๔. ปิฏฐธีตลิกเปตวัตถุ เล่ม ๒๖

๔ ยงฺกิญฺจารมฺมณํ กตฺวา ทชฺชา ทานมมจฺฉรี

ปุพฺเพ เปเตว ๓ อารพฺภ อถ วา วตฺถุเทวตา

จตฺตาโร ว ๔ มหาราเช โลกปาเล ยสสฺสิโน ๕

กุเวรํ ธตรฏฺฐญฺจ วิรูปกฺขํ ๖ วิรูฬฺหกํ

เต เจว ๑ ปูชิตา โหนฺติ ทายกา จ อนิปฺผลา ฯ

น หิ รุณฺณํ วา โสโก วา ยาวญฺญา ปริเทวนา

น ตํ เปตสฺส อตฺถาย เอวํ ติฏฺฐนฺติ ญาตโย ๒ ฯ

อยญฺจ โข ทกฺขิณา ทินฺนา สงฺฆมฺหิ สุปฺปติฏฺฐิตา

ทีฆรตฺตํ หิตายสฺส ฐานโส อุปกปฺปตีติ ฯ

ปิฏฺฐธีตลิกเปตวตฺถุ จตุตฺถํ ฯ

๑ ม. อิติสทฺโท นตฺถิ ฯ ๒ ม. ปาโปติ ทุฏฺฐวาโจ ฯ สี. ปาโป ทุฏฺฐวาโจ ฯ

๓ ม. เปเต จ ฯ ๔ ม. ยุ. จ ฯ ๕ ยุ. ยสสฺสิเน ฯ ๖ ยุ. วิรูปกฺขญฺจ ฯ

บุคคลผู้ไม่ตะหนี่ ควรทำเหตุอย่างใดอย่างหนึ่ง คือปรารภถึงบุรพเปตชนเทวดาผู้สิงอยู่ในเรือน หรือท้าวมหาราชทั้ง ๔ ผู้รักษาโลก ผู้มียศ คือท้าวธตรัฐ ๑ ท้าววิรุฬหก ๑ ท้าววิรูปักษ์ ๑ ท้าวกุเวร ๑ ให้เป็นอารมณ์และพึงให้ทาน ท่านเหล่านั้นเป็นผู้อันบุคคลได้บูชาแล้ว และทายกก็ไม่ไร้ผล ความร้องไห้ ความเศร้าโศก หรือความร่ำไห้อย่างอื่น ไม่ควรทำเลย เพราะความร้องไห้เป็นต้นนั้น ย่อมไม่เป็นประโยชน์แก่ผู้ที่ล่วงลับไปแล้ว ญาติทั้งหลายคงตั้งอยู่ตามธรรมดาของตนๆ อันทักษิณาทานนี้ที่ท่านเข้าไปตั้งไว้ดีแล้วในสงฆ์ให้แล้ว ย่อมสำเร็จประโยชน์แก่บุรพเปต

ชนโดยทันที สิ้นกาลนาน.

จบ ปิฏฐธีตลิกเปตวัตถุที่ ๔.