๑๐. อุตตรมาตุเปตวัตถุ เล่ม ๒๖

๑๐ ทิวาวิหารคตํ ภิกฺขุํ คงฺคาตีเร นิสินฺนกํ

ตํ เปตี อุปสงฺกมฺม ทุพฺพณฺณา ภีรุทสฺสนา

เกสา จสฺสา อติทีฆา ยาว ภุมฺมาวลมฺพเร

เกเสหิ สา ปฏิจฺฉนฺนา สมณํ เอตมพฺรูวีติ ฯ

ปญฺจปณฺณาสวสฺสานิ ยโต กาลกตา อหํ

นาภิชานามิ ภุตฺตํ วา ปีตํ วา ปน ปานียํ

เทหิ ตฺวํ ปานียํ ภนฺเต ตสิตา ปานียาย เมติ ฯ

อยํ สีโตทกา คงฺคา หิมวนฺตโต สนฺทติ

ปิว เอตฺโต คเหตฺวาน กึ มํ ยาจสิ ปานียํ (อิติ) ฯ

สจาหํ ภนฺเต คงฺคาย สยํ คณฺหามิ ปานียํ

โลหิตํ เม ปริวตฺตติ ตสฺมา ยาจามิ ปานียํ (อิติ) ฯ

กินฺนุ กาเยน วาจาย มนสา ทุกฺกฏํ กตํ

กิสฺส กมฺมวิปาเกน คงฺคา เต โหติ โลหิตํ (อิติ) ฯ

ปุตฺโต เม อุตฺตโร นาม สทฺโธ อาสิ อุปาสโก

โส จ มยฺหํ อกามาย สมณานํ ปเวจฺฉติ

จีวรํ ปิณฺฑปาตญฺจ ปจฺจยํ สยนาสนํ ฯ

ตมหํ ปริภาสามิ มจฺเฉเรน อุปทฺทุตา

ยนฺตํ มยฺหํ อกามาย สมณานํ ปเวจฺฉสิ

จีวรํ ปิณฺฑปาตญฺจ ปจฺจยํ สยนาสนํ ฯ

เอตนฺเต ปรโลกสฺมึ โลหิตํ โหตุ อุตฺตร

ตสฺส กมฺมวิปาเกน คงฺคา เม โหติ โลหิตนฺติ ฯ

อุตฺตรมาตุเปติวตฺถุ ทสมํ ฯ

นางเปรตมีผิวพรรณน่าเกลียดน่ากลัว มีผมยาวห้อยลงมาจดพื้นดินคลุมตัวด้วยผม เข้าไปหาภิกษุอยู่ในที่พักในกลางวันนั่งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำคงคา ได้กล่าวกะภิกษุนั้นดังนี้ว่า ข้าแต่ท่านผู้เจริญ ดิฉันตั้งแต่ตายมาจากมนุษยโลก ยังไม่ได้บริโภคข้าวหรือดื่มน้ำเลย ตลอดเวลา ๕๕ ปี

แล้ว ขอท่านจงให้น้ำดื่มแก่ดิฉันผู้กระหายน้ำด้วยเถิด.

ภิกษุนั้นกล่าวว่า

แม่น้ำคงคามีน้ำเย็นใสสะอาด ไหลมาแต่ป่าหิมพานต์ ท่านจงตักเอาน้ำ

จากแม่น้ำคงคานั้นดื่มเถิด จะมาขอน้ำกะเราทำไม.

นางเปตรกล่าวว่า

ข้าแต่ท่านผู้เจริญ ถ้าดิฉันตักน้ำในแม่น้ำคงคานี้เองไซร้ น้ำนั้นย่อมกลับกลายเป็นเลือดปรากฏแก่ดิฉัน เพราะฉะนั้น ดิฉันจึงขอน้ำแก่ท่าน.

ภิกษุนั้นถามว่า

ท่านได้ทำกรรมชั่วอะไรไว้ด้วยกาย วาจา ใจ หรือ น้ำในแม่น้ำคงคาจึง

กลายเป็นเลือดปรากฏแก่ท่าน?

นางเปรตนั้นกล่าวว่า

ดิฉันมีบุตรคนหนึ่งชื่ออุตตระ เป็นอุบาสกมีศรัทธา เขาได้ถวายจีวรบิณฑบาต ที่นอน ที่นั่งและคิลานปัจจัย แก่สมณะทั้งหลายด้วยความไม่พอใจของดิฉัน ดิฉันถูกความตระหนี่ครอบงำแล้ว ด่าเขาว่า เจ้าอุตตระเจ้าถวายจีวร บิณฑบาต ที่นอน ที่นั่งและคิลานปัจจัย แก่สมณะทั้งหลายด้วยความไม่พอใจของเรา นั้น จงกลายเป็นเลือด ปรากฏแก่เจ้าในปรโลก เพราะวิบากแห่งกรรมนั้น น้ำในแม่น้ำคงคาจึงกลายเป็นเลือด

ปรากฏแก่ดิฉัน.

จบ อุตตรมาตุเปตวัตถุที่ ๑๐.