๕. กติฉินทิสูตร เล่ม ๑๕

เอกมนฺตํ ฐิตา โข สา เทวตา ภควนฺตํ คาถาย อชฺฌภาสิ

กติ ฉินฺเท กติ ชเห กติ วุตฺตริ ๑ ภาวเย

กติ สงฺคาติโต ๒ ภิกฺขุ โอฆติณฺโณติ วุจฺจตีติ ฯ

เทวดานั้น ครั้นยืนอยู่ ณ ที่ควรส่วนข้างหนึ่งแล้วแล ได้กราบทูลถามพระผู้มีพระภาคด้วยคาถานี้ว่า

บุคคลควรตัดเท่าไร ควรละเท่าไร ควรบำเพ็ญคุณอันยิ่งเท่าไร ภิกษุล่วงธรรมเครื่องข้องเท่าไร พระองค์จึงตรัสว่าเป็นผู้ข้ามโอฆะแล้ว ฯ

ปญฺจ ฉินฺเท ปญฺจ ชเห ปญฺจ วุตฺตริ ๓ ภาวเย

ปญฺจ สงฺคาติโต ๔ ภิกฺขุ โอฆติณฺโณติ วุจฺจตีติ ฯ

๑-๓ ม. กติ จุตฺตริ ฯ คาถํ อภาสิ. ๒-๔ สี. สงฺคาติโก ฯ ม. ยุ. สงฺคาติโค ฯ

อ. สงฺคาตีโต สงฺเค อตีโต อติกฺกนฺโต ฯ

บุคคลควรตัดสังโยชน์เป็นส่วนเบื้องต่ำ ๕ อย่าง ควรละ สังโยชน์เป็นส่วนเบื้องบน ๕ อย่าง ควรบำเพ็ญอินทรีย์อันยิ่ง ๕ อย่าง ภิกษุล่วง

ธรรมเป็นเครื่องข้อง ๕ อย่าง เรากล่าวว่า เป็นผู้ข้ามโอฆะแล้ว ฯ