๖. เสรินีเปตวัตถุ เล่ม ๒๖

นคฺคา ทุพฺพณฺณรูปาสิ กิสา ธมนิสนฺถตา

อุปฺผาสุลิเก กิสิเก กา นุ ตฺวํ อิธ ติฏฺฐสีติ.

นางผู้มีร่างกายซูบผอม มีแต่ซี่โครงปรากฏ

เธอเปลือยกาย มีผิวพรรณและรูปร่างน่าเกลียดน่ากลัว

ซูบผอม มีร่างกายสะพรั่งไปด้วยเส้นเอ็น

เธอเป็นใครเล่ามายืนอยู่ที่นี้

(นางเสริณีเปรตตอบว่า)

อหํ ภทนฺเต เปตีมฺหิ ทุคฺคตา ยมโลกิกา

ปาปกมฺมํ กริตฺวาน เปตโลกํ อิโต คตาติ.

ท่านผู้เจริญ ดิฉันเกิดเป็นเปรตในยมโลก ได้รับความลำบาก

เพราะทำกรรมชั่วไว้จึงต้องจากโลกนี้ไปยังเปตโลก

(อุบาสกถามว่า)

กินฺนุ กาเยน วาจาย มนสา กุกฺกฏํ กตํ

กิสฺส กมฺมวิปาเกน เปตโลกํ อิโต คตาติ.

เมื่อก่อนเธอได้ทำกรรมชั่วทางกาย วาจา ใจอะไรไว้หรือ

เพราะผลกรรมอะไรเธอจึงต้องจากโลกนี้ไปยังเปตโลก

(นางเสริณีเปรตตอบว่า)

อนาวเฏสุ ติตฺเถสุ วิจินึ อฑฺฒมาสกํ

สนฺเตสุ เทยฺยธมฺเมสุ ทีปํ นากาสิมตฺตโน.

เมื่อสมณพราหมณ์ทั้งหลาย

ผู้เป็นดุจท่าน้ำซึ่งไม่มีใครหวงห้ามมีอยู่

ดิฉันเก็บทรัพย์ไว้ประมาณกึ่งมาสก

เมื่อไทยธรรมมีอยู่ก็ไม่ได้ทำที่พึ่งแก่ตน

นทึ อุเปมิ ตสิตา ริตฺตกา ปริวตฺตติ

ฉายํ อุเปมิ อุเณฺหสุ อาตโป ปริวตฺตติ.

ดิฉันกระหายน้ำจึงเข้าไปใกล้แม่น้ำ

แม่น้ำกลับกลายเป็นว่างเปล่าไป

ในเวลาร้อนเข้าไปใกล้ร่มไม้

ร่มไม้กลับกลายเป็นแดดไป

อคฺคิวณฺโณ จ เม วาโต ฑหนฺโต อุปวายติ

เอตญฺจ ภนฺเต อรหามิ อญฺญญฺจ ปาปกํ ตโต.

ทั้งลมก็ร้อนเหมือนไฟ พัดดิฉันฟุ้งไป

ท่านผู้เจริญ ดิฉันเสวยทุกข์มีความกระหายเป็นต้นนี้

และทุกข์อย่างอื่นที่หนักกว่านั้น

คนฺตฺวาน หตฺถินีปุรํ (๑) วชฺเชสิ มยฺห มาตรํ

“ธีตา จ เต มยา ทิฏฺฐา ทุคฺคตา ยมโลกิกา

ปาปกมฺมํ กริตฺวาน เปตโลกํ อิโต คตา.”

ท่านไปถึงหัตถินีนครแล้วช่วยบอกมารดาของดิฉันว่า

เราเห็นธิดาของท่านตกยาก เกิดในยมโลก

เพราะทำกรรมชั่วไว้ เขาจึงตายไปเกิดยังเปตโลก

อตฺถิ จ เม เอตฺถ นิกฺขิตฺตํ อนกฺขาตญฺจ ตํ มยา

จตฺตาริ สตสหสฺสานิ ปลฺลงฺกสฺส จ เหฏฺฐโต.

