๕. กติฉินทิสูตร เล่ม ๑๕

สาวตฺถินิทานํ. เอกมนฺตํ ฐิตา โข สา เทวตา ภควโต สนฺติเก อิมํ คาถํ อภาสิ

“กติ ฉินฺเท กติ ชเห กติ จุตฺตริ ภาวเย

กติ สงฺคาติโค ภิกฺขุ ‘โอฆติณฺโณ’ติ วุจฺจตี”ติ.

ปญฺจ ฉินฺเท ปญฺจ ชเห ปญฺจ จุตฺตริ ภาวเย

ปญฺจ สงฺคาติโค ภิกฺขุ “โอฆติณฺโณ”ติ วุจฺจตีติ.

เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี

เทวดานั้นยืนอยู่ ณ ที่สมควรแล้ว ได้กล่าวคาถานี้ในสำนักของพระผู้มีพระภาคว่าบุคคลควรตัดธรรมเท่าไร

ควรละธรรมเท่าไร

ควรบำเพ็ญธรรมเท่าไรให้ยิ่งขึ้นไป

ภิกษุก้าวล่วงธรรมเป็นเครื่องข้องเท่าไร

พระองค์จึงตรัสว่า ข้ามโอฆะได้

พระผู้มีพระภาคตรัสว่า

บุคคลควรตัดธรรม ๕ ประการ

ควรละธรรม ๕ ประการ

ควรเจริญธรรม ๕ ประการ ให้ยิ่งขึ้นไป

ภิกษุก้าวล่วงธรรมเป็นเครื่องข้อง ๕ ประการ ได้แล้ว

เราจึงกล่าวว่า ข้ามโอฆะได้

กติฉินทสูตรที่ ๕ จบ