๔. นันทาเปตวัตถุ เล่ม ๒๖

๔ กาลี ทุพฺพณฺณรูปาสิ ผรุสา ภีรุทสฺสนา

ปิงฺคลาสิ กฬาราสิ น ตํ มญฺญามิ มานุสินฺติ ฯ

อหํ นนฺทา นนฺทเสน ภริยา เต ปุเร อหุํ

ปาปกมฺมํ กริตฺวาน เปตโลกํ อิโต คตาติ ฯ

กินฺนุ กาเยน วาจาย มนสา ทุกฺกฏํ กตํ

กิสฺส กมฺมวิปาเกน เปตโลกํ อิโต คตาติ ฯ

จณฺฑี จ ผรุสา จาสิ ๑ ตยิ จาสิ ๒ อคารวา

ตาหํ ทุรุตฺตํ วตฺวาน เปตโลกํ อิโต คตาติ ฯ

หนฺทุตฺตรียํ ททามิ เต อิมํ ทุสฺสํ นิวาสย

อิมํ ทุสฺสํ นิวาเสตฺวา เอหิ เนสฺสามิ ตํ ฆรํ

วตฺถญฺจ อนฺนปานญฺจ ลจฺฉสิ ตฺวํ ฆรํ คตา

ปุตฺเต จ เต ปสฺสิสฺสสิ สุณิสาเย ๓ จ ทกฺขสิ ฯ

หตฺเถน หตฺเถ เต ทินฺนํ น มยฺหํ อุปกปฺปติ

ภิกฺขู จ สีลสมฺปนฺเน วีตราเค พหุสฺสุเต

ตปฺเปหิ อนฺนปาเนน มมํ ทกฺขิณมาทิสิ

ตทาหํ สุขิตา เหสฺสํ สพฺพกามสมิทฺธินีติ ฯ

ตโต ๔ สาธูติ โส ปฏิสุณิตฺวา ทานํ วิปุลมากิริ

อนฺนปานํ ขาทนียํ วตฺถํ เสนาสนานิ จ

ฉตฺตํ คนฺธญฺจ มาลญฺจ วิวิธา จ ๕ อุปาหนา ฯ

ภิกฺขู จ สีลสมฺปนฺเน วีตราเค พหุสฺสุเต

ตปฺเปตฺวา อนฺนปาเนน ตสฺสา ทกฺขิณมาทิสิ ฯ

สมนนฺตรานุทิฏฺเฐ วิปาโก อุปปชฺชถ

โภชนจฺฉาทนปานียํ ทกฺขิณาย อิทํ ผลํ

ตโต สุทฺธา สุจิวสนา กาสิกุตฺตมธารินี

วิจิตฺตวตฺถาภรณา สามิกํ อุปสงฺกมิ ฯ

อภิกฺกนฺเตน วณฺเณน ยา ตฺวํ ติฏฺฐสิ เทวเต

โอภาเสนฺตี ทิสา สพฺพา โอสธี วิย ตารกา

เกน เตตาทิโส วณฺโณ เกน เต อิธมิชฺฌติ

อุปฺปชฺชนฺติ จ เต โภคา เย เกจิ มนโส ปิยา

ปุจฺฉามิ ตํ เทวิ มหานุภาเว

มนุสฺสภูตา กิมกาสิ ปุญฺญํ

เกนาสิ เอวํ ชลิตานุภาวา

วณฺโณ จ เต สพฺพทิสา ปภาสตีติ ฯ

อหํ นนฺทา นนฺทเสน ภริยา เต ปุเร อหุํ

ปาปกมฺมํ กริตฺวาน เปตโลกํ อิโต คตา

ตว ทินฺเนน ทาเนน โมทามิ อกุโตภยา ฯ

จิรํ ชีว คหปติ สห สพฺเพหิ ญาติภิ

อโสกํ วิรชํ ฐานํ ๑ อาวาสํ วสวตฺตีนํ

อิธ ธมฺมํ จริตฺวาน ทานํ ทตฺวา คหปติ ฯ

วิเนยฺย มจฺเฉรลมลํ สมูลํ

อนินฺทิโต สคฺคมุเปสิ ๒ ฐานนฺติ ฯ

นนฺทาเปตวตฺถุ จตุตฺถํ ฯ

๑ ม. ตว ทินฺเนน ทาเนน ฯ ๒ ม. สคฺคมุเปหิ ฯ

๑ สี. จณฺฑี ผรุสวาจา จ ฯ ๒ ม. จาปิ ฯ ๓ ม. สุณิสาโย ฯ ยุ. สูติสาเย ฯ

๔ ม. อยํ ปาโฐ น ทิสฺสติ ฯ ๕ ยุ. วิวิธานิ ฯ

๑ ม. เขมํ ฯ ๒ ม. สคฺคมุเปหิ ฯ

ท่านมีผิวพรรณดำ มีรูปร่างน่าเกลียด ตัวขรุขระดูน่ากลัว มีตาเหลืองเขี้ยวงอกออกเหมือนหมู เราไม่เข้าใจว่าท่านเป็นมนุษย์?

