูตร ๒. ทุติยอธัมมสูตร

๓. ตติยอธัมมสูตร ๔. อชิตสูตร

๕. สคารวสูตร ๖. โอริมตีรสูตร

๗. ปฐมปัจโจโรหณิสูตร ๘. ทุติยปัจโจโรหณิสูตร

๙. ปุพพังคมสูตร ๑๐. อาสวักขยสูตร

หน้า ๒๓๒

(๑๓) ๓. ปาริสุทธิวรรค

๑. ปฐมสูตร

ว่าด้วยธรรมบริสุทธิ์ผุดผ่อง ๑๐ ประการ

{๑๒๓} [๑๒๓] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๑๐ ประการนี้เป็นธรรมบริสุทธิ์ผุดผ่อง นอกจากสุคตวินัย แล้วย่อมไม่มี ธรรม ๑๐ ประการคืออะไรบ้าง คือ

(๑) สัมมาทิฏฐิ (๒) สัมมาสังกัปปะ

(๓) สัมมาวาจา (๔) สัมมากัมมันตะ

(๕) สัมมาอาชีวะ (๖) สัมมาวายามะ

(๗) สัมมาสติ (๘) สัมมาสมาธิ

(๙) สัมมาญาณะ (๑๐) สัมมาวิมุตติ

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๑๐ ประการนี้แลเป็นธรรมบริสุทธิ์ผุดผ่อง นอกจากสุคตวินัยแล้วย่อมไม่มี”

๒. ทุติยสูตร

ว่าด้วยการเกิดธรรม ๑๐ ประการ

{๑๒๔} [๑๒๔] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๑๐ ประการนี้ที่ยังไม่เกิด ย่อมเกิดขึ้น นอกจากสุคตวินัยแล้วย่อมไม่มี ธรรม ๑๐ ประการคืออะไรบ้าง คือ--------------------------------------------

(๑) สัมมาทิฏฐิ ... (๑๐) สัมมาวิมุตติ

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๑๐ ประการนี้แลที่ยังไม่เกิด ย่อมเกิดขึ้น นอกจากสุคตวินัยแล้วย่อมไม่มี”

๓. ตติยสูตร

ว่าด้วยธรรมมีผลมาก ๑๐ ประการ

{๑๒๕} [๑๒๕] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๑๐ ประการนี้เป็นธรรมมีผลมาก มีอานิสงส์มาก นอกจากสุคตวินัยแล้วย่อมไม่มี ธรรม ๑๐ ประการคืออะไร บ้าง คือ

(๑) สัมมาทิฏฐิ... (๑๐) สัมมาวิมุตติ

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๑๐ ประการนี้แลเป็นธรรมมีผลมาก มีอานิสงส์มาก นอกจากสุคตวินัยแล้วย่อมไม่มี”

๔. จตุตถสูตร

ว่าด้วยธรรมที่กำจัดราคะ โทสะ โมหะ ได้เป็นที่สุด

{๑๒๖} [๑๒๖] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๑๐ ประการนี้มีการกำจัดราคะได้ เป็นที่สุด มีการกำจัดโทสะได้เป็นที่สุด มีการกำจัดโมหะได้เป็นที่สุด นอกจากสุคตวินัยแล้วย่อมไม่มี ธรรม ๑๐ ประการคืออะไรบ้าง คือ

(๑) สัมมาทิฏฐิ... (๑๐) สัมมาวิมุตติ

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๑๐ ประการนี้แลมีการกำจัดราคะได้เป็นที่สุด มีการกำจัดโทสะได้เป็นที่สุด มีการกำจัดโมหะได้เป็นที่สุด นอกจากสุคตวินัยแล้วย่อมไม่มี”

เชิงอรรถ (ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙))
  1. ๑สุคตวินัย วินัยของพระสุคต หมายถึงหลักคำสอนของพระผู้มีพระภาคเจ้าหรือหลักพระพุทธศาสนา เพราะคำว่า พระสุคต เป็นอีกพระนามหนึ่งของพระผู้มีพระภาคเจ้า ซึ่งมีความหมาย ๔ ประการ คือ (๑) เสด็จไปอย่างสง่างามด้วยอริยมรรค (๒) เสด็จไปสู่อมตสถานที่ดีงามกล่าวคือพระนิพพาน (๓) เสด็จรุดหน้าไปดีโดยชอบ คือไม่ทรงกลับมาหากิเลสที่ทรงละได้แล้ว (๔) ทรงมีพระวาจาดี คือ ตรัสพระวาจาที่ควรในฐานะที่ควรเท่านั้น (นัย วิ.อ. ๑/๑๐๘, ที.สี.อ. ๒๑๓)

จบ อาสวสูตร