๔. เมตตคูปัญหา เล่ม ๒๕

(เมตตคูมาณพทูลถามดังนี้)

ข้าแต่พระผู้มีพระภาค ข้าพระองค์ขอทูลถามปัญหา

ขอพระองค์โปรดตรัสตอบปัญหานั้นแก่ข้าพระองค์ด้วยเถิด

ข้าพระองค์ย่อมสำคัญพระองค์ว่า

ทรงเป็นผู้จบเวท ทรงอบรมพระองค์แล้ว

ทุกข์หลายรูปแบบอะไรก็ตามในโลก

ทุกข์เหล่านี้เกิดมาจากที่ไหนหนอ

(พระผู้มีพระภาคตรัสตอบว่า เมตตคู)

เธอได้ถามถึงแดนเกิดแห่งทุกข์กับเราแล้ว

เราจะบอกแดนเกิดแห่งทุกข์นั้นแก่เธอตามที่รู้

ทุกข์หลายรูปแบบอะไรก็ตามในโลกนี้

ล้วนเกิดมาแต่อุปธิ เป็นต้นเหตุ

ผู้ใดแลไม่มีปัญญา ก่ออุปธิ

ผู้นั้นจัดว่า เป็นคนเขลา ย่อมเข้าถึงทุกข์บ่อย ๆ

เพราะฉะนั้น บุคคลรู้ชัดอยู่

เป็นผู้มีปกติพิจารณาเห็นทุกข์ว่า มีชาติเป็นแดนเกิด

ไม่ควรก่ออุปธิ

(เมตตคูมาณพทูลถามดังนี้)

พวกข้าพระองค์ได้ทูลถามปัญหาใดกับพระองค์

พระผู้มีพระภาคได้ตรัสตอบปัญหานั้นแก่พวกข้าพระองค์แล้ว

ข้าพระองค์ขอทูลถามปัญหาอื่นต่อไป

ขอพระองค์โปรดตรัสตอบปัญหานั้นด้วยเถิด

นักปราชญ์ทั้งหลายจะข้ามโอฆะ ชาติ ชรา

โสกะ และปริเทวะได้อย่างไรหนอ

พระองค์ผู้เป็นพระมุนี ขอโปรดตรัสตอบปัญหานั้น

แก่ข้าพระองค์ให้แจ่มแจ้งด้วยเถิด

เพราะธรรมนั้น พระองค์ทรงทราบชัดแล้ว

(พระผู้มีพระภาคตรัสว่า เมตตคู)

บุคคลรู้ชัดธรรม ใดแล้ว มีสติ เที่ยวไปอยู่

พึงข้ามตัณหาที่ชื่อว่า วิสัตติกา ในโลกได้

เราจักกล่าวธรรมที่ประจักษ์ด้วยตนเอง

ในธรรมที่เราเห็นแล้วแก่เธอ

(เมตตคูมาณพกราบทูลดังนี้)

ข้าแต่พระองค์ผู้ทรงแสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่

ข้าพระองค์ชอบใจธรรมอันสูงสุดนั้นที่บุคคลรู้ชัดแล้ว

มีสติ เที่ยวไปอยู่ พึงข้ามตัณหาที่ชื่อว่า วิสัตติกา ในโลกได้

(พระผู้มีพระภาคตรัสว่า เมตตคู)

เธอรู้ชัดธรรมอย่างใดอย่างหนึ่ง

ซึ่งเป็นธรรมชั้นสูง ชั้นต่ำ และชั้นกลาง

เธอจงบรรเทาความเพลิดเพลิน ความถือมั่น

และวิญญาณในธรรมเหล่านั้นเสีย

ไม่พึงตั้งอยู่ในภพ

ภิกษุผู้มีปกติอยู่อย่างนี้ มีสติ ไม่ประมาท รู้แจ้ง

ละความยึดถือว่าเป็นของเราแล้วเที่ยวไปอยู่

พึงละชาติ ชรา โสกะ และปริเทวะ

อันเป็นทุกข์ในอัตภาพนี้ได้แน่นอน

(เมตตคูมาณพกราบทูลดังนี้)

ข้าพระองค์ชอบใจพระวาจานี้ของพระองค์

ผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่ ข้าแต่พระโคดม

ธรรมที่ปราศจากอุปธิ พระองค์ตรัสไว้ดีแล้ว

พระผู้มีพระภาคทรงละทุกข์ได้แล้วเป็นแน่

เพราะธรรมนี้ พระองค์ทรงรู้ชัดแล้ว

พระองค์ผู้เป็นพระมุนีตรัสสอนชนเหล่าใดไม่หยุดหย่อน

แม้ชนเหล่านั้นก็พึงละทุกข์ได้เป็นแน่

เพราะฉะนั้น ข้าพระองค์มาพบพระผู้มีพระภาคผู้นาคะ

ขอนมัสการพระองค์ (โดยหวังว่า) พระผู้มีพระภาค

พึงตรัสสอนข้าพระองค์ไม่หยุดหย่อนบ้าง

(พระผู้มีพระภาคตรัสดังนี้)

บุคคลที่เธอรู้จักว่าเป็นพราหมณ์ผู้จบเวท

ไม่มีเครื่องกังวล ไม่ข้องในกามภพ

ข้ามโอฆะได้แล้วโดยแท้ และเป็นผู้ข้ามถึงฝั่ง

ไม่มีกิเลสดุจตะปูตรึงใจ หมดความสงสัยแล้ว

นรชนใดในที่นี้เป็นผู้มีปัญญา จบเวท

สลัดกิเลสเครื่องข้องในภพน้อยภพใหญ่นี้ได้แล้ว

นรชนนั้นเป็นผู้ปราศจากตัณหาแล้ว ไม่มีทุกข์ ไม่มีความหวัง

เรากล่าวว่า นรชนนั้นข้ามพ้นชาติและชราได้แล้ว

เมตตคูมาณวกปัญหาที่ ๔ จบ