๓. มายาสูตร เล่ม ๑๕

อยู่ แล้วประกาศพระนาม ๓ ครั้งว่า ‘ข้าแต่ท่านผู้นิรทุกข์ ข้าพเจ้าคือท้าวสักกะผู้เป็นจอมเทพ ข้าแต่ท่านผู้นิรทุกข์ ข้าพเจ้าคือท้าวสักกะผู้เป็นจอมเทพ’

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ท้าวสักกะผู้เป็นจอมเทพทรงประกาศพระนามด้วยประการใด ๆ ยักษ์ตนนั้นกลับมีผิวพรรณทราม เตี้ย และพุงพลุ้ยยิ่งขึ้นกว่าเดิม ด้วยประการนั้น ๆ แล้วได้อันตรธานไป ณ ที่นั้นนั่นเอง

{๙๔๙} ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ครั้งนั้นแล ท้าวสักกะผู้เป็นจอมเทพประทับนั่งบนอาสนะของพระองค์แล้ว เมื่อจะทรงยังพวกเทพชั้นดาวดึงส์ให้ยินดี จึงได้ตรัสคาถาเหล่านี้ในเวลานั้นว่า

เราเป็นผู้มีจิตอันโทสะไม่กระทบกระทั่ง เป็นผู้ที่ใครจะชักนำไปไม่ได้ง่าย เราไม่โกรธใครมานาน เพราะความโกรธฝังอยู่ในตัวเราไม่ได้

ถึงเราโกรธ เราก็ไม่พูดคำหยาบและคำไม่ชอบธรรมเป็นอันขาด เราเห็นประโยชน์ของตนจึงบังคับตนไว้

๓. มายาสูตร

ว่าด้วยมายาของสมพรจอมอสูร

{๙๕๐} [๒๖๙] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี

ณ ที่นั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสดังนี้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เรื่องเคยมีมาแล้ว ท้าวเวปจิตติจอมอสูรประชวรเป็นไข้หนัก ได้รับทุกขเวทนา ครั้งนั้นแล ท้าวสักกะผู้เป็นจอมเทพได้เสด็จไปเยี่ยมท้าวเวปจิตติจอมอสูรถึงที่ประทับตรัสถามถึงความเจ็บไข้ ท้าวเวปจิตติจอมอสูรทรงเห็นท้าวสักกะผู้เป็นจอมเทพกำลังเสด็จมาแต่ไกลเทียว จึงได้กล่าวกะท้าวสักกะผู้เป็นจอมเทพว่า ‘ข้าแต่พระองค์ผู้จอมเทพ ขอจงช่วยรักษาหม่อมฉันด้วยเถิด’

ท้าวสักกะตรัสว่า ‘ท่านท้าวเวปจิตติ ขอเชิญตรัสบอกมายาของท้าวสมพรจอมอสูรให้หม่อมฉันทราบก่อน’

ท้าวเวปจิตติตรัสว่า ‘ข้าแต่พระองค์ผู้นิรทุกข์ หม่อมฉันยังกราบทูลพระองค์ไม่ได้ จนกว่าจะได้สอบถามพวกอสูรดูก่อน’

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ลำดับนั้นแล ท้าวเวปจิตติจอมอสูรตรัสสอบถามพวกอสูรว่า ‘ดูก่อนท่านผู้นิรทุกข์ทั้งหลาย เราจะบอกมายาของท้าวสมพรจอมอสูรให้ท้าวสักกะผู้เป็นจอมเทพนะ’พวกอสูรทูลว่า ‘ข้าแต่พระองค์ผู้นิรทุกข์ พระองค์อย่าได้ตรัสบอก มายาของท้าวสมพรจอมอสูรแก่ท้าวสักกะผู้เป็นจอมเทพเลย’

{๙๕๑} ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ครั้งนั้นแล ท้าวเวปจิตติจอมอสูรได้ตรัสกะท้าวสักกะผู้เป็นจอมเทพด้วยคาถาว่า

ข้าแต่ท้าวมฆวานสุชัมบดีสักกเทวราช บุคคลผู้มีมายา ย่อมตกนรกที่ร้ายกาจถึง ๑๐๐ ปี เหมือนดังท้าวสมพรจอมอสูรฉะนั้น

๔. อัจจยสูตร

ว่าด้วยคนพาลและบัณฑิต

{๙๕๒} [๒๗๐] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ก็สมัยนั้นแล ภิกษุสองรูปได้ทะเลาะกัน ในการทะเลาะกันนั้น ภิกษุรูปหนึ่งได้พูดล่วงเกินอีกรูปหนึ่งครั้งนั้นแล ภิกษุผู้พูดล่วงเกินนั้นแสดงความผิดโดยยอมรับผิดในที่อยู่ของภิกษุนั้น แต่ภิกษุรูปนั้นไม่ยอมรับ