๕. อุพพิริเถรีคาถา เล่ม ๒๖

อมฺม ชีวาติ (๑) วนมฺหิ กนฺทสิ อตฺตานํ อธิคจฺฉ อุพฺพิริ

จูฬาสีติสหสฺสานิ (๒) สพฺพา ชีวสนามิกา

เอตมฺหาฬาหเน ทฑฺฒา ตาสํ กมนุโสจสิ.

อุพพิรีเธอคร่ำครวญอยู่ในป่าว่า ลูกชีวาเอ๋ย ดังนี้

เธอจงรู้สึกตนก่อนเถิด

บรรดาธิดาของเธอที่มีชื่อเหมือนกันว่า ชีวา

ถูกเผาอยู่ในป่าช้านี้ทั้งหมดถึง ๘๔,๐๐๐ คน

เธอเศร้าโศกถึงธิดาคนไหน

พระอุพพิรีเถรี(บรรลุพระอรหัตแล้ว เมื่อจะกราบทูล ได้กล่าวภาษิตเหล่านี้ว่า)

อพฺพุหี (๑) วต เม สลฺลํ ทุทฺทสํ หทยนิสฺสิตํ (๒)

ยํ เม โสกปเรตาย ธีตุโสกํ พฺยปานุทิ.

ลูกศรคือความโศกที่เห็นได้ยาก ซึ่งเสียบที่หทัยหม่อมฉัน

หม่อมฉันถอนขึ้นได้แล้ว เพราะพระองค์ได้ทรงช่วยบรรเทาความ

โศกถึงธิดาของหม่อมฉันซึ่งถูกความโศกครอบงำ

สาชฺช อพฺพูฬฺหสลฺลาหํ นิจฺฉาตา ปรินิพฺพุตา

พุทฺธํ ธมฺมญฺจ สํฆญฺจ อุเปมิ สรณํ มุนินฺติ.

อุพฺพิรี เถรี.

วันนี้ หม่อมฉันนั้นถอนลูกศรคือความโศกขึ้นได้แล้ว

หมดความอยาก ดับรอบแล้ว

ได้ถึงมุนีพระพุทธเจ้า พระธรรม และพระสงฆ์ว่าเป็นที่พึ่งที่ระลึก