๕. จันทนสูตร เล่ม ๑๕

เอกมนฺตํ ฐิโต โข จนฺทโน เทวปุตฺโต ภควนฺตํ คาถาย อชฺฌภาสิ:-

กถํสุ (๑) ตรติ โอฆํ รตฺตินฺทิวมตนฺทิโต

อปฺปติฏฺเฐ อนาลมฺเพ โก คมฺภีเร น สีทตีติ.

สพฺพทา สีลสมฺปนฺโน ปญฺญวา สุสมาหิโต

อารทฺธวีริโย ปหิตตฺโต โอฆํ ตรติ ทุตฺตรํ.

วิรโต กามสญฺญาย รูปสญฺโญชนาติโค

นนฺทีราคปริกฺขีโณ (๒) โส คมฺภีเร น สีทตีติ.

จันทนเทพบุตรยืนอยู่ ณ ที่สมควรแล้ว ได้กราบทูลพระผู้มีพระภาค ด้วยคาถาว่าบุคคลผู้ไม่เกียจคร้านทั้งกลางวันและกลางคืน

จะข้ามโอฆะได้อย่างไร

ใครไม่จมในห้วงน้ำลึกซึ่งไม่มีที่พึ่ง ไม่มีที่ยึดเหนี่ยว

พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

บุคคลผู้สมบูรณ์ด้วยศีล มีปัญญา

มีจิตตั้งมั่นดี ปรารภความเพียร

อุทิศกายและใจตลอดกาลทุกเมื่อ

ย่อมข้ามโอฆะที่ข้ามได้ยาก

เขาเว้นขาดแล้วจากกามสัญญา ล่วงรูปสังโยชน์ได้

มีความกำหนัดด้วยความเพลิดเพลินสิ้นแล้ว

ย่อมไม่จมในห้วงน้ำลึก

จันทนสูตรที่ ๕ จบ