๑๒. กรรณมุณฑเปตวัตถุ เล่ม ๒๖

๑๒ โสวณฺณโสปาณผลกา โสวณฺณวาลุกสนฺถตา ๑

ตตฺถ โสคนฺธิยา วคฺคู สุจิคนฺธา มโนรมา

นานารุกฺเขหิ สญฺฉนฺนา นานาคนฺธสเมริตา

นานาปทุมสญฺฉนฺนา ปุณฺฑรีกสโมหตา ๒ ฯ

สุรภี สมฺปวายนฺติ มนุญฺญา มาลุเตริตา

หํสโกญฺจาภิรุทา จ จกฺกวากาภิกุชิตา

นานาทิชคณากิณฺณา นานาสรคณายุตา

นานาผลธรา รุกฺขา นานามาลธรา ๓ วนา ฯ

น มนุสฺเสสุ อีทิสํ นครํ ยาทิสํ อิทํ

ปาสาทา จ พหุกา ตุยฺหํ โสวณฺณรูปิยมยา

ททฺทลฺลมานา อาเภนฺติ สมนฺตา จตุโร ทิสา ฯ

ปญฺจ ทาสีสตา ตุยฺหํ ยา เตมา ปริจาริกา

ตา กมฺพุกายูรธรา กญฺจนาเจลภูสิตา ๔ ฯ

ปลฺลงฺกา พหุกา ตุยฺหํ โสวณฺณรูปิยมยา ๕

กทลีมิคสญฺฉนฺนา สชฺชา ๖ โคณกสนฺถตา

ยตฺถ ตุวํ วาสุปคตา สพฺพกามสมิทฺธินี ฯ

สมฺปตฺตาย อฑฺฒรตฺตาย ตโต อุฏฺฐาย คจฺฉสิ

อุยฺยานภูมึ คนฺตฺวาน โปกฺขรญฺญา สมนฺตโต ฯ

ตสฺสา ตีเร ตุวํฐาสิ หริเต สทฺทเล สุเภ

ตโต เต กณฺณมุณฺโฑ จ สุนโข องฺคมงฺคานิ ขาทติ ฯ

ยทา จ ขายิตา อาสิ อฏฺฐิสงฺขลิกา กตา

โอคาหสิ โปกฺขรณึ โหติ กาโย ยถา ปุเร ฯ

ตโต ตฺวํ องฺคปจฺจงฺคี ๑ สุจารู ปิยทสฺสนา

วตฺเถน ปารุปิตฺวาน อายาสิ มม สนฺติกํ ฯ

กินฺนุ กาเยน วาจาย มนสา ทุกฺกฏํ กตํ

กิสฺส กมฺมวิปาเกน กณฺณมุณฺโฑ จ สุนโข

องฺคมงฺคานิ ขาทตีติ ฯ

กิมฺพิลายํ คหปติ สทฺโธ อาสิ อุปาสโก

ตสฺสาหํ ภริยา อาสิ ทุสฺสีลา อติจารินี ฯ

เอวมาติจรมานาย ๒ สามิโก เอตทพฺรูวิ ๓

เนตํ ฉนฺนํ ปฏิรูปํ ยํ ตฺวํ อติจราสิ มํ ฯ

สาหํ โฆรญฺจ สปถํ มุสาวาทํ อภาสิสฺสํ

นาหนฺตํ อติจรามิ กาเยน อุท เจตสา

สจาหนฺตํ อติจรามิ กาเยน อุท เจตสา

อยํ กณฺณมุณฺโฑ สุนโข องฺคมงฺคานิ ขาทตุ ฯ

ตสฺส กมฺมสฺส วิปากํ มุสาวาทสฺส จูภยํ

สตฺตวสฺสสตานิ ๔ จ อนุภตํ ยโตปิ เม

กณฺณมุณฺโฑ จ สุนโข องฺคมงฺคานิ ขาทตีติ ฯ

ตฺวญฺจ เทว พหูปกาโร อตฺถาย เม อิธาคโต

สุมุตฺตาหํ กณฺณมุณฺฑสฺส อโสกา อกุโตภยา

นาหํ เทว นมสฺสามิ ยาจามิ อญฺชลีกตา

ภุญฺช อมานุเส กาเม รม เทว มยา สหาติ ฯ

ภุตฺตา ๑ อมานุสา กามา รมิโตมฺหิ ตยา สห

ตาหํ สุภเค ยาจามิ ขิปฺปํ ปฏินยาหิ มนฺติ ฯ

กณฺณมุณฺฑเปตวตฺถุ ทฺวาทสมํ ฯ

๑ ยุ. ... สณฺฐิตา ฯ ๒ ยุ. ... สมาคตา ฯ ๓ ม. นานาปุปฺผธารา ฯ

๔ ม. กญฺจนาเวฬภูสิตา ๕ ยุ. รุจิยามยา ฯ ๖ ยุ. สญฺชาโต

โคณกสณฺฐิตา ฯ

๑ อุคฺคจฺฉนฺตี ฯ ม. องฺคปจฺจงฺคา ฯ ๒ ม. โส มํ อติจรมานาย ฯ

๓ ม. เอตทพฺรวิ ฯ ๔ ม. สตฺเตว ฯ

