๓. มายาสูตร เล่ม ๑๕

สาวตฺถินิทานํ. ภูตปุพฺพํ ภิกฺขเว เวปจิตฺติ อสุรินฺโท อาพาธิโก อโหสิ ทุกฺขิโต พาฬฺหคิลาโน. อถ โข ภิกฺขเว สกฺโก เทวานมินฺโท เยน เวปจิตฺติ อสุรินฺโท เตนุปสงฺกมิ คิลานปุจฺฉโก. อทฺทสา โข ภิกฺขเว เวปจิตฺติ อสุรินฺโท สกฺกํ เทวานมินฺทํ ทูรโตว อาคจฺฉนฺตํ, ทิสฺวาน สกฺกํ เทวานมินฺทํ เอตทโวจ “ติกิจฺฉ มํ เทวานมินฺทา”ติ. วาเจหิ มํ เวปจิตฺติ สมฺพริมายนฺติ. น ตาวาหํ วาเจมิ, ยาวาหํ มาริส อสุเร ปฏิปุจฺฉามีติ. อถ โข ภิกฺขเว เวปจิตฺติ อสุรินฺโท อสุเร ปฏิปุจฺฉิ “วาเจมหํ มาริสา สกฺกํ เทวานมินฺทํ สมฺพริมายนฺ”ติ. มา โข ตฺวํ มาริส วาเจสิ สกฺกํ เทวานมินฺทํ สมฺพริมายนฺติ. อถ โข ภิกฺขเว เวปจิตฺติ อสุรินฺโท สกฺกํ เทวานมินฺทํ คาถาย อชฺฌภาสิ

“มายาวี มฆวา สกฺก เทวราช สุชมฺปติ

อุเปติ นิรยํ โฆรํ สมฺพโรว สตํ สมนฺ”ติ.

เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี

“ภิกษุทั้งหลาย เรื่องเคยมีมาแล้ว ท้าวเวปจิตติจอมอสูรเจ็บไข้ ได้รับทุกข์ เจ็บไข้หนัก ครั้งนั้น ท้าวสักกะจอมเทพเสด็จไปเยี่ยมท้าวเวปจิตติจอมอสูรถึงที่อยู่ ตรัสถามถึงความเจ็บไข้ ท้าวเวปจิตติจอมอสูรเห็นท้าวสักกะจอมเทพกำลังเสด็จมา แต่ไกลเทียวได้กล่าวกับท้าวสักกะจอมเทพว่า ‘ท่านจอมเทพ ขอจงช่วยรักษาข้าพเจ้า ด้วยเถิด’ท้าวสักกะตรัสว่า ‘ท่านท้าวเวปจิตติ ขอเชิญบอกมายาของจอมอสูรให้ ข้าพเจ้าทราบก่อน’

ท้าวเวปจิตติกล่าวว่า ‘ท่านผู้นิรทุกข์ ข้าพเจ้ายังบอกท่านไม่ได้ จนกว่าจะได้ สอบถามพวกอสูรดูก่อน’ลำดับนั้น ท้าวเวปจิตติจอมอสูรสอบถามพวกอสูรว่า ‘ท่านผู้นิรทุกข์ทั้งหลาย เราจะบอกมายาของจอมอสูรให้ท้าวสักกะจอมเทพทราบ’พวกอสูรทูลว่า ‘ข้าแต่พระองค์ผู้นิรทุกข์ พระองค์อย่าตรัสบอกมายาของ จอมอสูรแก่ท้าวสักกะจอมเทพเลย’ภิกษุทั้งหลาย ครั้งนั้น ท้าวเวปจิตติจอมอสูรได้กล่าวกับท้าวสักกะจอมเทพ ด้วยคาถาว่า

ท่านท้าวมฆวาสุชัมบดีเทวราช

บุคคลผู้มีมายาย่อมเข้าถึงนรกครบ ๑๐๐ ปี

เหมือนจอมอสูร ฉะนั้น”

สัมพริมายาสูตรที่ ๓ จบ