พระวินัยปิฎก ปริวาร มหาวิภังค์ ๑๖ มหาวาร · กัตถปัญญัติวารที่ ๑
ปาราชิกกัณฑ์ เล่ม ๘
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑–๗ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑/๗ ในกัตถปัญญัติวารที่ ๑มี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
พระวินัยปิฎก ปริวาร มหาวิภังค์ ๑๖ มหาวาร กัตถปัญญัติวารที่ ๑ ปาราชิกกัณฑ์ (ฉบับหลวง เล่ม ๘ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๘ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๑๐ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๘)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๘ หน้า ๑–๑๒
พระไตรปิฎกภาษาไทย
พระบาลีวินัยปิฎก
ปริวาร
ฉบับเฉลิมพระเกียรติ
พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว
เนื่องในการจัดงานฉลองสิริราชสมบัติครบ ๖๐ ปี
พุทธศักราช ๒๕๔๙
มหาเถรสมาคม จัดพิมพ์
๘
พระบาลีวินัยปิฎก
ขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้น
มหาวิภังค์
๑๖ มหาวาร
ว่าด้วยวาระใหญ่ ๑๖ วาระในมหาวิภังค์
๑. กัตถปัญญัตติวาร
วาระว่าด้วยทรงบัญญัติไว้ ณ ที่ไหน
๑. ปาราชิกกัณฑ์
ว่าด้วยคำถาม-คำตอบสถานที่บัญญัติเป็นต้นในปาราชิกกัณฑ์
ปัญหากรรม (การตั้งปัญหา)
{๑} [๑] พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้ทรงรู้เห็นเป็นพระอรหันตสัมมาสัมพุทธะ พระองค์นั้นทรงบัญญัติปาราชิกสิกขาบทที่ ๑ ณ ที่ไหน ทรงปรารภใคร
- ๑ปริวาร คัมภีร์ประกอบ หรือ คัมภีร์คู่มือ จัดเป็นคัมภีร์ที่ ๕ ซึ่งเป็นคัมภีร์สุดท้ายแห่งพระบาลี วินัยปิฎก มีเนื้อหาที่ประมวลองค์ความรู้สำคัญเกี่ยวกับพระวินัยบัญญัติจากคัมภีร์มหาวิภังค์ ภิกขุนิวิภังค์ มหาวรรค และจุลลวรรค (พระบาลีวินัยปิฎกเล่มที่ ๑ - เล่มที่ ๗) มาสรุปเป็น ประเด็นคำถาม-คำตอบไว้อย่างเป็นระบบ คล้ายกับเป็นภาคผนวกของคัมภีร์วิกังค์และขันธกะ มี ๒๑ หัวข้อ ซึ่งเหมาะเป็นอุปกรณ์คู่มือวินิจฉัยพระวินัยสำหรับพระวินัยธร
เพราะเรื่องอะไร ในปาราชิกสิกขาบทที่ ๑ นั้น มีบัญญัติ อนุบัญญัติ อนุปันนบัญญัติ สัพพัตถบัญญัติ ปเทสบัญญัติ สาธารณบัญญัติ อสาธารณ บัญญัติ เอกโตบัญญัติ อุภโตบัญญัติ อยู่หรือ บรรดาปาติโมกขุทเทส ๕ ปาราชิกสิกขาบทที่ ๑ นั้นจัดเข้าในอุทเทสไหน นับเนื่องในอุทเทสไหน มาสู่อุทเทสทางอุทเทสที่เท่าไร บรรดาวิบัติ ๔ เป็นวิบัติอะไร