๔. ทันถิกาเถรีคาถา เล่ม ๒๖

ทิวาวิหารา นิกฺขมฺม คิชฺฌกูฏมฺหิ ปพฺพเต

นาคํ โอคาหมุตฺติณฺณํ นทีตีรมฺหิ อทฺทสํ.

เราออกจากที่พักกลางวันบนภูเขาคิชฌกูฏ

ได้เห็นช้างลงสู่แม่น้ำแล้ว ขึ้นที่ฝั่งแม่น้ำจันทภาคา

ปุริโส องฺกุสมาทาย เทหิ ปาทนฺติ ยาจติ

นาโค ปสารยี ปาทํ ปุริโส นาคมารุหิ.

นายควาญช้างถือขอแล้ว ร้องบอกว่า จงเหยียดเท้าออก

ช้างเหยียดเท้าออกแล้ว

นายควาญช้างจึงขึ้นขี่ช้าง

ทิสฺวา อทนฺตํ ทมิตํ มนุสฺสานํ วสํ คตํ

ตโต จิตฺตํ สมาเธสึ (๑) ขลุ ตาย วนํ คตาติ.

ทนฺติกา เถรี.

เราเห็นช้างที่ไม่เคยได้รับการฝึก

ครั้นได้รับการฝึกแล้ว ตกอยู่ในอำนาจของมนุษย์ทั้งหลาย

ภายหลังแต่ได้เห็นช้างนั้น เราจึงเข้าป่า

ทำจิตให้เป็นสมาธิเพราะกิริยาช้างนั้นเป็นเหตุ