๓. ปูตีมุขเปตวัตถุ เล่ม ๒๖

๓ ทิพฺพํ สุภํ ธาเรสิ วณฺณธาตุํ

เวหายสํ ติฏฺฐสิ อนฺตลิกฺเข

มุขญฺจ เต กิมิโย ปูติคนฺธํ

ขาทนฺติ กึ กมฺมมกาสิ ปุพฺเพติ ๑ ฯ

สมโณ อหํ ปาโป ๒ ทุกฺขวาโจ

ตปสฺสิรูโป มุขสา อสญฺญโต

ลทฺธา จ เม ตปสา วณฺณธาตุ

มุขญฺจ เม เปสุนิเยน ปูติ ฯ

ตยิทํ ตยา นารท สามํ ทิฏฺฐํ

อนุกมฺปกา เย กุสลา วเทยฺยุํ

มา เปสุนํ มา จ มุสา อภาณิ

ยกฺโข ตุวํ โหหิสิ กามกามีติ ฯ

ปูติมุขเปตฺวตฺถุ ตติยํ ฯ

ท่านมีผิวพรรณงามดังทิพย์ ยืนอยู่ในอากาศ แต่ปากของท่านมีกลิ่นเหม็น หมู่หนอนพากันมาไชชอนอยู่ เมื่อก่อนท่านทำกรรมอะไรไว้?

เปรตนั้นตอบว่า

เมื่อก่อนข้าพเจ้าเป็นสมณะลามก มีวาจาชั่ว สำรวมกายเป็นปกติ ไม่สำรวมปาก ผิวพรรณดังทองข้าพเจ้าได้แล้ว เพราะพรหมจรรย์นั้น แต่ปากของข้าพเจ้าเหม็นเน่าเพราะกล่าววาจาส่อเสียด ข้าแต่ท่านพระนารทะรูปของข้าพเจ้านี้ท่านเห็นเองแล้ว ท่านผู้ฉลาดอนุเคราะห์กล่าวไว้ว่าท่านอย่าพูดส่อเสียดและอย่าพูดมุสา ถ้าท่านละคำส่อเสียดและคำมุสาแล้ว สำรวมด้วยวาจา ท่านจักเป็นเทพเจ้าผู้สมบูรณ์ด้วยสิ่งที่น่าใคร่.

จบ ปูติมุขเปตวัตถุที่ ๓.