บรรดาอาบัติ ๗ กองเป็นอาบัติกองไหน บรรดาสมุฏฐานแห่งอาบัติ ๖ เกิดขึ้นด้วย สมุฏฐานเท่าไร บรรดาอธิกรณ์ ๔ เป็นอธิกรณ์อะไร บรรดาสมถะ ๗ ระงับด้วยสมถะเท่าไร ในปาราชิกสิกขาบทที่ ๑ นั้น อะไรเป็นวินัย ใน ปาราชิกสิกขาบทที่ ๑ นั้น อะไรเป็นอภิวินัย ในปาราชิกสิกขาบทที่ ๑ นั้น อะไรเป็นปาติโมกข์ ในปาราชิกสิกขาบทที่ ๑ นั้น อะไรเป็นอธิปาติโมกข์ อะไรเป็นวิบัติ อะไรเป็นสมบัติ อะไรเป็นข้อปฏิบัติ พระผู้มีพระภาคเจ้า ทรงบัญญัติปาราชิกสิกขาบทที่ ๑ เพราะทรงอาศัยอำนาจประโยชน์เท่าไร คนพวกไหนศึกษา คนพวกไหนศึกษาเสร็จแล้ว ปาราชิกสิกขาบทที่ ๑ นั้น ตั้งอยู่ที่ไหน คนพวกไหนทรงไว้ เป็นคำของใคร ใครนำมา
- ๑-๑บัญญัติทั้ง ๙ ประการนี้ มีวจนัตถะ (คำจำกัดความ) ดังนี้
- บัญญัติ คือพระบัญญัติแรก พระบัญญัติหนึ่งเดียว หรือพระบัญญัติที่ทรงวางไว้ แต่เติม นิยมเรียกว่า พระพุทธบัญญัติ บ้าง พระปฐมบัญญัติ บ้าง
- อนุบัญญัติ คือพระบัญญัติเพิ่มเติม หรือบทแก้ไขเพิ่มเติมที่พระพุทธเจ้าทรงบัญญัติ เสริมหรือผ่อนพระบัญญัติเพื่อความเหมาะสมหรือรัดกุมยิ่งขึ้น
- อนุปันนบัญญัติ คือพระบัญญัติในเมื่อเหตุหรือเรื่องยังไม่เกิดขึ้น ได้แก่ ครุธรรม ๘ ประการ ที่ทรงบัญญัติเป็นเงื่อนไขไว้ล่วงหน้าสำหรับสตรีที่จะอุปสมบทเป็นภิกษุณี
- สัพพัตถบัญญัติ คือพระบัญญัติที่กำหนดเป็นข้อห้ามหรือวางโทษครอบคลุมทุกถิ่นที่
- ปเทสบัญญัติ คือพระบัญญัติที่กำหนดเป็นข้อห้ามหรือวางโทษเฉพาะถิ่นที่
- สาธารณบัญญัติ คือพระบัญญัติที่ทั่วไปทั้งฝ่ายภิกษุสงฆ์และผ่ายภิกษุณีสงฆ์
- อสาธารณบัญญัติ คือพระบัญญัติที่ไม่ทั่วไปแก่ฝ่ายภิกษุสงฆ์หรือฝ่ายภิกษุณีสงฆ์
- เอกโตบัญญัติ คือพระบัญญัติที่เฉพาะภิกษุสงฆ์ฝ่ายเดียวหรือเฉพาะภิกษุณีสงฆ์ฝ่ายเดียว
- อุภโตบัญญัติ คือพระบัญญัติที่มีผลบังคับแก่สงฆ์ทั้งสองฝ่าย
- (นัย วิ.อ. ๑/๒๓๘-๒๓๙, วิ.อ. ๓/๔๑๘)
คำถามและคำตอบในปาราชิกสิกขาบทที่ ๑
{๒} [๒] ถาม : พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้ทรงรู้เห็นเป็นพระอรหันตสัมมาสัมพุทธะพระองค์นั้นทรงบัญญัติปาราชิกสิกขาบทที่ ๑ ที่ไหนตอบ : ทรงบัญญัติที่พระนครเวสาลี
ถาม : ทรงปรารภใคร
ตอบ : ทรงปรารภพระสุทินกลันทบุตร
ถาม : เพราะเรื่องอะไร
ตอบ : เพราะเรื่องที่พระสุทินกลันทบุตรเสพเมถุนธรรมในอดีตภรรยา
ถาม : ในปาราชิกสิกขาบทที่ ๑ นั้น มีบัญญัติ อนุบัญญัติ อนุปันน บัญญัติไหม