ดิฉันมีทรัพย์อยู่สี่แสน เก็บซ่อนไว้ใต้เตียง

ทั้งไม่ได้บอกใคร ๆ ไว้

ตโต เม ทานํ ททาตุ (๑) ตสฺสา จ โหตุ ชีวิกา

ทานํ ทตฺวา จ เม มาตา ทกฺขิณํ อนฺวาทิสฺสตุ (๒)

ตทาหํ สุขิตา เหสฺสํ สพฺพกามสมิทฺธินีติ.

ขอมารดาของดิฉันจงเอาทรัพย์ส่วนหนึ่งจากที่เก็บซ่อนไว้นั้น

ให้ทานบ้าง เลี้ยงชีพบ้าง

ครั้นให้ทานแล้วจงอุทิศส่วนบุญมาให้ดิฉันบ้าง

เมื่อนั้นดิฉันจักมีความสุข สำเร็จความประสงค์ทุกอย่าง

สาธูติ โส ตสฺสา (๑) ปฏิสุณิตฺวา คนฺตฺวาน หตฺถินีปุรํ.

อโวจ ตสฺสา มาตรํ :

“ธีตา จ เต มยา ทิฏฺฐา ทุคฺคตา ยมโลกิกา

ปาปกมฺมํ กริตฺวาน เปตโลกํ อิโต คตา.

คนฺตฺวาน หตฺถินีปุรํ

อุบาสกนั้นรับคำของนางว่า สาธุ แล้วไปถึงหัตถินีนคร

ได้บอกมารดาของนางว่า

ฉันเห็นธิดาของเธอตกยาก เกิดในยมโลก

เพราะทำชั่วไว้ นางจึงตายไปเกิดยังเปตโลก

สา มํ ตตฺถ สมาทเปสิ วชฺเชสิ มยฺห มาตรํ

‘ธีตา จ เต มยา ทิฏฺฐา ทุคฺคตา ยมโลกิกา.

ปาปกมฺมํ กริตฺวาน เปตโลกํ อิโต คตา.

ณ ที่นั้น นางสั่งฉันว่า

ท่านไปถึงหัตถินีนครแล้วช่วยบอกมารดาของดิฉันว่า

เราเห็นธิดาของท่านตกยาก เกิดในยมโลก

เพราะทำกรรมชั่วไว้ นางจึงตายไปเกิดยังเปตโลก

อตฺถิ จ เม เอตฺถ นิกฺขิตฺตํ อนกฺขาตญฺจ ตํ มยา

จตฺตาริ สตสหสฺสานิ ปลฺลงฺกสฺส จ เหฏฺฐโต.

ดิฉันมีทรัพย์อยู่สี่แสน เก็บซ่อนไว้ใต้เตียง

ทั้งไม่ได้บอกใคร ๆ ไว้

ตโต เม ทานํ ททาตุ ตสฺสา จ โหตุ ชีวิกา

ทานํ ทตฺวา จ เม มาตา ทกฺขิณํ อนฺวาทิสฺสตุ

ตทาหํ สุขิตา เหสฺสํ สพฺพกามสมิทฺธินี’ติ.”

ขอมารดาของดิฉันจงเอาทรัพย์ส่วนหนึ่งจากที่เก็บซ่อนไว้นั้น

ให้ทานบ้าง เลี้ยงชีพบ้าง

ครั้นให้ทานแล้วจงอุทิศส่วนบุญให้แก่ดิฉันบ้าง

เมื่อนั้นดิฉันจักมีความสุข สำเร็จความประสงค์ทุกอย่าง

ตโต หิ สา ทานํ อทาสิ (๑) ทตฺวา จ ตสฺสา ทกฺขิณมาทิสี

เปตี จ สุขิตา อาสิ ตสฺสา จาปิ สุชีวิกาติ.

เสริณีเปตวตฺถุ ฉฏฺฐํ.

มารดาของนางเสริณีเปรตนั้น

ถือเอาทรัพย์ส่วนหนึ่งจากที่นางเสริณีเปรตเก็บซ่อนไว้นั้นมาให้ทาน

ครั้นให้แล้วได้อุทิศส่วนบุญไปให้นาง

นางเสริณีเปรต มีความสุข

และแม้มารดาของนางก็มีความเป็นอยู่ดีขึ้น

เสริณีเปติวัตถุที่ ๖ จบ