๖. ยชมานสูตร เล่ม ๑๕

เอกํ สมยํ ภควา ราชคเห วิหรติ คิชฺฌกูเฏ ปพฺพเต. อถ โข สกฺโก เทวานมินฺโท เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ, อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ อฏฺฐาสิ, เอกมนฺตํ ฐิโต โข สกฺโก เทวานมินฺโท ภควนฺตํ คาถาย อชฺฌภาสิ

“ยชมานานํ มนุสฺสานํ ปุญฺญเปกฺขาน ปาณินํ

กโรตํ โอปธิกํ ปุญฺญํ กตฺถ ทินฺนํ มหปฺผลนฺ”ติ.

จตฺตาโร จ ปฏิปนฺนา จตฺตาโร จ ผเล ฐิตา

เอส สํโฆ อุชุภูโต ปญฺญาสีลสมาหิโต.

ยชมานานํ มนุสฺสานํ ปุญฺญเปกฺขาน ปาณินํ

กโรตํ โอปธิกํ ปุญฺญํ สํเฆ ทินฺนํ มหปฺผลนฺติ.

ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ ภูเขาคิชฌกูฏ เขตกรุงราชคฤห์ครั้งนั้น ท้าวสักกะจอมเทพเสด็จเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคถึงที่ประทับ ถวายอภิวาทแล้วประทับ ยืนอยู่ ณ ที่สมควร ได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคด้วยคาถาว่าเมื่อมนุษย์ทั้งหลายผู้เป็นสัตว์

ปรารถนาบุญ บูชาอยู่ ทำบุญซึ่งให้เกิดผล

ทานที่ให้แล้วในที่ไหนมีผลมาก พระพุทธเจ้าข้า

พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

ท่านผู้ปฏิบัติดี ๔ จำพวก

ท่านผู้ตั้งอยู่ในผล ๔ จำพวก

นั่นคือพระสงฆ์ เป็นผู้ปฏิบัติตรง

ตั้งมั่นอยู่ในศีล สมาธิ และปัญญา

เมื่อมนุษย์ทั้งหลายผู้เป็นสัตว์

ปรารถนาบุญ บูชาอยู่ ทำบุญซึ่งให้เกิดผล

ทานที่ให้แล้วในพระสงฆ์มีผลมาก

ยชมานสูตรที่ ๖ จบ