ตอบ : ในปาราชิกสิกขาบทที่ ๑ นั้น มี ๑ บัญญัติ ๒ อนุบัญญัติ อนุปันนบัญญัติไม่มี
ถาม : มีสัพพัตถบัญญัติ ปเทสบัญญัติไหม
ตอบ : มีแต่สัพพัตถบัญญัติ
ถาม : มีสาธารณบัญญัติ อสาธารณบัญญัติไหม
ตอบ : มีแต่สาธารณบัญญัติ
ถาม : มีเอกโตบัญญัติ อุภโตบัญญัติไหม
ตอบ : มีแต่อุภโตบัญญัติ
ถาม : บรรดาปาติโมกขุทเทส ๕ ปาราชิกสิกขาบทที่ ๑ นั้นจัดเข้าในอุทเทสไหน นับเนื่องในอุทเทสไหน
- ๑ปาติโมกขุทเทส แปลว่า การยกหัวข้อปาติโมกข์ขึ้นแสดง หมายถึงวิธีการแสดงหรือสวด แต่เพียงหัวข้อหรือหมวดแห่งปาติโมกข์ที่พระทุทธเจ้าทรงกำหนดไว้ มี ๕ คือ (๑) นิทานุทเทส (๒) ปาราชิกุทเทส (๓) สังฆาทิเสสุทเทส (๔) อนิยตุทเทส (๕) วิตถารุทเทศ (ดู วิ. มหา. แปล ๔/๑๕๐/๒๕๔-๒๕๕)
ตอบ : จัดเข้าในนิทาน นับเนื่องในนิทาน
ถาม : มาสู่อุทเทสทางอุทเทสที่เท่าไร
ตอบ : มาสู่อุทเทสทางอุทเทสที่ ๒
ถาม : บรรดาวิบัติ ๔ เป็นวิบัติอะไร
ตอบ : เป็นศีลวิบัติ
ถาม : บรรดาอาบัติ ๗ กอง เป็นอาบัติกองไหน
ตอบ : เป็นอาบัติกองปาราชิก
ถาม : บรรดาสมุฏฐานแห่งอาบัติ ๖ ปาราชิกสิกขาบทที่ ๑ นั้น เกิดขึ้นด้วยสมุฏฐานเท่าไรตอบ : เกิดขึ้นด้วยสมุฏฐาน ๑ คือ เกิดทางกายกับจิต มิใช่ทางวาจาถาม : บรรดาอธิกรณ์ ๔ เป็นอธิกรณ์อะไร
ตอบ : เป็นอาปัตตาธิกรณ์
- ๑นิทาน ในที่นี้หมายถึงคำเริ่มต้นในการสวดปาติโมกข์ซึ่งมีพระพุทธานุญาตกำหนดไว้เป็นแบบ (ดู วิ.มหา. แปล ๔/๑๓๔-๑๓๕/ ๒๓๕-๒๓๘)
- ๒วิบัติ ๔ ความเสียของภิกษุ ๔ อย่าง คือ (๑) ศีลวิบัติ ความเสียแห่งศีล ได้แก่การต้องอาบัติ ปาราชิกหรือสังฆาทิเสส (๒) อาจารวิบัติ ความเสียแห่งอาจาระ ได้แก่การต้องอาบัติเบา ๕ กอง ที่เหลือ (๓) ทิฏฐิวิบัติ ความเสียแห่งทิฏฐิ ได้แก่การเห็นผิดธรรมผิดวินัยและมีความเห็นที่สุด โต่งในเรื่องใดเรื่องหนึ่ง (๔) อาชีววิบัติ ความเสียแห่งอาชีวะ ได้แก่การล่วงละเมิดสิกขาบท ๖ ข้อที่ทรงบัญญัติเกี่ยวกับการเลี้ยงชีพของภิกษุ (นัย วิ.อ. ๓/๔๑๙)
- ๓อาบัติ ๗ กอง คือ (๑) กองอาบัติปาราชิก (๒) กองอาบัติสังฆาทิเสส (๓) กองอาบัติถุลลัจจัย (๔) กองอาบัติปาจิตตีย์ (๕) กองอาบัติปาฏิเทสนียะ (๖) กองอาบัติทุกกฏ (๗) กองอาบัติทุพภาสิต
- ๔สมุฏฐานแห่งอาบัติ ๖ ทางหรือเหตุเกิดอาบัติ ๖ ทาง คือ (๑) ลำพังกาย (๒) ลำพังวาจา (๓) กายกับจิต (๔) วาจากับจิต (๕) กายกับวาจา (๖) กายกับวาจากับทั้งจิต