สระโบกขรณีมีน้ำใสสะอาด มีบันไดทองคำลาดด้วยทรายทองโดยรอบในสระนั้นมีกลิ่นหอมฟุ้งน่ารื่นรมย์ใจ ดาดดื่นไปด้วยหมู่ไม้นานา มีกลิ่นต่างๆ หอมตลบไปด้วยลมรำเพยพัด ดารดาษด้วยบัวต่างๆ เกลื่อนกล่นด้วยบัวขาวมีกลิ่นหอมเจริญใจ อันลมรำเพยพัดฟุ้งขจร เสียงระงมไปด้วยหงส์และนกกะเรียน นกจักพรากมาร่ำร้องไพเราะจับใจ เกลื่อนกล่นไปด้วยฝูงนกต่างๆ ส่งเสียงร้องอยู่อึงมี่ มีหมู่รุกขชาติอันมีดอกและผลนานาพรรณ ไม่มีเมืองใดในมนุษย์เหมือนเมืองของท่านนี้ ปราสาทเป็นอันมากของท่าน ล้วนแล้วด้วยทองคำและเงิน รุ่งเรืองงามสง่าไปทั่วทั้ง๔ ทิศโดยรอบ นางทาสี ๕๐๐ คอยบำเรอท่านประดับด้วยกำไรทองนุ่งห่มผ้าทองคำบัลลังก์ของท่านมีมาก

ซึ่งสำเร็จด้วยทองคำและเงิน ปูลาดด้วยหนังชะมด และผ้าโกเชาว์อันบุคคลจัดแจงไว้แล้ว ท่านจะเข้านอนบนบัลลังก์ใด ก็สำเร็จดังความปรารถนาทุกอย่าง เมื่อถึงเที่ยงคืน ท่านลุกจากบัลลังก์นั้นลงไปสู่สวนใกล้สระโบกขรณี ยืนอยู่ที่ฝั่งสระนั้นอันมีหญ้าเขียวอ่อน งดงาม ลำดับนั้น สุนัขหูด้วนก็ขึ้นมาจากสระนั้นกัดอวัยวะน้อยใหญ่ของท่านเมื่อใด ท่านถูกสุนัขกัดกินแล้วเหลือแต่กระดูกเมื่อนั้น ท่านจึงลงสู่สระโบกขรณี ร่างกายก็กลับมีเหมือนเดิมภายหลังจากเวลาลงสระโบกขรณี ท่านกลับมีอวัยวะน้อยใหญ่เต็มบริบูรณ์งดงามดูน่ารัก นุ่งห่มแล้ว มาสู่สำนักของเรา ท่านได้ทำกรรมชั่วอะไรไว้ด้วยกาย วาจา ใจ หรือและเพราะวิบากแห่งกรรมอะไร สุนัขหูด้วน

จึงกัดกินอวัยวะน้อยใหญ่ของท่าน?

นางเวมานิกเปรตกราบทูลว่า

มีคฤหบดีคนหนึ่ง เป็นอุบาสกผู้มีศรัทธา อยู่ในเมืองกิมพิละ หม่อมฉันเป็นภรรยาของอุบาสกนั้น เป็นคนทุศีล ประพฤตินอกใจเขา เมื่อหม่อมฉันนอกใจเขาอย่างนั้น สามีหม่อมฉันจึงพูดว่า การที่เธอประพฤตินอกใจฉันนั้นเป็นการไม่เหมาะไม่สมควร และหม่อมฉันได้กล่าวมุสาวาทสบถอย่างร้างแรงว่า ฉันไม่ได้ประพฤตินอกใจท่านด้วยกายหรือด้วยใจถ้าฉันประพฤตินอกใจท่านด้วยกายหรือด้วยใจ ขอให้สุนัขหูด้วนตัวนี้กัดกินอวัยวะน้อยใหญ่ของฉันเถิด วิบากแห่งกรรมอันลามก คือ การประพฤตินอกใจสามี และมุสาวาททั้งสอง อันหม่อมฉันได้เสวยแล้วตลอด ๗๐๐ ปี เพราะกรรมอันลามกนั้น สุนัขหูด้วนกัดกินอวัยวะน้อยใหญ่ของหม่อมฉัน ข้าแต่พระองค์ผู้ประเสริฐ พระองค์มีอุปการะแก่หม่อมฉันมาก พระองค์เสด็จมาที่นี้ เพื่อประโยชน์แก่หม่อมฉัน หม่อมฉันพ้นดีแล้วจากสุนัขหูด้วน ไม่มีความโศก ไม่มีภัยแต่ที่ไหนๆ ขอเดชะหม่อมฉันขอถวายบังคมพระองค์ หม่อมฉันขอประนมอัญชลีวิงวอนว่าขอพระองค์จงเสวยกามสุขอันเป็นทิพย์ รื่นรมย์อยู่กับหม่อมฉันเถิด.

พระราชาตรัสว่า

กามสุขอันเป็นทิพย์เราเสวยแล้ว และรื่นรมย์แล้วกับท่าน ดูกรนางผู้ประกอบด้วยความงาม เราขออ้อนวอนท่าน ขอท่านจงรีบนำฉันกลับ

เสียเถิด.

จบ กรรณมุณฑเปตวัตถุที่ ๑๒.