นิรยปาลกถา เล่ม ๓๗

ให้จีวร ... พึงให้บิณฑบาต พึงให้เสนาสนะ ... พึงให้คิลานปัจจัยเภสัชบริขารหรือ ?

ป. ถูกแล้ว

ส. หากว่าปุถุชนพึงให้คิลานปัจจัยเภสัชบริขาร ท่านก็ไม่ควรยอมรับว่า “ญาณไม่มีแก่ปุถุชน”{๑๘๑๗} [๘๖๕] ป. ญาณของปุถุชนมีอยู่หรือ ?

ส. ถูกแล้ว

ป. ปุถุชนกำหนดรู้ทุกข์ ละสมุทัย ทำให้แจ้งซึ่งนิโรธ เจริญมรรค ได้ด้วยญาณนั้นหรือ ?

ส. ไม่ควรกล่าวอย่างนั้น ...

จบ ญาณกถา

(๑๙๖) ๓. นิรยปาลกถา

ว่าด้วยเรื่องนายนิรยบาลไม่มีในนรก

{๑๘๑๘} [๘๖๖] สกวาทีถามว่า นายนิรยบาลไม่มีในนรกทั้งหลายหรือ ?

ปรวาทีตอบว่า ถูกแล้ว

ส. การทำกรรมกรณ์การลงโทษไม่มีในนรกทั้งหลายหรือ ?

ป. ไม่ควรกล่าวอย่างนั้น ...

ส. การทำกรรมกรณ์ (การลงโทษ) มีอยู่ในนรกทั้งหลายหรือ ?

ป. ถูกแล้ว

ส. นายนิรยบาลมีอยู่ในนรกทั้งหลายหรือ ?

ป. ไม่ควรกล่าวอย่างนั้น ...

{๑๘๑๙} ส. การทำกรรมกรณ์มีอยู่ในหมู่มนุษย์ และคนผู้ทำกรรมกรณ์ ก็มีอยู่หรือ ?

ป. ถูกแล้ว

ส. การทำกรรมกรณ์มีอยู่ในนรกทั้งหลาย และคนผู้’ทำกรรมกรณ์ก็มีอยู่หรือ ?

ป. ไม่ควรกล่าวอย่างนั้น ...

ส. การทำกรรมกรณ์มีอยู่ในนรกทั้งหลาย แต่คนผู้ทำกรรมกรณ์ไม่มีหรือ ?

ป. ถูกแล้ว

ส. การทำกรรมกรณ์มีอยู่ในหมู่มนุษย์ แต่คนผู้ทำกรรมกรณ์ไม่มีหรือ ?

ป. ไม่ควรกล่าวอย่างนั้น ...

{๑๘๒๐} [๘๖๗] ป. นายนิรยบาลมีอยู่ในนรกทั้งหลายหรือ ?

ส. ถูกแล้ว

ป. พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสไว้ว่า

“ท้าวเวสสภูก็มิได้ฆ่า ท้าวเปตติราชก็มิได้ฆ่า ท้าวโสม ท้าวยม และท้าวเวสวัณก็มิได้ฆ่า กรรมของตนต่างหาก ฆ่าบุคคลผู้สิ้นบุญจากโลกนี้และเข้าถึงปรโลกในนรกนั้นๆ ดังนี้ มีพระสูตรอยู่จริง มิใช่หรือ ?

ส. ถูกแล้ว

ป. ถ้าอย่างนั้น นายนิรยบาลก็ต้องไม่มีในนรกทั้งหลาย

{๑๘๒๑} [๘๖๘] ส. นายนิรยบาลไม่มีในนรกทั้งหลายหรือ ?