นางเปรตตอบว่า

ข้าแต่ท่านนันทเสน เมื่อก่อน ฉันชื่อนันทา เป็นภรรยาของท่าน ได้

ทำกรรมอันลามกไว้จึงจากโลกนี้ไปสู่เปตโลก.

นันทเสนถามว่า

ท่านทำกรรมชั่วอะไรไว้ด้วยกาย วาจา ใจ เพราะวิบากแห่งกรรมอะไร

ท่านจึงไปจากโลกนี้สู่เปตโลก?

นางเปรตนั้นตอบว่า

เมื่อก่อนฉันเป็นหญิงดุร้าย หยาบคาย ไม่เคารพท่าน พูดคำชั่วหยาบ

กะท่าน จึงไปจากโลกนี้สู่เปตโลก.

นันทเสนถามว่า

เอาละ เราจะให้ผ้านุ่งแก่ท่าน ขอท่านจงนุ่งผ้านี้แล้วจงมา เราจักนำท่านไปสู่เรือน ท่านไปเรือนแล้วจักได้ผ้า ข้าวและน้ำ ทั้งจักได้ชมบุตร

และลูกสะใภ้ของท่าน.

นางเปรตนั้นตอบว่า

ผ้านั้นถึงท่านจะให้ที่มือของฉัน ด้วยมือของท่าน ก็ย่อมไม่สำเร็จประโยชน์แก่ฉัน ขอท่านจงเลี้ยงดูภิกษุทั้งหลายผู้สมบูรณ์ด้วยศีลปราศจากราคะ เป็นพหูสูต ให้อิ่มหนำด้วยข้าวและน้ำ แล้วอุทิศส่วนกุศลไปให้ฉัน เมื่อท่านทำอย่างนั้น ฉันจักมีความสุข สำเร็จความ

ปรารถนาทั้งปวง.

เมื่อนันทเสนอุบาสกรับคำแล้ว ได้ให้ทานเป็นอันมาก คือ ข้าว น้ำของกิน ของเคี้ยว ผ้า เสนาสนะ ร่ม ของหอม ดอกไม้ และรองเท้าต่างๆ และเลี้ยงดูภิกษุทั้งหลายผู้สมบูรณ์ด้วยศีล ปราศจากราคะเป็นพหูสูตให้อิ่มหนำด้วยข้าวและน้ำ แล้วอุทิศส่วนกุศลไปให้นางนันทา ข้าว น้ำ และเครื่องนุ่งห่มอันเป็นวิบาก ย่อมบังเกิดในทันตานั้นนั่นเอง นี้เป็นผลแห่งทักษิณา ในขณะนั้นนั่นเอง นางเปรตนั้นมีร่างกายบริสุทธิ์สะอาด นุ่งห่มผ้าอันดีมีค่ายิ่งกว่าผ้าแคว้นกาสี ประดับ

ด้วยวัตถาภรณ์อันวิจิตร เข้าไปหาสามี.

นันทเสนอุบาสกจึงถามว่า

ดูกรนางเทพธิดา ท่านมีวรรณะงามยิ่งนักส่องสว่างไสวไปทั่วทุกทิศสถิตอยู่ดุจดาวประกายพฤกษ์ ท่านมีวรรณะงามเช่นนี้ อิฐผลย่อมสำเร็จแก่ท่านในวิมานนี้ และโภคะทุกสิ่งทุกอย่างอันเป็นที่รักแห่งใจย่อมเกิดแก่ท่านเพราะกรรมอะไร ดูกรนางเทพธิดาผู้มีอานุภาพมากฉันขอถามท่าน เมื่อท่านเกิดเป็นมนุษย์ได้ทำบุญอะไร อนึ่ง ท่านมีอานุภาพรุ่งเรืองและมีรัศมีสว่างไสวไปทั่วทุกทิศอย่างนี้ เพราะกรรมอะไร?

นางนันทาเทพธิดาตอบว่า

ข้าแต่ท่านนันทเสน เมื่อก่อน ฉันชื่อนันทาเป็นภรรยาของท่าน ได้ทำกรรมชั่วช้าจึงไปจากมนุษยโลกนี้สู่เปตโลก ฉันอนุโมทนาทานที่ท่านให้แล้วจึงเป็นผู้ไม่มีภัยแต่ที่ไหนๆ ดูกรคฤหบดี ขอท่านพร้อมด้วยญาติทั้งปวงจงมีอายุยืนนานเถิด ดูกรคฤหบดี ท่านประพฤติธรรมและให้ทานในโลกนี้แล้ว จะเข้าถึงถิ่นฐานอันไม่เศร้าโศก ปราศจากธุลี อันเป็นที่อยู่ของท้าววสวัสดี ท่านกำจัดมลทิน คือ ความตระหนี่พร้อมด้วย

รากแล้ว อันใครๆ ไม่ติเตียนได้ จักเข้าถึงโลกสวรรค์.

จบ นันทาเปตวัตถุที่ ๔.