arnon.worldเข้าสู่ระบบ

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สักกสังยุต · ทุติยวรรค

๖. ยชมานสูตร เล่ม ๑๕

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๙๒๒–๙๒๔ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๖/๑๕ ในทุติยวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค สักกสังยุต ทุติยวรรค ยชมานสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๕ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๕ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๕ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๕)

ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๑๕ หน้า ๓๙๗–๓๙๗

หน้า ๓๙๗

๖. ยชมานสูตร

ว่าด้วยทานที่ถวายแด่พระสงฆ์มีผลมาก

{๙๒๒} [๒๖๒] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ เขาคิชฌกูฏ ใกล้พระนครราชคฤห์ {๙๒๓} ครั้งนั้นแล ท้าวสักกะผู้เป็นจอมเทพเสด็จเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ครั้นแล้วได้ถวายบังคมพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้วประทับยืนอยู่ ณ ที่สมควรข้างหนึ่ง แล้วได้ทูลถามพระผู้มีพระภาคเจ้าด้วยคาถาว่า

เมื่อสัตว์มนุษย์ทั้งหลายผู้ปรารถนาบุญบูชาอยู่ ทำบุญ ซึ่งมีอุปธิเป็นผล อยู่ ทานที่ให้แล้วในที่ไหนย่อมมีผลมาก พระพุทธเจ้าข้า

{๙๒๔} พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า

ท่านผู้ปฏิบัติเพื่อมรรค ๔ ประเภท ท่านผู้ตั้งอยู่แล้วในผล ๔ ประเภท นั่นคือพระสงฆ์ ผู้ปฏิบัติตรง ประกอบด้วยปัญญาและศีล

เมื่อสัตว์มนุษย์ทั้งหลายผู้ปรารถนาบุญบูชาอยู่ ทำบุญ ซึ่งมีอุปธิเป็นผลอยู่ ทานที่ให้แล้วในสงฆ์นี้ย่อมมีผลมาก

๗. พุทธวันทนสูตร

ว่าด้วยท้าวสักกะและท้าวสหัมบดีพรหมเข้าเฝ้าพุทธองค์

{๙๒๕} [๒๖๓] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ก็สมัยนั้นแล พระผู้มี

เชิงอรรถ (ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙))
  1. ๑บุญซี่งมีอุปธิเป็นผล (โอปธิกบุญ) หมายถึงบุญอันเป็นพี้นรองรับสำหรับการเกิดในภพใหม่ หรือบุญอันอำนวยผลให้เกิดอัตภาพคือขันธ์ ๕ เป็นต้น (นัย สํ.ส.อ. ๓๓๔)

จบ ๖. ยชมานสูตร