๗. ปัญจาลจัณฑสูตร เล่ม ๑๕

สาวตฺถิยํ. เอกมนฺตํ ฐิโต โข ปญฺจาลจณฺโฑ เทวปุตฺโต ภควโต สนฺติเก อิมํ คาถํ อภาสิ

“สมฺพาเธ วต โอกาสํ อวินฺทิ ภูริเมธโส

โย ฌานมพุชฺฌิ (๑) พุทฺโธ ปฏิลีนนิสโภ มุนี”ติ.

สมฺพาเธวาปิ วินฺทนฺติ [ปญฺจาลจณฺฑาติ ภควา]

ธมฺมํ นิพฺพานปตฺติยา

เย สตึ ปจฺจลตฺถํสุ

สมฺมา เต สุสมาหิตาติ.

เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี

ปัญจาลจัณฑเทพบุตรยืนอยู่ ณ ที่สมควรแล้ว ได้กล่าวคาถานี้ในสำนักของ พระผู้มีพระภาคว่าแม้ในที่คับขัน ผู้มีปัญญาดุจแผ่นดินก็ยังได้โอกาส

ผู้ใดบรรลุฌาน ผู้นั้นเป็นผู้ตื่น

เป็นผู้หลีกออกได้อย่างองอาจ เป็นมุนี

พระผู้มีพระภาคตรัสว่า (ปัญจาลจัณฑะ)

ชนเหล่าใดแม้อยู่ในที่คับขัน

แต่กลับได้สติเพื่อการบรรลุธรรม คือ นิพพาน

ชนเหล่านั้นตั้งมั่นดีแล้วโดยชอบ

ปัญจาลจัณฑสูตรที่ ๗ จบ