๗. วันทนสูตร เล่ม ๑๕

เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม. เตน โข ปน สมเยน ภควา ทิวาวิหารคโต โหติ ปฏิสลฺลีโน. อถ โข สกฺโก จ เทวานมินฺโท พฺรหฺมา จ สหมฺปติ เยน ภควา เตนุปสงฺกมึสุ, อุปสงฺกมิตฺวา ปจฺเจกํ ทฺวารพาหํ นิสฺสาย อฏฺฐํสุ. อถ โข สกฺโก เทวานมินฺโท ภควโต สนฺติเก อิมํ คาถํ อภาสิ

“อุฏฺเฐหิ (๒) วีร วิชิตสงฺคาม

ปนฺนภาร อนณ วิจร โลเก

จิตฺตญฺจ เต สุวิมุตฺตํ

จนฺโท ยถา ปนฺนรสาย รตฺตินฺ”ติ.

น โข เทวานมินฺท ตถาคตา เอวํ วนฺทิตพฺพา. เอวญฺจ โข เทวานมินฺท ตถาคตา วนฺทิตพฺพา.

อุฏฺเฐหิ วีร วิชิตสงฺคาม

สตฺถวาห อนณ วิจร โลเก

เทสสฺสุ ภควา ธมฺมํ อญฺญาตาโร ภวิสฺสนฺตี”ติ.

ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกเศรษฐี เขตกรุงสาวัตถี สมัยนั้น พระผู้มีพระภาคทรงหลีกเร้นประทับพักผ่อนอยู่ใน ที่พักกลางวัน ขณะนั้น ท้าวสักกะจอมเทพและท้าวสหัมบดีพรหมเสด็จเข้าไปเฝ้าถึงที่ประทับ ได้ประทับยืนพิงบานประตูคนละข้างลำดับนั้น ท้าวสักกะจอมเทพ ได้ตรัสคาถานี้ในสำนักของพระผู้มีพระภาคว่า

ข้าแต่พระองค์ผู้แกล้วกล้า ผู้ชนะสงครามแล้ว

ทรงปลงภาระลงแล้ว ผู้ไม่มีหนี้

ขอพระองค์โปรดลุกขึ้น เสด็จจาริกไปในโลก

อนึ่ง ดวงพระทัยของพระองค์หลุดพ้นดีแล้ว

เหมือนดวงจันทร์ในวันเพ็ญ ฉะนั้น

ท้าวสหัมบดีพรหมตรัสค้านว่า “จอมเทพ พระองค์ไม่ควรถวายบังคม พระตถาคตอย่างนี้เลย แต่ควรจะถวายบังคมพระตถาคตอย่างนี้ว่าข้าแต่พระองค์ผู้แกล้วกล้า

ผู้ชนะสงคราม ผู้นำหมู่ ผู้ไม่มีหนี้

ขอพระองค์โปรดลุกขึ้น เสด็จจาริกไปในโลก

ข้าแต่พระผู้มีพระภาค ขอพระองค์

จงทรงแสดงธรรมโปรดสัตว์โลกเถิด เพราะจักมีผู้รู้ธรรม ”

วันทนสูตรที่ ๗ จบ