๘. มิคลุททกเปตวัตถุ ที่ ๒ เล่ม ๒๖

[๔๘๕] กระผมนั้นจึงฆ่าสัตว์แต่เฉพาะกลางวัน กลางคืนเป็นผู้สำรวมงดเว้นได้ เพราะฉะนั้น กลางคืนกระผมจึงได้รับความสุข กลางวันได้เสวยทุกข์ ถูกสุนัขรุมกัดกิน คือ[๔๘๖] กลางคืน ได้เสวยทิพยสมบัติด้วยผลแห่งกุศลกรรมนั้น ส่วนกลางวัน ฝูงสุนัขกรูกันเข้ามากัดกินกระผมรอบด้าน เหมือนผูกอาฆาตกันไว้ฉะนั้น[๔๘๗] ก็ชนเหล่าใดประกอบความเพียรเนือง ๆ บากบั่นมั่น ในศาสนาของพระสุคตเจ้า กระผมเข้าใจว่าชนเหล่านั้น ย่อมได้บรรลุอมตบทอันปัจจัยอะไร ๆ ปรุงแต่งไม่ได้ อย่างแน่นอน

จบ ปฐมมิคลุททกเปตวัตถุที่ ๗

๘. ทุติยมิคลุททกเปตวัตถุ

ว่าด้วยบุพกรรมของเปรตพรานเนื้อ สูตรที่ ๒

(พระนารทเถระถามเปรตตนหนึ่งว่า)

{๑๑๘}[๔๘๘] ท่านรื่นรมย์อยู่ในเรือนยอดและปราสาท บนบัลลังก์อันปูลาดด้วยผ้าขนสัตว์ มีดนตรีเครื่อง ๕ ประโคมอย่างดี

[๔๘๙] ภายหลัง เมื่อสิ้นราตรี ดวงอาทิตย์ขึ้นแล้ว ท่านเข้าไปในป่าช้า ได้ประสบความทุกข์เป็นอันมาก

[๔๙๐] ท่านทำกรรมชั่วอะไรเข้าไว้ด้วยกาย วาจา ใจหรือ ท่านได้เสวยทุกข์เพราะวิบากแห่งกรรมอะไร

(เปรตนั้นตอบว่า)

[๔๙๑] เมื่อชาติก่อนกระผมเป็นพรานเนื้ออยู่ที่พระนครราชคฤห์ ที่น่ารื่นรมย์ ซึ่งเป็นคอกภูเขาอันร่มรื่น เป็นผู้มีฝ่ามือเปี้อนเลือด หยาบช้าทารุณ

[๔๙๒] กระผมมีสหายคนหนึ่ง เป็นคนใจดี มีศรัทธา เป็นอุบาสก ภิกษุผู้เป็นสาวกของพระตถาคตเจ้ารูปหนึ่ง เป็นผู้เข้าถึงสกุลของเขา เขาเมื่อจะอนุเคราะห์กระผม จึงได้ห้ามกระผมอยู่เนือง ๆ ว่า[๔๙๓] อย่าได้ทำบาปกรรมเลย พ่อเอ๋ย อย่าไปทุคติเลย ถ้าเพื่อนปรารถนาความสุขในโลกหน้า จงงดเว้นการฆ่าสัตว์อันเป็นการผิดศีลเสียเถิด

[๔๙๔] กระผมฟังคำของสหายผู้หวังดี มีความอนุเคราะห์ด้วย ประโยชน์นั้นแล้ว ไม่ทำตามคำเตือนทั้งสิ้น เพราะ กระผมเป็นคนไม่มีปัญญา ยินดีแต่การทำบาปกรรม มาเป็นเวลานาน[๔๙๕] สหายผู้มีปัญญาดีนั้นแนะนำกระผมให้ตั้งอยู่ในสุจริตธรรม ด้วยความอนุเคราะห์ว่า ‘ถ้าเพื่อนฆ่าสัตว์ตอนกลางวัน ส่วนตอนกลางคืนเพื่อนจงงดเว้นเสีย,[๔๙๖] กระผมนั้นจึงฆ่าสัตว์แต่เฉพาะกลางวัน กลางคืนเป็นผู้สำรวมงดเว้นได้ เพราะฉะนั้น กลางคืนกระผมจึงได้รับความสุข กลางวันได้เสวยทุกข์ ถูกสุนัขรุมกัดกิน คือ

[๔๙๗] กลางคืน ได้เสวยทิพยสมบัติด้วยผลแห่งกุศลกรรมนั้น ส่วนกลางวัน ฝูงสุนัขกรูกันเข้ามากัดกินกระผมรอบด้าน เหมือนผูกอาฆาตกันไว้ฉะนั้น[๔๙๘] ก็ชนเหล่าใดประกอบความเพียรเนือง ๆ บากบั่นมั่นในศาสนาของพระสุคตเจ้า กระผมเข้าใจว่าชนเหล่านั้น ย่อมได้บรรลุอมตบทอันปัจจัยอะไร ๆ ปรุงแต่งไม่ได้อย่างแน่นอน

จบ ทุติยมิคลุททกเปตวัตถุที่ ๘

๙. กูฏวินิจฉยกเปตวัตถุ

ว่าด้วยบุพกรรมของเปรตผู้พิพากษาโกง

(พระนารทเถระถามเปรตตนหนิ่งว่า)

{๑๑๙}[๔๙๙] ตัวท่านทัดทรงดอกไม้ ใส่ชฎา สวมกำไลทอง ลูบไล้ด้วยจุรณจันทน์ มีสีหน้าผ่องใส งดงามดุจสีดวงอาทิตย์ยามอุทัยขึ้นฉะนั้น

[๕๐๐] มีนางฟ้า ๑๐,๐๐๐ เป็นบริวารบำรุงบำเรอท่าน นางฟ้าเหล่านั้นล้วนสวมกำไลทอง นุ่งห่มผ้าอันขลิบด้วยทอง

[๕๐๑] ท่านเป็นผู้มีอานุภาพมาก มีรูปเป็นที่ให้เกิดขนชูชันแก่ผู้พบเห็น แต่ท่านควักเนื้อหลังของตนมากินเป็นอาหาร