ป. ถูกแล้ว

ส. พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสไว้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เหล่านายนิรยบาลจะให้สัตว์นั้นจองจำเครื่องพันธนาการ ๕ แห่ง คือ ตรึงตะปูเหล็กแดงที่มือข้างที่ ๑ ที่มือข้างที่ ๒ ที่เท้าข้างที่ ๑ ที่เท้าข้างที่ ๒ และที่กลางทรวงอก สัตว์นั้นจะเสวยทุกขเวทนาอันเจ็บปวดรวดร้าวอยู่ในนรกนั้น และจะไม่ตายตราบเท่าที่บาปกรรมยังไม่สิ้นสุด” ดังนี้ มีพระสูตรอยู่จริง มิใช่หรือ ?

ป. ถูกแล้ว

{๑๘๒๒} ส. ถ้าอย่างนั้น นายนิรยบาลก็ต้องมีอยู่ในนรกทั้งหลาย

ส. นายนิรยบาลไม่มีในนรกทั้งหลายหรือ ?

ป. ถูกแล้ว

ส. พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสไว้ว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย พวกนายนิรยบาลให้สัตว์นั้นนอนลงแล้วใช้ผึ่งถาก ... ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย พวกนายนิรยบาลจับเท้ายกขึ้นให้ศีรษะลงแล้วใช้ผึ่งถาก ... ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย พวกนายนิรยบาลให้เทียมสัตว์นั้นเข้าที่รถแล้วให้วิ่งไปบ้าง วิ่งกลับบ้างบนแผ่นดินที่ไฟติดโซนมีเปลวลุกรุ่งโรจน์โชติช่วง ... ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย พวกนายนิรยบาลต้อนให้ขึ้นภูเขาถ่านเพลิงใหญ่ไฟติดโชนมีเปลวลุกรุ่งโรจน์โชติช่วงบ้าง ให้กลับลงมาบ้าง ... ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย พวกนายนิรยบาลจับ

สัตว์นั้นเอาเท้าขึ้นเอาศีรษะลงแล้วเหวี่ยงไปในหม้อทองแดงอันไฟติดโชนมีเปลวรุ่งโรจน์โชติช่วง สัตว์นั้นย่อมเดือดพล่านอยู่ในหม้อทองแดงเหมือนฟองน้ำข้าวที่กำลังเดือด สัตว์นั้นเมื่อเดือดร้อนพล่านอยู่ในหม้อทองแดงเหมือนฟองน้ำข้าวที่กำลังเดือด พลุ่งไปข้างบนครั้งหนึ่ง ดิ่งลงข้างล่างครั้งหนึ่ง แล้วพล่านไปข้าง ๆ อีกครั้งหนึ่ง สัตว์นั้นเสวยทุกขเวทนาอันเจ็บปวดรวดร้าวอยู่ในหม้อทองแดงนั้น (แต่ก็ยังตายไม่ได้ตลอดเวลาที่บาปกรรมนั้นยังไม่สิ้น) ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เหล่านายนิรยบาลจะโยนสัตว์นั้นเข้าไปในมหานรก ก็มหานรกนั้นแลมี ๔ มุม ๔ ประตู แบ่งไว้โดยส่วนเท่ากัน มีกำแพงเหล็กล้อมรอบ มีแผ่นเหล็กครอบไว้ พื้นของมหานรกนั้น ทำด้วยเหล็ก ลุกโพลงเป็นไฟ แผ่ไปตลอด ๑๐๐ โยชน์ รอบด้าน มั่นคงอยู่ทุกเมื่อ”

ดังนี้ มีพระสูตรอยู่จริง มิใช่หรือ ?

ป. ถูกแล้ว

ส. ถ้าอย่างนั้น นายนิรยบาลก็ต้องมีอยู่ในนรกทั้งหลาย

จบ นิรยปาลกถา

(๑๙๗) ๔. ติรัจฉานกถา

ว่าด้วยเรื่องสัตว์ดิรัจฉานมีในหมู่เทวดา

{๑๘๒๓} [๘๖๙] สกวาทีถามว่า สัตว์ดิรัจฉานมีอยู่ในหมู่เทวดาหรือ ?