- ๕อธิกรณ์๔ เรื่องที่สงฆ์ต้องคำเนินการ ๔ เรื่อง คือ (๑) วิวาทาธิกรณ์ การถกเถียงกันเกี่ยวกับ พระธรรมวินัย (๒) อนุวาทาธิกรณ์ การโจทหรือกล่าวหากันด้วยอาบัติ (๓) อาปัตตาธิกรณ์ การต้องอาบัติ การปรับอาบัติ และการแก้ไขให้พ้นจากอาบัติ (๔) กิจจาธิกรณ์ สังฆกิจต่างๆ ที่สงฆ์จะต้องทำ เช่น ให้อุปสมบท เป็นต้น (ดู วิ.จุล. แปล ๖/๒๑๕)
ถาม : บรรดาสมถะ ๗ ระงับด้วยสมถะเท่าไร
ตอบ : ระงับด้วยสมถะ ๒ คือ สัมมุขาวินัย ๑ ปฏิญญาตกรณะ ๑
ถาม : ในปาราชิกสิกขาบทที่ ๑ นั้น อะไรเป็นวินัย ในปาราชิก สิกขาบทที่ ๑ นั้น อะไรเป็นอภิวินัยตอบ : พระบัญญัติเป็นวินัย วิภัตติการจำแนกความเป็นอภิวินัย
ถาม : ในปาราชิกสิกขาบทที่ ๑ นั้น อะไรเป็นปาติโมกข์ ในปาราชิก สิกขาบทที่ ๑ นั้น อะไรเป็นอธิปาติโมกข์ตอบ : พระบัญญัติเป็นปาติโมกข์ วิภัตติการจำแนกความเป็น อธิปาติโมกข์
ถาม : อะไรเป็นวิบัติ
ถาม : อะไรเป็นสมบัติ
- ๑คำว่า สมถะ ในทางพระวินัยเป็นชื่อวิธีดำเนินการเพื่อระงับอธิกรณ์ที่เกึดขึ้นในคณะสงฆ์ เรียก ชื่อเต็มว่า อธิกรณสมถะ แปลว่า ธรรมเครื่องระงับอธิกรณ์ หรือการทำอธิกรณ์ให้สงบ ซึ่งมีพุทธานุญาตไว้ ๗ วิธี คือ (๑) สัมมุขาวินัย วิธีระงับในที่พร้อมหน้า (๒) สติวินัย วิธีระงับ โดยถือความไพบูลย์แห่งสติเป็นหลัก (๓) อมูฬหวินัย วิธีระงับโดยยกประโยชน์ให้ว่าต้องอาบัติ ขณะวิกลจริต(๔) ปฏิญญาตกรณะ วิธีระงับโดยการทำตามปฏิญญา(คำรับสารภาพของ จำเลย) (๕) เยภุยยสิกา วิธีระงับโดยเสียงข้างมาก (๖) ตัสสปาปิยสิกา วิธีระงับด้วยการลงโทษ แก่ผู้ทำผิดจริง (๗) ติณวัตถารกวินัย วิธีระงับดุจใช้หญ้ากลบไว้หรือแบบประนีประนอม (ดู ความพิสดารในสมถขันธกะ พระบาลีวินัยปิฎก จุลลวรรค (ปฐมภาค) : วิ.จุลฺ. (แปล) ๖)
- ๒วิภัตติการจำแนกความ หมายถึงสิกขาบทวิภังค์และบทภาชนีย์ เป็นอภิวินัย หมายถึงเป็นพระบัญญัติที่ละเอียดรัดกุมอย่างยิ่ง หรือเป็นพระวินัยชั้นสูง (นัย วิ.อ. ๓/๔๑๙-๔๒๐)
- ๓อธิปาติโมกข์ หมายถึงประมวลบทบัญญัติว่าด้วยข้อห้ามในพระวินัยที่ละเอียดรัดกุมอย่างยิ่ง หรือเป็นปาติโมกข์ชั้นสูง
- ๔อสังวร คือการฝ่าฝืนล่วงละเมิด สังวร คือการไม่ฝ่าฝืนล่วงละเมิด (วิ.อ. ๓/๔๒๐)
ถาม : อะไรเป็นข้อปฏิบัติ
ตอบ : ข้อที่ภิกษุสมาทานอาปาณโกฏิกศีลตลอดชีวิตว่า ‘จักไม่ทำกรรมเห็นปานนี้’ แล้วศึกษาอยู่ในสิกขาบททั้งหลายเป็น ข้อปฏิบัติถาม : พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงบัญญัติปาราชิกสิกขาบทที่ ๑ เพราะทรงอาศัยอำนาจประโยชน์อะไรตอบ : พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงบัญญัติปาราชิกสิกขาบทที่ ๑ เพราะทรงอาศัยอำนาจประโยชน์ ๑๐ ประการ คือ
