๕. รามเณยยกสูตร เล่ม ๑๕

เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. อถ โข สกฺโก เทวานมินฺโท เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ, อุปสงฺกมิตฺวา ภควนฺตํ อภิวาเทตฺวา เอกมนฺตํ อฏฺฐาสิ, เอกมนฺตํ ฐิโต โข สกฺโก เทวานมินฺโท ภควนฺตํ เอตทโวจ “กึ นุ โข ภนฺเต ภูมิรามเณยฺยกนฺ”ติ.

อารามเจตฺยา วนเจตฺยา โปกฺขรญฺโญ (๑) สุนิมฺมิตา

มนุสฺสรามเณยฺยสฺส กลํ นาคฺฆนฺติ โสฬสึ.

คาเม วา ยทิ วารญฺเญ นินฺเน วา ยทิ วา ถเล

ยตฺถ อรหนฺโต วิหรนฺติ ตํ ภูมิรามเณยฺยกนฺติ.

ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกเศรษฐี เขตกรุงสาวัตถี ครั้งนั้น ท้าวสักกะจอมเทพเสด็จเข้าไปเฝ้าพระผู้มี พระภาคถึงที่ประทับ ถวายอภิวาทแล้วประทับยืนอยู่ ณ ที่สมควรได้กราบทูลพระผู้มี พระภาคดังนี้ว่า “สถานที่เช่นไรหนอเป็นสถานที่น่ารื่นรมย์”พระผู้มีพระภาคตรัสด้วยพระคาถาว่า

อารามอันวิจิตร ป่าอันวิจิตร

สระโบกขรณีที่สร้างอย่างดี

ยังไม่ถึงเศษ ๑ ส่วน ๑๖ แห่งภูมิสถานอันรื่นรมย์ของมนุษย์

พระอรหันต์ทั้งหลายอยู่ในที่ใด เป็นบ้านหรือเป็นป่า

เป็นที่ลุ่มหรือเป็นที่ดอนก็ตาม

ที่นั้นเป็นภูมิสถานที่น่ารื่นรมย์

รามเณยยกสูตรที่ ๕ จบ