๑๒. กรรณมุณฑเปตวัตถุ เล่ม ๒๖

โสณฺณโสปาณผลกา โสวณฺณวาลุกสนฺถตา

ตตฺถ โสคนฺธิยา วคฺคู สุจิคนฺธา มโนรมา.

สระโบกขรณีมีน้ำใสเย็น มีบันไดทองคำ

มีพื้นดาดด้วยทรายทองคำ

ในสระโบกขรณีนั้นมีต้นไม้สวยงาม มีกลิ่นหอมยวนใจ

นานารุกฺเขหิ สญฺฉนฺนา นานาคนฺธสเมริตา

นานาปทุมสญฺฉนฺน ปุณฺฑรีกสโมหตา. (๑)

ดาดดื่นไปด้วยหมู่ไม้นานาพันธุ์

ตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมต่าง ๆ

ดารดาษไปด้วยบัวนานาชนิด รายล้อมไปด้วยบัวขาว

สุรภี (๑) สมฺปวายนฺติ มนุญฺญา มาลุเตริตา

หํสโกญฺจาภิรุทา จ จกฺกวากาภิกูชิตา. (๒)

มีกลิ่นหอมเจริญใจ

ยามต้องลมรำเพยพัดก็โชยกลิ่นหอมระรื่นฟุ้งขจรไป

ระงมไปด้วยเสียงหงส์และนกกะเรียน

นกจักรพาก มาส่งเสียงร้องไพเราะจับใจ

นานาทิชคณากิณฺณา นานาสรคณายุตา

นานาผลธรา รุกฺขา นานามาลธรา (๑) วนา.

ขวักไขว่ไปด้วยฝูงทิชาชาติ นานาชนิด

มีเสียงร้องของนกนานาชนิด ไพเราะจับใจ

มีไม้ผล ไม้ดอกนานาพันธุ์

น มนุสฺเสสุ อีทิสํ นครํ ยาทิสํ อิทํ

ปาสาทา จ พหุกา ตุยฺหํ โสวณฺณรูปิยามยา.

ททฺทลฺลมานา อาเภนฺติ สมนฺตา จตุโร ทิสา.

ไม่มีเมืองใดในมนุษย์เหมือนเมืองของท่านนี้

ปราสาทของท่านมีมาก สำเร็จแล้วด้วยทองคำและเงิน

ส่องแสงสว่างโชติช่วงโดยรอบทั้ง ๔ ทิศ

ปญฺจ ทาสีสตา ตุยฺหํ ยา เตมา ปริจาริกา

ตา กมฺพุเกยูรธรา (๑) กญฺจนาเจลภูสิตา. (๒)

ทาสี ๕๐๐ คน ประดับด้วยกำไลทองคำ

นุ่งห่มผ้าทองคำ คอยบำเรอท่าน

ปลฺลงฺกา พหุกา ตุยฺหํ โสวณฺณรูปิยามยา

กทลีมิคสญฺฉนฺนา สชฺชา โคนกสนฺถตา.

ท่านมีบัลลังก์ทองคำและเงินจำนวนมาก

ปูลาดด้วยหนังชะมดและผ้าโกเชาว์ ที่เขาจัดเตรียมไว้แล้ว

ยตฺถ ตฺวํ วาสุปคตา สพฺพกามสมิทฺธินี

สมฺปตฺตาย อฑฺฒรตฺตาย ตโต อุฏฺฐาย คจฺฉสิ.

ท่านจะเข้าบรรทมบนบัลลังก์ใดก็สำเร็จสมประสงค์ทุกอย่าง

เมื่อถึงเที่ยงคืน ท่านลุกจากบัลลังก์นั้นไป

อุยฺยานภูมึ คนฺตฺวาน โปกฺขรญฺญา สมนฺตโต

ตสฺสา ตีเร ตุวํ ฐาสิ หริเต สทฺทเล สุเภ.

ลงไปสู่สวนรอบสระโบกขรณี

ยืนอยู่ที่ริมสระนั้นซึ่งมีหญ้าเขียวอ่อนนุ่ม

ตโต เต กณฺณมุณฺโฑ จ สุนโข องฺคมงฺคานิ ขาทติ

ยทา จ ขายิตา อาสิ อฏฺฐิสงฺขลิกา กตา

โอคาหสิ โปกฺขรณึ โหติ กาโย ยถา ปุเร.

ทันใดนั้น สุนัขชื่อกัณณมุณฑกะก็ขึ้นมาจากสระนั้น

กัดอวัยวะน้อยใหญ่ของท่าน

เมื่อใดท่านถูกสุนัขกัดกินเหลือแต่ร่างกระดูก

เมื่อนั้น ท่านจึงลงสู่สระโบกขรณี

ร่างกายก็กลับเป็นเหมือนเดิม

ตโต ตฺวํ องฺคปจฺจงฺคี (๑) สุจารุ ปิยทสฺสนา

วตฺเถน ปารุปิตฺวาน อายาสิ มม สนฺติกํ.

