๗. มิคลุททกเปตวัตถุ ที่ ๑ เล่ม ๒๖

นรนารีปุรกฺขโต ยุวา

รชนีเยหิ กามคุเณหิ โสภสิ

ทิวสํ อนุโภสิ การณํ

กิมกาสิ ปุริมาย ชาติยาติ.

ท่านยังหนุ่ม มีเทพบุตรและเทพธิดาห้อมล้อม

งามด้วยกามคุณทั้งหลาย ซึ่งทำให้เกิดความกำหนัดยินดี

ได้เสวยเหตุแห่งทุกข์ในกลางวัน

ชาติก่อน ท่านได้ทำกรรมอะไรไว้

(เปรตนั้นตอบว่า)

อหํ ราชคเห รมฺเม รมณีเย คิริพฺพเช

มิคลุทฺโท ปุเร อาสึ โลหิตปาณิ ทารุโณ.

เมื่อชาติก่อน ข้าพเจ้าเป็นพรานเนื้อ

มีฝ่ามือเปื้อนเลือด เป็นคนหยาบช้าทารุณ

อยู่ที่เขาคิริพพชะ เป็นที่น่ารื่นรมย์

ใกล้กรุงราชคฤห์ซึ่งน่ารื่นรมย์

อวิโรธกเรสุ ปาณีสุ

ปุถุสตฺเตสุ ปทุฏฺฐมานโส

วิจรึ อติทารุโณ สทา

ปรหึสาย รโต อสญฺญโต.

ข้าพเจ้ามีใจประทุษร้ายในสัตว์มีชีวิตจำนวนมาก

หยาบช้าทารุณอย่างยิ่ง

ชอบเบียดเบียนสัตว์อื่น

ไม่สำรวม เที่ยวไปเป็นนิตย์

ตสฺส เม สหาโย สุหทโย

สทฺโธ อาสิ อุปาสโก

โสปิ หิ (๑) มํ อนุกมฺปนฺโต

นิวาเรสิ ปุนปฺปุนํ.

ข้าพเจ้านั้นมีสหายใจดี

มีศรัทธา เป็นอุบาสกคนหนึ่ง

เพราะเขาเป็นผู้เอ็นดูข้าพเจ้า

จึงห้ามอยู่บ่อย ๆ ว่า

“มากาสิ ปาปกํ กมฺมํ มา ตาต ทุคฺคตึ อคา

สเจ อิจฺฉสิ เปจฺจ สุขํ วิรม ปาณวธา อสํยมา.”

พ่อเอ๋ย อย่าได้ทำชั่วเลย

อย่าได้ดำเนินทางผิดเลย

ถ้าสหายปรารถนาความสุขเมื่อตายไป

จงงดเว้นการฆ่าสัตว์ซึ่งเป็นการไม่สำรวมเสียเถิด

ตสฺสาหํ วจนํ สุตฺวา

สุขกามสฺส หิตานุกมฺปิโน

นากาสึ สกลานุสาสนึ

จิรปาปาภิรโต อพุทฺธิมา.

ข้าพจ้าฟังคำของเขาผู้หวังดี

มีความเอ็นดูด้วยประโยชน์เกื้อกูล

แต่ไม่ได้ทำตามคำสั่งสอนของเขาทั้งสิ้น

เพราะเป็นคนไม่มีปัญญา ยินดีในบาปมาช้านาน

โส มํ ปุน ภูริสุเมธโส

อนุกมฺปาย สํยเม นิเวสยิ

สเจ ทิวา หนสิ ปาณิโน

อถ เต รตฺตึ ภวตุ สํยโม.

เขามีปัญญากว้างขวางดุจแผ่นดิน

แนะนำข้าพเจ้าให้ตั้งอยู่ในความสำรวมด้วยอนุเคราะห์อีกว่า

ถ้าท่านจะฆ่าสัตว์ในกลางวัน

ในเวลากลางคืนก็จงงดเว้นเสีย

สฺวาหํ ทิวา หนิตฺวาน ปาณิโน

วิรโต รตฺตึ อโหสิ สํยโต

รตฺตาหํ ปริหาเรมิ

ทิวา ขชฺชามิ ทุคฺคโต.

ข้าพเจ้านั้นจึงฆ่าสัตว์แต่เฉพาะกลางวัน

กลางคืนเป็นผู้สำรวมงดเว้น

เพราะฉะนั้น กลางคืนข้าพเจ้าจึงได้รับการบำรุงบำเรอ

กลางวันประสบทุกข์ ถูกสุนัขรุมกัดกิน คือ

ตสฺส กมฺมสฺส กุสลสฺส อนุโภมิ รตฺตึ อมานุสึ

ทิวา ปฏิหตาว กุกฺกุรา อุปธาวนฺติ สมนฺตา ขาทิตุํ.

กลางคืนได้เสวยทิพยสมบัติด้วยผลแห่งกุศลกรรมนั้น

กลางวันฝูงสุนัขดุร้ายพากันวิ่งเข้ามากัดกินข้าพเจ้ารอบด้าน

เย จ เต สตตานุโยคิโน

ธุวํ ปยุตฺตา สุคตสฺส สาสเน

มญฺญามิ เต อมตเมว เกวลํ

อธิคจฺฉนฺติ ปทํ อสงฺขตนฺติ.

มิคลุทฺทกเปตวตฺถุ สตฺตมํ.

ชนเหล่าใดมีความเพียรเนือง ๆ

เอาธุระในพระศาสนาของพระสุคตอย่างมั่นคง

ข้าพเจ้าเข้าใจว่า ชนเหล่านั้นแหละจะได้บรรลุอมตบท

ซึ่งปัจจัยอะไร ๆ ปรุงแต่งไม่ได้อย่างแน่นอน

มิคลุททกเปตวัตถุที่ ๗ จบ