๑. เพื่อความรับว่าดีแห่งสงฆ์
๒. เพื่อความสำราญแห่งสงฆ์
๓. เพื่อข่มบุคคลผู้เก้อยาก
๔. เพื่อความอยู่สำราญแห่งภิกษุผู้มีศีลเป็นที่รัก
๕. เพื่อป้องกันอาสวะอันจะบังเกิดในปัจจุบัน
๖. เพื่อกำจัดอาสวะอันจักบังเกิดในอนาคต
๗. เพื่อความเลื่อมใสของปวงชนที่ยังไม่เลื่อมใส
๘. เพื่อความเลื่อมใสยิ่งขึ้นของปวงชนที่เลื่อมใสแล้ว
๙. เพื่อความตั้งมั่นแห่งพระสัทธรรม
๑๐. เพื่อเอื้อเฟื้อพระวินัย
ถาม : คนพวกไหนศึกษา
- ๑อาปาณโกฏิกศีล ศีลที่รักษามีชีวิตเป็นที่สุด หมายถึงศีลที่สมาทานแล้วประพฤติตามนั้นจน ตลอดชีวิต (วิสุทฺธิ. ๑/๑๓)
- ๒พระเสขะ พระผู้ยังต้องศึกษาไตรสิกขา ได้แก่ พระอริยบุคคล ๗ เบื้องต้นในจำนวน ๘ (นัย วิ.อ. ๑/๒๕๗, องฺ.ทุก.อ. ๒/๓๔) กัลยาณปุถุชน ปุถุชนผู้มีคุณธรรมสูง หมายถึงคนทื่สามารถ พัฒนาตนให้เป็นอริยบุคคลได้ (นัย ที.สี.อ. ๕๘)
ถาม : คนพวกไหนศึกษาสิกขาเสร็จแล้ว
ตอบ : พระอรหันต์ศึกษาเสร็จแล้ว
ถาม : ปาราชิกสิกขาบทที่ ๑ นั้นตั้งอยู่ที่ไหน
ตอบ : ตั้งอยู่ที่สิกขากามบุคคล
ถาม : คนพวกไหนทรงไว้
ตอบ : ปาราชิกสิกขาบทที่ ๑ พระเถระเหล่าใดยังประพฤติอยู่ พระเถระเหล่านั้นย่อมทรงไว้
ถาม : เป็นคำของใคร
ตอบ : เป็นพระดำรัสของพระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้า
ถาม : ใครนำมา
ตอบ : พระเถระทั้งหลายนำสืบ ๆ กันมา
รายนามพระเถระผู้ทรงพระวินัย
{๓} [๓] พระเถระเหล่านี้ คือ พระอุบาลี พระทาสกะ พระ โสณกะ พระสิคควะ รวมเป็น ๕ ทั้งพระโมคคลีบุตร เป็นชาวศรีชมพูทวีปต่อแต่นั้น พระเถระผู้ประเสริฐ มีปัญญามากเหล่านี้ คือ พระมหินทะ ๑ พระอิฎฏิยะ ๑ พระอุตติยะ ๑ พระสัมพละ ๑ พระเถระชื่อภัททะผู้เป็นบัณฑิต ๑
- ๑พระอรหันต์ พระผู้ไม่ต้องศึกษาในไตรสิกขาอีกแล้ว (พระอเสขะ) หมายถึงพระอริยบุคคลชั้น
- สูงสุดในพระพุทธศาสนา คำว่า อรหันต์ มีความหมาย ๕ อย่าง คือ (๑) ผู้ไกลจากกิเลสโดย
- สิ้นเชิง (๒) ผู้ทำลายข้าศึกคือกิเลสได้หมดสิ้น (๓) ผู้หักกงกำแห่งการเวียนว่ายตายเกิดได้
- เด็ดขาด (๔) ผู้ควรรับทักษิณาอย่างยิ่ง (๕) ผู้มีพฤติกรรมเปิดเผย คือไม่มีที่ลับในการทำบาป
- (วิ.อ. ๑/๑๐๓)