ภายหลังจากเวลาที่ลงสระโบกขรณี

ท่านกลับมีอวัยวะน้อยใหญ่บริบูรณ์ งดงาม ดูน่ารัก

นุ่งห่มผ้า มาสู่สำนักเรา

กินฺนุ กาเยน วาจาย มนสา ทุกฺกฏํ กตํ

กิสฺส กมฺมวิปาเกน กณฺณมุณฺโฑ สุนโข ตว

องฺคมงฺคานิ ขาทตีติ.

เมื่อก่อนท่านได้ทำกรรมชั่วทางกาย วาจา ใจอะไรไว้หรือ

เพราะผลกรรมอะไร

สุนัขกัณณมุณฑกะจึงกัดกินอวัยวะน้อยใหญ่ของท่าน

(นางเวมานิกเปรตกราบทูลว่า)

กิมฺพิลายํ (๑) คหปติ สทฺโธ อาสิ อุปาสโก

ตสฺสาหํ ภริยา อาสึ ทุสฺสีลา อติจารินี.

มีคหบดีคนหนึ่ง เป็นอุบาสก มีศรัทธา อยู่ในเมืองกิมพิลา

หม่อมฉันเป็นภรรยาของเขา เป็นคนทุศีล ประพฤตินอกใจเขา

เอวมาติจรมานาย (๑) สามิโก เอตทพฺรวิ

เนตํ ฉนฺนํ ปฏิรูปํ ยํ ตฺวํ อติจราสิ มํ.

เมื่อหม่อมฉันประพฤตินอกใจเขา

สามีจึงพูดดังนี้ว่า การที่เธอประพฤตินอกใจฉันแล้วปกปิดไว้

เป็นการไม่เหมาะ ไม่สมควร

สาหํ โฆรญฺจ สปถํ มุสาวาทํ อภาสิสฺสํ

นาหนฺตํ อติจรามิ กาเยน อุท เจตสา.

และหม่อมฉันนั้นได้กล่าวเท็จสาบานอย่างร้ายแรงว่า

ฉันไม่ได้ประพฤตินอกใจท่านทางกายหรือทางใจ

สจาหนฺตํ อติจรามิ กาเยน อุท เจตสา

อยํ กณฺณมุณฺโฑ สุนโข องฺคมงฺคานิ ขาทตุ.

ถ้าฉันประพฤตินอกใจท่านทางกายหรือทางใจ

ขอให้สุนัขกัณณมุณฑกะตัวนี้จงกัดกินอวัยวะน้อยใหญ่ของฉันเถิด

ตสฺส กมฺมสฺส วิปากํ มุสาวาทสฺส จูภยํ

สตฺตวสฺสสตานิ จ (๑) อนุภูตํ ยโตปิ เม

กณฺณมุณฺโฑ จ สุนโข องฺคมงฺคานิ ขาทตีติ.

ผลกรรมชั่วและการกล่าวเท็จทั้งสองนั้น

หม่อมฉันได้เสวยแล้วเป็นเวลา ๗๐๐ ปี

เพราะกรรมอันชั่วช้าสุนัขกัณณมุณฑกะ

จึงกัดกินอวัยวะน้อยใหญ่ของหม่อมฉัน

ตฺวญฺจ เทว พหูปกาโร อตฺถาย เม อิธาคโต

สุมุตฺตาหํ กณฺณมุณฺฑสฺส อโสกา อกุโตภยา.

ขอเดชะพระองค์ผู้ประเสริฐ

พระองค์ทรงมีอุปการะแก่หม่อมฉันมาก

เสด็จมา ณ ที่นี้เพื่อประโยชน์แก่หม่อมฉัน

หม่อมฉันพ้นแล้วจากสุนัขกัณณมุณฑกะ

หายโศก ไม่มีภัยแต่ที่ไหน ๆ

ตาหํ เทว นมสฺสามิ ยาจามิ อญฺชลีกตา

ภุญฺช อมานุเส กาเม รม เทว มยา สหาติ.

ขอเดชะ หม่อมฉันขอถวายบังคมพระองค์

ขอประนมอัญชลีวิงวอนว่า ขอพระองค์จงเสวยกามสุขอันเป็นทิพย์

รื่นรมย์อยู่กับหม่อมฉันเถิดเพคะ

(พระราชาตรัสว่า)

ภุตฺตา อมานุสา กามา รมิโตมฺหิ ตยา สห

ตาหํ สุภเค ยาจามิ ขิปฺปํ ปฏินยาหิ มนฺติ.

กณฺณมุณฺฑเปติวตฺถุ ทฺวาทสมํ.

ฉันเสวยกามสุขอันเป็นทิพย์และรื่นรมย์กับเธอแล้ว

เชิญเถิดนางงาม ฉันอ้อนวอนเธอ

ขอจงรีบนำฉันกลับเถิด

กัณณมุณฑเปติวัตถุที่ ๑๒ จบ