- ๒สิกขากามบุคคล คือบุคคลผู้สนใจใคร่ปรารถนาในการศึกษาปฏิบัติตามหลักไตรสิกขา
ท่านเหล่านี้มาจากชมพูทวีป ช่วยกันสอนพระวินัยปิฎก ที่เกาะตามพปัณณิ สอนนิกาย ๕ และพระอภิธรรม ๗ คัมภีร์
ภายหลัง พระอริฏฐะผู้มีปัญญา พระติสสทัตตะผู้เป็นบัณฑิต ต่อมาอีก พระกาฬสุมนะผู้เชี่ยวชาญ พระทีฆเถระ พระทีฆสุมนะผู้เป็นบัณฑิต
ต่อมาอีก พระกาฬสุมนะ พระนาคเถระ พระพุทธ รักขิตะ พระติสสเถระผู้มีปัญญา พระเทวเถระผู้เป็นบัณฑิต
ต่อมาอีก พระสุมนะผู้มีปัญญาและเชี่ยวชาญในพระวินัย พระจูฬนาคผู้เป็นพหูสูต ผู้ปราบยากดุจช้างซับมัน
พระเถระชื่อธัมมปาลิตะ อันสาธุชนบูชาแล้วในโรหณชนบท ศิษย์ของพระธัมมปาลิตะนั้นมีปัญญามาก ชื่อพระเขมะ ทรงจำพระไตรปิฎก รุ่งเรืองด้วยปัญญา ดุจพระจันทร์อยูในเกาะ พระอุปติสสะผู้มีปัญญา พระปุสสเทวะผู้เป็นมหาธรรมกถึกต่อมาอีก พระสุมนะผู้มีปัญญา พระเถระชื่อปุปผะ ผู้เป็นพหูสูต พระมหาสีวะผู้เป็นมหาธรรมกถึก ฉลาด ในพระปิฎกทั้งปวง
ต่อมาอีก พระอุบาลีผู้มีปัญญาและเชี่ยวชาญในพระวินัย พระมหานาคผู้มีปัญญามาก ฉลาดในวงศ์ พระสัทธรรม
- ๑ตามพปัณณิ เกาะคนมีฝ่ามือแดง หรือเกาะสีหล ปัจจุบัน คือประเทศศรีลังกา
ต่อมาอีก พระอภยะผู้มีปัญญา ฉลาดในพระปิฎกทั้งปวง พระติสสเถระผู้มีปัญญาและเชี่ยวชาญในพระวินัยศิษย์ของพระติสสเถระนั้นมีปัญญามาก ชื่อปุสสะเป็นพหูสูต ตามรักษาพระศาสนาอยู่ในชมพูทวีป
พระจูฬาภยะผู้มีปัญญาและเชี่ยวชาญในพระวินัย พระติสสเถระผู้มีปัญญาฉลาดในวงศ์พระสัทธรรม
พระจูฬาเทวะผู้มีปัญญาและเชี่ยวชาญในพระวินัย และพระสิวเถระผู้มีปัญญาฉลาดในพระวินัยทั้งมวลพระเถระผู้ประเสริฐ มีปัญญามากเหล่านี้ รู้พระวินัย ฉลาดในมรรคา ได้ประกาศพระวินัยปิฎกที่เกาะ ตามพปัณณิ
คำถามและคำตอบในปาราชิกสิกขาบทที่ ๒
{๔} [๔] ถาม : พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้ทรงรู้เห็นเป็นพระอรหันตสัมมาสัมพุทธะพระองค์นั้นทรงบัญญัติปาราชิกสิกขาบทที่ ๒ ที่ไหนตอบ : ทรงบัญญัติที่พระนครราชคฤห์
ถาม : ทรงปรารภใคร
ตอบ : ทรงปรารภพระธนิยะ กุมภการบุตร
ถาม : เพราะเรื่องอะไร
ตอบ : เพราะเรื่องที่พระธนิยะ กุมภการบุตร ถือเอาไม้ของหลวง ซึ่งไม่ได้รับพระราชทาน
สิกขาบทนี้มี ๑ บัญญัติ ๑ อนุบัญญัติ อนุปันนบัญญัติไม่มี บรรดาสมุฏฐานแห่งอาบัติ ๖ สิกขาบทนี้เกิดขึ้นด้วยสมุฏฐาน ๓ คือ ทางกายกับจิต
มิใช่ทางวาจาก็มี ทางวาจากับจิต มิใช่ทางกายก็มี ทางกาย วาจา และจิตก็มี ...
คำถามและคำตอบในปาราชิกสิกขาบทที่ ๓
{๕} [๕] ถาม : ปาราชิกสิกขาบทที่ ๓ ทรงบัญญัติที่ไหน
ตอบ : ทรงบัญญัติที่พระนครเวสาลี
ถาม : ทรงปรารภใคร
ตอบ : ทรงปรารภภิกษุมากรูปด้วยกัน
ถาม : เพราะเรื่องอะไร
ตอบ : เพราะเรื่องที่ภิกษุมากรูปด้วยกันปลงชีวิตกันและกัน
สิกขาบทนี้มี ๑ บัญญัติ ๑ อนุบัญญัติ อนุปันนบัญญัติไม่มี บรรดาสมุฏฐานแห่งอาบัติ ๖ สิกขาบทนี้เกิดขึ้นด้วยสมุฏฐาน ๓ คือ ทางกายกับจิต มิใช่ทางวาจาก็มี ทางวาจากับจิต มิใช่ทางกายก็มี ทางกาย วาจา และจิตก็มี ...
คำถามและคำตอบในปาราชิกสิกขาบทที่ ๔
{๖} [๖] ถาม : ปาราชิกสิกขาบทที่ ๔ ทรงบัญญัติที่ไหน
ตอบ : ทรงบัญญัติที่พระนครเวสาสิ
ถาม : ทรงปรารภใคร
ตอบ : ทรงปรารภภิกษุพวกที่อยู่ฝั่งแม่นํ้าวัคคุมุทา
ถาม : เพราะเรื่องอะไร
ตอบ : เพราะเรื่องที่ภิกษุพวกที่อยู่ริมฝั่งแม่นํ้าวัคคุมุทาอวดอุตตริ มนุสสธรรมของกันและกันแก่พวกคฤหัสถ์
สิกขาบทนี้มี ๑ บัญญัติ ๑ อนุบัญญัติ อนุปันนบัญญัติไม่มี บรรดา สมุฏฐานแห่งอาบัติ ๖ สิกขาบทนี้เกิดขึ้นด้วยสมุฏฐาน ๓ คือ ทางกายกับจิต มิใช่ทางวาจาก็มี ทางวาจากับจิต มิใช่ทางกายก็มี ทางกาย วาจาและจิตก็มี ...
จบ ปาราชิก ๔ สิกขาบท
หัวข้อสิกขาบทประจำกัณฑ์
{๗} ปาราชิก ๔ คือ เมถุนธรรม ๑ อทินนาทาน ๑ มนุสสวิคคหะ ๑ อุตตริมนุสสธรรม ๑ เป็นวัตถุแห่งมูลเฉท ไม่ต้องสงสัย ดังนี้แล
๒. สังฆาทิเสสกัณฑ์
ปัญหากรรม
{๘} [๗] พระผู้มีพระภาคเจ้าผู้ทรงรู้เห็นเป็นพระอรหันตสัมมาสัมพุทธะพระองค์นั้นทรงบัญญัติสังฆาทิเสสแก่ภิกษุผู้พยายามปล่อยอสุจิ ณ ที่ไหน ทรงปรารภใคร เพราะเรื่องอะไร ในสังฆาทิเสสสิกขาบทที่ ๑ นั้นมี บัญญัติ อนุบัญญัติ อนุปันนบัญญัติ สัพพัตถบัญญัติ ปเทสบัญญัติ สาธารณบัญญัติ อสาธารณบัญญัติ เอกโตบัญญัติ อุภโตบัญญัติอยู่หรือ บรรดาปาติโมกขุทเทส ๕ สังฆาทิเสสสิกขาบทที่ ๑ นั้นจัดเข้าในอุทเทสไหน นับเนื่องในอุทเทสไหน มาสู่อุทเทสทางอุทเทสที่เท่าไร บรรดาวิบัติ ๔ เป็น
- ๑เป็นวัตถุแห่งมูลเฉท หมายถึงปาราชิกทั้ง ๔ สิกขาบท คือ การเสพเมถุนธรรม ๑ การถือเอา สิ่งของที่เจ้าของไม่ได้ให้ (อทินนาทาน) ๑ การพรากกายมนุษย์ (มนุสสวิคคหะ) ๑ การกล่าว อวดอุตตริมนุสสธรรม ๑ เป็นมูลเหตุแห่งการขาดจากความเป็นภิกษุ
จบ ปาราชิกกัณฑ์